നമ്മുടെ സ്വപ്നം ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ ശാപമാകരുത്! സ്നേഹിക്കാൻ ഒരായുസ്സ് വേണം; ജന്മം നൽകാൻ ഒരു നിമിഷം മതി : ഡോ. എം.എസ്. സുനിൽ

ചില സന്തോഷങ്ങൾക്കു മുന്നിൽ ലോകം കൈകൂപ്പി നിൽക്കും. ചില തീരുമാനങ്ങൾക്കു മുന്നിൽ കൈയടിക്കും. എന്നാൽ ആ കൈയടികൾക്കപ്പുറം, ആഘോഷങ്ങളുടെ ആരവങ്ങൾക്കപ്പുറം, ആരും കാണാതെ പോകുന്ന ചില കണ്ണീരുകളുണ്ട്. കാലം മാത്രം ഉത്തരം പറയുന്ന ചില ചോദ്യങ്ങളുണ്ട്. അത്തരമൊരു ചോദ്യമാണ് ഇവിടെ ഉയർത്തുന്നത്.

കഴിഞ്ഞ ദിവസം വായിക്കാനിടയായ ഒരു വാർത്ത മനസ്സിൽ പല ചിന്തകളുടെയും തിരയിളക്കമുണ്ടാക്കി. എഴുപത് വയസ്സു പിന്നിട്ട ദമ്പതികൾക്ക് കുഞ്ഞ് പിറന്നിരിക്കുന്നു. ഏറെ ആഗ്രഹിച്ച മാതാപിതൃത്വം ചികിത്സയിലൂടെ സ്വന്തമാക്കിയ അവരുടെ സന്തോഷത്തിൽ പങ്കുചേർന്ന് പലരും അതിനെ ദൈവാനുഗ്രഹമെന്നു വാഴ്ത്തി. ഒരുപാട് കാലം മനസ്സിൽ കൊണ്ടുനടന്ന സ്വപ്നം യാഥാർഥ്യമായതിന്റെ ആഹ്ലാദം നമുക്ക് മനസ്സിലാക്കാം. കുഞ്ഞില്ലാത്തതിന്റെ വേദന എത്ര ആഴമുള്ളതാണെന്നും അറിയാം.

എന്നാൽ ആ വാർത്ത വായിച്ചപ്പോൾ എന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു ചോദ്യം ഉയർന്നു. ആ കുഞ്ഞിന്റെ ഭാവിയെക്കുറിച്ച് നമ്മൾ ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടോ?

മാതാപിതാക്കളുടെ സ്വപ്നം പൂവണിയുമ്പോൾ ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ ജീവിതവും സുരക്ഷിതമാകുന്നുണ്ടോ?

ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ ജനനം ആഘോഷിക്കപ്പെടേണ്ടതാണ്. പക്ഷേ ആ കുഞ്ഞിന്റെ ജനനത്തോടെ അവസാനിക്കുന്നതല്ല മാതാപിതാക്കളുടെ ഉത്തരവാദിത്വം. അവിടെനിന്നാണ് യഥാർഥ ഉത്തരവാദിത്വം ആരംഭിക്കുന്നത്. കുഞ്ഞിന് ജന്മം നൽകാനുള്ള ആഗ്രഹത്തിനൊപ്പം, അവനെ വളർത്താനും സംരക്ഷിക്കാനും അവന്റെ ബാല്യത്തിലും കൗമാരത്തിലും യൗവനത്തിലും താങ്ങായി നിൽക്കാനുമുള്ള ശേഷിയെക്കുറിച്ചും നാം ആലോചിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പ് എന്റെ ജീവിതത്തിൽ കണ്ടുമുട്ടിയ ഒരു അനുഭവം ഇന്നും മനസ്സിനെ വേദനിപ്പിക്കുന്നു.

“അമ്മേ, ഇനി എന്റെ സ്കൂളിൽ വരരുത്…”

അന്ന് ആ അമ്മയ്ക്ക് അമ്പത്തഞ്ചു വയസ്സിലേറെ പ്രായമുണ്ടായിരുന്നു. ഏറെക്കാലത്തെ കാത്തിരിപ്പിനും ചികിത്സകൾക്കും ഒടുവിലാണ് അവർക്ക് ഒരു കുഞ്ഞ് ജനിച്ചത്. ആ കുഞ്ഞ് അവരുടെ ലോകമായി. ജീവിതത്തിന്റെ സായാഹ്നത്തിൽ ലഭിച്ച വസന്തംപോലെ അവർ അവനെ നെഞ്ചോടുചേർത്തു വളർത്തി. കുഞ്ഞിന്റെ ഓരോ ചിരിയിലും അവർ സ്വന്തം ജീവിതത്തിന്റെ അർഥം കണ്ടെത്തി. അവന്റെ ഓരോ വളർച്ചാഘട്ടവും അവർ ആഘോഷിച്ചു.

കുഞ്ഞിന് അഞ്ചു വയസ്സുള്ളപ്പോൾ അച്ഛൻ മരിച്ചു.

അമ്മയ്ക്ക് അന്ന് അറുപതു വയസ്സ്. താങ്ങും തണലുമായിരുന്ന ഭർത്താവ് നഷ്ടപ്പെട്ടെങ്കിലും ആ അമ്മ തളർന്നില്ല. തന്റെ മുന്നിൽ ഇനിയും നീണ്ട ജീവിതമുണ്ടെന്നു കരുതി അവർ മകനെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. അവനുവേണ്ടി ജീവിക്കാമെന്ന് തീരുമാനിച്ചു. അവനെ പഠിപ്പിച്ചു. നല്ല മാർക്കോടെ അവൻ ക്ലാസുകൾ മുന്നേറി.

പക്ഷേ, ജീവിതം ചിലപ്പോൾ നാം പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത വഴികളിലൂടെയാണ് നമ്മെ കൊണ്ടുപോകുന്നത്.

മകൻ എട്ടാം ക്ലാസിലെത്തി. കൗമാരത്തിന്റെ പടിവാതിൽക്കൽ നിൽക്കുന്ന ആ പ്രായത്തിൽ കൂട്ടുകാരുടെ ലോകവും അവരുടെ കാഴ്ചപ്പാടുകളും അവന്റെ മനസ്സിനെ സ്വാധീനിക്കാൻ തുടങ്ങി. ഒരു ദിവസം അവൻ അമ്മയോട് പറഞ്ഞു:

“അമ്മേ, ഇനി അമ്മ എന്റെ സ്കൂളിൽ വരരുത്. പി.ടി.എ. മീറ്റിങ്ങിനും വരരുത്.”

ആ അമ്മ അമ്പരന്നുപോയി.

തന്റെ മകൻ ഇങ്ങനെയൊരു കാര്യം പറയാൻ എന്താണ് കാരണമെന്ന് അവർക്ക് മനസ്സിലായില്ല. അവൻ എന്തെങ്കിലും തെറ്റ് ചെയ്തിട്ടുണ്ടോ എന്ന ആശങ്കയിൽ അവർ ചോദിച്ചു:

“എന്താ മോനേ, നീ ഇങ്ങനെ പറയുന്നത്? എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടോ?”

പക്ഷേ, അവന്റെ മറുപടി ആ അമ്മയുടെ ഹൃദയത്തെ തകർത്തുകളഞ്ഞു.

“എന്റെ കൂട്ടുകാരുടെ അച്ഛനും അമ്മയുമൊക്കെ ചെറുപ്പമാണ്. എന്റെ അമ്മയ്ക്ക് മാത്രം വയസ്സായി. കൂട്ടുകാർ ചോദിക്കും, ഇത് നിന്റെ അമ്മയാണോ, അതോ മുത്തശ്ശിയാണോ എന്ന്. എനിക്ക് നാണക്കേടാണ്!”

പറഞ്ഞുതീർന്നപ്പോൾ അവൻ കരയുകയായിരുന്നു.

അവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് ആ അമ്മയും ഉള്ളിൽ തകർന്നിരിക്കണം. സ്വന്തം മകന്റെ സന്തോഷത്തിനായി ജീവിതത്തിലെ എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും മാറ്റിവച്ച ഒരമ്മ. അവന്റെ ഓരോ ആവശ്യവും നിറവേറ്റാൻ ശ്രമിച്ച ഒരമ്മ. അവൻ വളരുന്നതു കാണാൻ വേണ്ടി മാത്രം ഓരോ പ്രഭാതവും പ്രതീക്ഷയോടെ കാത്തിരുന്ന ഒരമ്മ. ആ മകന്റെ മുന്നിൽ താൻ ഒരു നാണക്കേടായി മാറിയെന്ന തിരിച്ചറിവ് ആ ഹൃദയത്തിൽ എത്ര വലിയ മുറിവായിരിക്കാം സൃഷ്ടിച്ചത്!

എന്നാൽ ഇവിടെ നാം ആരെയാണ് കുറ്റപ്പെടുത്തേണ്ടത്?

ആ അമ്മയെയോ? സ്വന്തം പ്രായത്തിൽനിന്നും വ്യത്യസ്തമായി ജീവിക്കുന്ന കൂട്ടുകാരുടെ മാതാപിതാക്കളെ കാണുമ്പോൾ അപകർഷത അനുഭവിച്ച ആ കൗമാരക്കാരനെയോ?

ഒരുപക്ഷേ, ആരെയും കുറ്റപ്പെടുത്താനാവില്ല.

കൗമാരപ്രായം അംഗീകാരം ആഗ്രഹിക്കുന്ന കാലമാണ്. കൂട്ടുകാരുടെ മുന്നിൽ തലയുയർത്തി നിൽക്കാൻ ഓരോ കുട്ടിയും ആഗ്രഹിക്കും. അവരുടെ പരിഹാസങ്ങളും താരതമ്യങ്ങളും ഒരു കുഞ്ഞുമനസ്സിനെ ആഴത്തിൽ മുറിവേൽപ്പിച്ചേക്കാം. ആ കുട്ടിയുടെ വേദനയും യാഥാർഥ്യമാണ്. അതേസമയം, മകന്റെ വാക്കുകളിൽ തകർന്നുപോയ അമ്മയുടെ വേദനയും അത്രതന്നെ യാഥാർഥ്യമാണ്.

ഇവിടെ വിജയിച്ചവരാരുമില്ല. വേദനിച്ചത് രണ്ടു ഹൃദയങ്ങളാണ്.

പതിനഞ്ചാം വയസ്സിൽ അവൻ അനാഥനായി

കാലം പിന്നെയും മുന്നോട്ടുപോയി. മകൻ പത്താം ക്ലാസിലെത്തിയപ്പോൾ അമ്മയ്ക്ക് എഴുപതു വയസ്സായി. അവന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും നിർണായകമായ കാലഘട്ടത്തിലേക്ക് കടക്കുമ്പോഴേക്കും ആ അമ്മയും ഈ ലോകത്തോട് വിടപറഞ്ഞു.

അച്ഛൻ നേരത്തേ നഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു. ഇപ്പോൾ അമ്മയും ഇല്ല.

പതിനഞ്ചു വയസ്സുള്ള ആ ബാലൻ പെട്ടെന്ന് അനാഥനായി.

അവന്റെ പഠനം, അവന്റെ ഭാവി, അവന്റെ സുരക്ഷ, അവന്റെ മനസ്സിലെ ഭയങ്ങൾ ഇവയെല്ലാം ഇനി ആര് ഏറ്റെടുക്കും? സങ്കടം വരുമ്പോൾ ആരുടെ തോളിൽ തലചായ്ക്കും? വിജയങ്ങൾ നേടുമ്പോൾ ആരോടാണ് ഓടിച്ചെന്ന് പറയുക? രോഗം വരുമ്പോൾ ആരാണ് നെറ്റിയിൽ കൈവയ്ക്കുക? ജീവിതത്തിലെ പ്രതിസന്ധികളിൽ ആരാണ് അവന്റെ കൈപിടിക്കുക?

ഒരു കുഞ്ഞിനെ സ്വന്തമാക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ച രണ്ടു മനുഷ്യരുടെ സ്വപ്നം ഒരിക്കൽ പൂവണിഞ്ഞിരുന്നു. എന്നാൽ ആ സ്വപ്നത്തിന്റെ കേന്ദ്രമായിരുന്ന കുഞ്ഞിന്, ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട കാലഘട്ടത്തിൽ മാതാപിതാക്കളുടെ സാന്നിധ്യം നഷ്ടമായി.

ഈ അനുഭവം ഓർക്കുമ്പോഴെല്ലാം എന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു ചോദ്യം വീണ്ടും ഉയരുന്നു: ഒരു കുഞ്ഞിനെ സ്വന്തമാക്കാനുള്ള ആഗ്രഹത്തിനൊപ്പം, അവന്റെ ദീർഘകാല ജീവിതസുരക്ഷയെക്കുറിച്ചും നാം ഗൗരവമായി ചിന്തിക്കേണ്ടതില്ലേ?

സ്വപ്നം നമ്മുടെത്; ജീവിതം കുഞ്ഞിന്റേതാണ്

മാതാപിതാക്കളാകാനുള്ള ആഗ്രഹം സ്വാഭാവികമാണ്. അതിനെ ചെറുതായി കാണാനോ കുഞ്ഞില്ലാത്തവരുടെ വേദനയെ നിസ്സാരവത്കരിക്കാനോ കഴിയില്ല. ചികിത്സ തേടുന്നതും പ്രതീക്ഷ കൈവിടാതിരിക്കുന്നതും തെറ്റല്ല. എന്നാൽ ഏതു തീരുമാനവും എടുക്കുമ്പോൾ അതിന്റെ ഫലങ്ങൾ അനുഭവിക്കേണ്ടിവരുന്ന കുഞ്ഞിന്റെ താൽപ്പര്യങ്ങൾക്ക് മുൻഗണന നൽകണം.

നമുക്ക് ഒരു കുഞ്ഞിനെ വേണമെന്നുള്ളത് നമ്മുടെ ആഗ്രഹമാണ്. എന്നാൽ ആ കുഞ്ഞിന് സുരക്ഷിതമായ ബാല്യം വേണമെന്നുള്ളത് അവന്റെ അവകാശമാണ്.

നമ്മുടെ സന്തോഷത്തിനായി ഒരു കുഞ്ഞിനെ ഈ ലോകത്തേക്ക് കൊണ്ടുവരുമ്പോൾ, അവന്റെ ജീവിതയാത്രയിൽ നമുക്ക് എത്രത്തോളം കൂടെയുണ്ടാകാൻ കഴിയും എന്ന് സ്വയം ചോദിക്കണം. അവൻ സ്കൂളിൽ പോകുമ്പോഴും കൗമാരത്തിലേക്ക് കടക്കുമ്പോഴും പഠനം പൂർത്തിയാക്കുമ്പോഴും ജീവിതത്തിൽ സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോഴും നമുക്ക് അവന്റെ താങ്ങായി തുടരാനാകുമോ?

ഇതിന്റെ ഉത്തരം ഒരാളുടെ പ്രായം മാത്രം നോക്കി തീരുമാനിക്കാനാവില്ല. ആരോഗ്യവും ജീവിതസാഹചര്യങ്ങളും കുടുംബത്തിന്റെ പിന്തുണയും സാമ്പത്തിക സുരക്ഷയും ഓരോ വ്യക്തിയിലും വ്യത്യസ്തമാണ്. പ്രായമായ മാതാപിതാക്കൾക്ക് കുഞ്ഞുങ്ങളെ സ്നേഹത്തോടെയും കരുതലോടെയും വളർത്താൻ കഴിയില്ലെന്നല്ല പറയുന്നത്. പലരും അതിന് മികച്ച ഉദാഹരണങ്ങളാണ്.

എന്നാൽ ഉയർന്ന പ്രായത്തിൽ മാതാപിതാക്കളാകാൻ തീരുമാനിക്കുമ്പോൾ ആരോഗ്യപരമായ അപകടസാധ്യതകൾ, കുഞ്ഞിന്റെ വളർച്ചയുടെ വിവിധ ഘട്ടങ്ങളിൽ ആവശ്യമായ പരിചരണം, മാതാപിതാക്കൾക്ക് എന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചാൽ കുഞ്ഞിനെ ഏറ്റെടുക്കാനുള്ള വിശ്വസനീയമായ കുടുംബപിന്തുണ എന്നിവയെല്ലാം മുൻകൂട്ടി വിലയിരുത്തേണ്ടതുണ്ട്.

കുഞ്ഞ് ജനിക്കുന്ന ദിവസത്തെ സന്തോഷം മാത്രമല്ല, അവന്റെ ഭാവിയിലെ സുരക്ഷയും നമ്മുടെ തീരുമാനത്തിന്റെ ഭാഗമാകണം.

ദത്തെടുക്കൽ: മറ്റൊരു ജീവിതത്തിന് വെളിച്ചമാകാം

കുഞ്ഞില്ലാത്തതിന്റെ വേദന അനുഭവിക്കുന്നവർക്ക് ദത്തെടുക്കൽ മറ്റൊരു അർഥവത്തായ സാധ്യതയാണ്. മാതാപിതാക്കളുടെ സ്നേഹവും സുരക്ഷിതമായ വീടും കരുതലും കാത്തിരിക്കുന്ന നിരവധി കുട്ടികൾ ഈ ലോകത്തുണ്ട്. നിയമപരമായ നടപടിക്രമങ്ങൾ പാലിച്ചും കുട്ടിയുടെ ക്ഷേമത്തിന് മുൻഗണന നൽകിയും ഒരു കുഞ്ഞിനെ ദത്തെടുക്കുന്നത് ആ കുട്ടിക്ക് കുടുംബജീവിതത്തിലേക്കുള്ള പുതിയ വാതിൽ തുറന്നുകൊടുക്കാം.

ദത്തെടുക്കൽ എല്ലാവർക്കും ഒരുപോലെ അനുയോജ്യമായ പരിഹാരമാണെന്നല്ല. അതിനും ഉത്തരവാദിത്വവും തയ്യാറെടുപ്പും ആവശ്യമാണ്. എന്നാൽ മാതാപിതാക്കളാകാനുള്ള ആഗ്രഹത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുമ്പോൾ, ഒരു കുഞ്ഞിന് സുരക്ഷിതമായ കുടുംബം നൽകാനുള്ള ഈ സാധ്യതയും ഗൗരവമായി പരിഗണിക്കാവുന്നതാണ്.

ഒരു കുഞ്ഞിന് ജന്മം നൽകുന്നതിലൂടെയാണ് മാതാപിതൃത്വം ആരംഭിക്കുന്നത് എന്നില്ല. സ്നേഹിക്കാനും സംരക്ഷിക്കാനും ഉത്തരവാദിത്വം ഏറ്റെടുക്കാനുമുള്ള മനസ്സിലാണ് മാതാപിതൃത്വത്തിന്റെ യഥാർഥ അർഥം കുടികൊള്ളുന്നത്.

ഒരു കുഞ്ഞിന് അമ്മയെയും അച്ഛനെയും നൽകുന്നതോടൊപ്പം സുരക്ഷിതമായ വീടും സ്നേഹപൂർണമായ അന്തരീക്ഷവും ഉറപ്പാക്കാൻ കഴിയുന്നുവെങ്കിൽ, അതാണ് അവന്റെ ജീവിതത്തിന് നാം നൽകുന്ന ഏറ്റവും വലിയ സമ്മാനം.

ഒരു നിമിഷത്തെ ആഗ്രഹമല്ല, ഒരായുസ്സിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം

പ്രായം അമ്പതോ അമ്പത്തഞ്ചോ പിന്നിട്ടവർ മാതാപിതാക്കളാകുന്നതിനെക്കുറിച്ച് ആലോചിക്കുമ്പോൾ, മറ്റുള്ളവർ എന്തുപറയും എന്നതിനെക്കാൾ പ്രധാനപ്പെട്ടത് കുഞ്ഞിന്റെ ക്ഷേമമാണ്. കുഞ്ഞിനെ വളർത്താൻ ആവശ്യമായ ആരോഗ്യവും സമയവും കരുതലും കുടുംബപിന്തുണയും നമുക്കുണ്ടോ? നാളെ നമുക്ക് എന്തെങ്കിലും സംഭവിച്ചാൽ അവനെ സുരക്ഷിതമായി ഏറ്റെടുക്കാൻ ആരുണ്ട്? അവന്റെ വിദ്യാഭ്യാസവും മാനസികാരോഗ്യവും ഭാവിയും സംരക്ഷിക്കപ്പെടുമോ?

ഇവ അസ്വസ്ഥതയുണ്ടാക്കുന്ന ചോദ്യങ്ങളായിരിക്കാം. എങ്കിലും ചോദിക്കേണ്ട ചോദ്യങ്ങളാണ്.

മാതാപിതാക്കളുടെ സന്തോഷം പ്രധാനമാണ്. എന്നാൽ ആ സന്തോഷം ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള ഉത്തരവാദിത്വത്തെ മറികടക്കരുത്. നമ്മുടെ ആഗ്രഹങ്ങൾ നിറവേറ്റപ്പെടുമ്പോൾ, അതിന്റെ വില കുഞ്ഞ് ഒറ്റയ്ക്ക് നൽകേണ്ടിവരുന്ന സാഹചര്യം ഉണ്ടാകരുത്.

കുഞ്ഞുങ്ങൾ നമ്മുടെ സ്വപ്നങ്ങൾ പൂർത്തിയാക്കാനുള്ള ഉപകരണങ്ങളല്ല. അവർക്ക് അവരുടേതായ സ്വപ്നങ്ങളും ആഗ്രഹങ്ങളും ഭയങ്ങളും പ്രതീക്ഷകളുമുണ്ട്. അവരുടെ ജീവിതം അവരുടെതന്നെയാണ്. അവരെ ഈ ലോകത്തേക്ക് കൊണ്ടുവരാൻ തീരുമാനിക്കുന്നവർ, ആ ജീവിതത്തെ കഴിയുന്നത്ര സുരക്ഷിതവും സ്നേഹപൂർണവുമാക്കാനുള്ള ഉത്തരവാദിത്വവും ഏറ്റെടുക്കണം.

മാതാപിതാക്കൾക്ക് എന്നെന്നും ജീവിക്കാനാവില്ല. ഏതു പ്രായത്തിലുള്ളവർക്കും ജീവിതത്തിൽ അനിശ്ചിതത്വങ്ങളുണ്ട്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ ഭാവി ഉറപ്പാക്കുന്നതിൽ പ്രായം മാത്രമല്ല, മുൻകരുതലും കുടുംബപിന്തുണയും ഉത്തരവാദിത്വബോധവുമാണ് പ്രധാനം.

എന്നാൽ മാതാപിതാക്കൾക്ക് പ്രായം കൂടുന്തോറും ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് കൂടുതൽ ഗൗരവത്തോടെ ഉത്തരം കണ്ടെത്തേണ്ടിവരും.

ജന്മം നൽകുന്നതിലല്ല മഹത്വം; ജീവിതം സുരക്ഷിതമാക്കുന്നതിലാണ്

എഴുപതു വയസ്സിൽ മാതാപിതാക്കളായ ദമ്പതികളുടെ സന്തോഷത്തെ പരിഹസിക്കുകയോ അവരുടെ വ്യക്തിപരമായ തീരുമാനത്തെ അപമാനിക്കുകയോ അല്ല ഈ കുറിപ്പിന്റെ ലക്ഷ്യം. മറിച്ച്, ആ സന്തോഷത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ കുഞ്ഞിന്റെ ഭാവിയും ഒരുപോലെ കാണണമെന്ന ഓർമപ്പെടുത്തലാണിത്.

ഒരു കുഞ്ഞ് ജനിക്കുമ്പോൾ ലോകം മുഴുവൻ ആശംസകൾ നേരും. എന്നാൽ അവൻ വളരുമ്പോൾ നേരിടേണ്ടിവരുന്ന വെല്ലുവിളികളിൽ കൂടെ നിൽക്കേണ്ടത് മാതാപിതാക്കളും കുടുംബവും സമൂഹവുമാണ്. ജനനത്തിന്റെ ആഘോഷം ഏതാനും ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ അവസാനിക്കും. പക്ഷേ കുട്ടിയെ വളർത്താനുള്ള ഉത്തരവാദിത്വം വർഷങ്ങളോളം നീളുന്നു.

നമുക്ക് ഒരു കുഞ്ഞിനെ വേണമെന്ന ആഗ്രഹം തെറ്റല്ല. എന്നാൽ ആ ആഗ്രഹം നിറവേറ്റുമ്പോൾ കുഞ്ഞിന് എന്താണ് വേണ്ടതെന്ന് മറക്കരുത്. സ്നേഹം വേണം. സുരക്ഷ വേണം. ആത്മാഭിമാനത്തോടെ വളരാനുള്ള സാഹചര്യം വേണം. വിഷമങ്ങളിൽ ചേർത്തുപിടിക്കാൻ ഒരാൾ വേണം. ഭാവിയെക്കുറിച്ച് ഭയപ്പെടാതെ സ്വപ്നം കാണാനുള്ള അവസരം വേണം.