അധികാരക്കസേരയ്ക്ക് കക്ഷിഭേദമുണ്ടോ? ആദർശം മാറുന്നു, കൊടി മാറുന്നു; കസേര മാത്രം മാറുന്നില്ല!

രാഷ്ട്രീയത്തിൽ കൊടി മാറുന്നതും മുന്നണി മാറുന്നതും ജനാധിപത്യത്തിൽ അസ്വാ ഭാവികമല്ല. മാറുന്ന കാലത്തിനും സാഹചര്യങ്ങൾക്കും അനുസരിച്ച് നിലപാടുകൾ പുനഃപരിശോധിക്കാനും പാർട്ടിവിടാനും ഓരോ വ്യക്തിക്കും അവകാശമുണ്ട്. എന്നാൽ ഇന്നലെവരെ എതിർപക്ഷത്തെ കടന്നാക്രമിച്ച നേതാവ് ഇന്ന് അതേ പക്ഷത്തിന്റെ പടിവാതിൽക്കൽ പുഞ്ചിരിയോടെ നിൽക്കുമ്പോൾ സ്വാഭാവികമായും ഒരു ചോദ്യം ഉയരും: മാറിയത് ആദർശമാണോ, അതോ അധികാരത്തിലേക്കുള്ള വഴിയാണോ?

രാഷ്ട്രീയത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ലഹരി അധികാരമാണെന്ന് പറയാറുണ്ട്. അധികാരം കൈവശമുള്ളപ്പോൾ ആദർശങ്ങൾക്ക് വലിയ പ്രാധാന്യമുണ്ടാകും; അധികാരം കൈവിട്ടുപോകുമ്പോൾ അതേ ആദർശങ്ങളുടെ വ്യാഖ്യാനവും മാറുന്നുണ്ടോ എന്നതാണ് പ്രസക്തമായ ചോദ്യം.

ഇന്നലെവരെ എതിർപാർട്ടിയെ കടുത്ത ഭാഷയിൽ വിമർശിച്ച നേതാവ് ഇന്ന് അതേ പാർട്ടിയുടെ വേദിയിൽ ഇരുന്ന് ഐക്യത്തിന്റെ സന്ദേശം നൽകുന്നു. ഇന്നലെവരെ അയാളെ രാഷ്ട്രീയവിരുദ്ധനായി ചിത്രീകരിച്ചവർ ഇന്ന് പൂച്ചെണ്ടുമായി സ്വീകരിക്കുന്നു. ഇന്നലത്തെ ആരോപണങ്ങൾക്കും ഇന്നത്തെ ആശംസകൾക്കും ഇടയിലെ ദൂരം അളക്കാൻ രാഷ്ട്രീയശാസ്ത്രം പഠിക്കേണ്ടതില്ല; പഴയ പ്രസംഗങ്ങളും പുതിയ പുഞ്ചിരികളും ഒന്നു താരതമ്യം ചെയ്താൽ മതി!

ഇവിടെയാണ് രാഷ്ട്രീയത്തിലെ ആക്ഷേപഹാസ്യത്തിന് പ്രസക്തിയേറുന്നത്. പാർട്ടി മാറുന്ന നേതാവിന് പുതിയ കൊടി കിട്ടുന്നു; പക്ഷേ പഴയ പ്രസംഗങ്ങൾ എവിടെ സൂക്ഷിക്കും? സോഷ്യൽ മീഡിയയുടെ കാലത്ത് അവയ്ക്ക് കാലാവധി തീരുന്നില്ല. ഇന്നലെ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ ഇന്ന് സ്വന്തം നിലപാടിനെത്തന്നെ ചോദ്യംചെയ്യുന്ന തെളിവുകളായി തിരിച്ചെത്താം.

പാർട്ടി മാറിയ നേതാവിനെ സ്വീകരിക്കുന്നവരുടെ നിലപാടിലും ഇതേ ആത്മപരിശോധന ആവശ്യമാണ്. ഇന്നലെവരെ ഒരാളെ അയോഗ്യനെന്ന് വിശേഷിപ്പിച്ചവർ ഇന്ന് അദ്ദേഹത്തി ന്റെ വരവിനെ രാഷ്ട്രീയവിജയമായി ആഘോഷിക്കുമ്പോൾ, ഇന്നലത്തെ വിമർശനങ്ങ ൾക്ക് എന്തു സംഭവിച്ചു എന്ന ചോദ്യത്തിന് മറുപടി പറയേണ്ടിവരും. രാഷ്ട്രീയത്തിൽ എതി രാളിയെ സ്വീകരിക്കാം; പക്ഷേ സ്വീകരണത്തിന്റെ ആവേശത്തിൽ സ്വന്തം വാദങ്ങളുടെ വിശ്വാസ്യത കൈവിട്ടുകൂടാ.

ഈ കളിയിലെ യഥാർഥ ആശയക്കുഴപ്പം അണികൾക്കാണ്. നേതാവിന്റെ പ്രസംഗം വിശ്വസിച്ച് തെരുവിൽ മുദ്രാവാക്യം വിളിച്ചവർ, എതിർപക്ഷത്തോട് പോരടിച്ചവർ, സാമൂഹികമാധ്യമങ്ങളിൽ വാദപ്രതിവാദങ്ങൾ നടത്തിയവർ നേതാവ് മറുകണ്ടം ചാടുമ്പോൾ പഴയ വാദങ്ങൾക്ക് പുതിയ വിശദീകരണം കണ്ടെത്തേണ്ടിവരുന്നു. നേതാവിന് രാഷ്ട്രീയ പുനർജന്മം; അണിക്ക് പഴയ പോസ്റ്റുകൾ മായ്ക്കാനുള്ള പുനർവിചിന്തനം!

എന്നാൽ എല്ലാ പാർട്ടിമാറ്റങ്ങളെയും അവസരവാദമെന്ന് മുദ്രകുത്തുന്നതും ശരിയല്ല. ആശയപരമായ വിയോജിപ്പുകൾ, സംഘടനാപരമായ പ്രശ്നങ്ങൾ, രാഷ്ട്രീയ സാഹചര്യങ്ങളിലെ മാറ്റങ്ങൾ എന്നിവ പാർട്ടി മാറ്റത്തിന് ന്യായമായ കാരണങ്ങളാകാം. അതുകൊണ്ടുതന്നെ വ്യക്തികളെക്കാൾ അവരുടെ വിശദീകരണങ്ങളും പ്രവൃത്തികളും പരിശോധിക്കുകയാണ് വേണ്ടത്.

ജനാധിപത്യത്തിൽ അധികാരം നേടാൻ ശ്രമിക്കുന്നത് തെറ്റല്ല. എന്നാൽ അധികാരത്തിലെത്താനുള്ള വഴിയിൽ ആദർശങ്ങൾ സൗകര്യാനുസരണം വളയ്ക്കപ്പെടുന്നുവെന്ന തോന്നൽ ശക്തമായാൽ നഷ്ടപ്പെടുന്നത് ഒരു നേതാവിന്റെ മാത്രം വിശ്വാസ്യതയല്ല; രാഷ്ട്രീയത്തോടുള്ള പൊതുസമൂഹത്തിന്റെ വിശ്വാസം കൂടിയാണ്.

അധികാരക്കസേരയ്ക്ക് ചുവപ്പുനിറമോ പച്ചനിറമോ കാവിനിറമോ ഇല്ല. അതിൽ ഇരിക്കുന്നവർക്കാണ് രാഷ്ട്രീയനിറങ്ങൾ. പക്ഷേ കസേരയിലെത്താൻ നിറം മാറുന്നതാണോ രാഷ്ട്രീയം, അതോ നിറം മാറിയാലും നിലപാടുകൾക്ക് വ്യക്തതയും സ്ഥിരതയും പുലർത്തുന്നതാണോ യഥാർഥ രാഷ്ട്രീയപക്വത?

അടുത്ത തവണ ഒരു നേതാവ് പാർട്ടി മാറുമ്പോൾ കൈയടിക്കുകയോ കൂവിവിളിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നതിനുമുമ്പ് ഒരു കാര്യം പരിശോധിക്കുക: ഇന്നലത്തെ വാക്കുകളും ഇന്നത്തെ പ്രവൃത്തികളും തമ്മിൽ എത്രത്തോളം പൊരുത്തമുണ്ട്?

കാരണം, ജനാധിപത്യത്തിൽ കൊടി ഉയർത്താനുള്ള അവകാശം നേതാക്കൾക്കുണ്ട്; ആ കൊടിയുടെ പിന്നിലെ രാഷ്ട്രീയം ചോദ്യംചെയ്യാനുള്ള അവകാശം ജനങ്ങൾക്കുമുണ്ട്.

അവസാനമായി ഒരു ചോദ്യം മാത്രം: നേതാക്കൾ പാർട്ടി മാറുന്നതാണോ ഇന്നത്തെ രാഷ്ട്രീയത്തിലെ തമാശ, അതോ അധികാരസാധ്യതയ്ക്കനുസരിച്ച് ആദർശങ്ങളുടെ അർഥം മാറുന്നതാണോ യഥാർഥ തമാശ?

വിധി പറയേണ്ടത് മുദ്രാവാക്യങ്ങളല്ല; ജനങ്ങളുടെ വിവേകമാണ്.പൊതുജനനം കഴുതകളാണെന്നു പണ്ടേതോ വിവരദോഷി പറഞ്ഞ താണ് .വോട്ടു ചെയ്യാൻ മാത്രം വിധിക്കപ്പെട്ട കഴുതകളല്ല പൊതുജനം എന്ന് വരുംകാലം തെളിയിക്കാതിരിക്കില്ല തീർച്ച . ജനാധിപത്യത്തിൽ കൊടി ഉയർത്താനുള്ള അവകാശം നേതാക്കൾക്കുണ്ട്; ആ കൊടിയുടെ പിന്നിലെ രാഷ്ട്രീയം ചോദ്യംചെയ്യാനുള്ള അവകാശം ജനങ്ങൾക്കുമുണ്ട്.

അവസാനമായി ഒരു ചോദ്യം മാത്രം: നേതാക്കൾ പാർട്ടി മാറുന്നതാണോ ഇന്നത്തെ രാഷ്ട്രീയത്തിലെ തമാശ, അതോ അധികാരസാധ്യതയ്ക്കനുസരിച്ച് ആദർശങ്ങളുടെ അർഥം മാറുന്നതാണോ യഥാർഥ തമാശ?

വിധി പറയേണ്ടത് മുദ്രാവാക്യങ്ങളല്ല; ജനങ്ങളുടെ വിവേകമാണ്.

ചിത്രം :പ്രതീകാത്മകം

:ദിവാകരൻ ചോമ്പാല