ഓർമ്മച്ചെപ്പിലെ നിത്യവസന്തം: ഒരു മഴ നനഞ്ഞ രാത്രിയിൽ കണ്ട പ്രേംനസീർ

പ്രേംനസീറിന്റെ മൂത്ത മകൾ ലൈലാബീഗത്തിന്റെ വിയോഗവാർത്ത വായിച്ചപ്പോഴാണ് അരനൂറ്റാണ്ടിലേറെ പഴക്കമുള്ള ഒരു മഴനനനഞ്ഞ രാത്രി വീണ്ടും ഓർമയിലെത്തിയത്.

പാതിരാത്രിയിൽ കോഴിക്കോട് റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ ഓട്ടോ കിട്ടാതെ വിഷമിച്ചുനിന്ന ഒരു അപരിചിതന് കൈത്താങ്ങായ മഹാനടന്റെ ആ പുഞ്ചിരി ഇന്നും മനസ്സിൽ മായാതെ നിൽക്കുന്നു.

ലൈലാബീഗം (76) ഇന്നലെ കോഴിക്കോട് പറയഞ്ചേരിയിലെ വസതിയിൽ അന്തരിച്ചുവെന്ന വാർത്ത വായിക്കുമ്പോഴാണ് ആ പഴയ രാത്രി ഓർമച്ചെപ്പിൽനിന്ന് പതുക്കെ പുറത്തുവന്നത്.

കാലം എത്രയോ മുന്നോട്ടുപോയി. മനുഷ്യരും സ്ഥലങ്ങളും പലതും മാറി. പക്ഷേ, ചില ഓർമകൾക്ക് കാലത്തിന്റെമായ്ച്ചെടുക്കൽ  ബാധിക്കാറില്ല. അത്തരമൊരു ഓർമയാണ് കോഴിക്കോട് റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിലെ ആ മഴനനഞ്ഞ രാത്രി.

അരനൂറ്റാണ്ടുമുമ്പ്.

തിരുപ്പൂരിൽനിന്നുള്ള രാത്രിവണ്ടി കോഴിക്കോട് റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ വന്നുനിൽക്കുമ്പോൾ ഉറക്കച്ചടവോടെയാണ് ഞാൻ പ്ലാറ്റ്ഫോമിലേക്ക് ഇറങ്ങിയത്. അന്നത്തെ താത്കാലിക താമസസ്ഥലമായ കക്കോടിക്കടുത്തു ള്ള തണ്ണീർപന്തലിലെത്തണം. പാതിരാത്രിയായതിനാൽ ഓട്ടോ കിട്ടാൻ പ്രയാസം.

സ്റ്റേഷന് പുറത്തുകിടന്ന ഓട്ടോറിക്ഷക്കാരെ ഓരോരുത്തരെയായി സമീപിച്ചു. പക്ഷേ, തണ്ണീർപന്തലിലേക്ക് വരാൻ ആരും തയ്യാറായില്ല.

മഴച്ചാറലിൽപാതിരാത്രിയിൽ നഗരത്തിൽ എന്തുചെയ്യണമെന്നറിയാതെ നിൽക്കുമ്പോഴാണ് തൊട്ടടുത്ത് നിർത്തിയിട്ടിരുന്ന ഒരു കാറിൽനിന്ന് ഡ്രൈവർ എന്നെ വിളിച്ചത്.

“ഓട്ടോ കിട്ടുന്നില്ലേ? എങ്ങോട്ടാ പോകേണ്ടത്?”

ഞാൻ കാര്യം പറഞ്ഞു.

“മെഡിക്കൽ കോളേജ് റൂട്ടിലേക്കാണ് പോകുന്നത്. ആ ജംഗ്ഷൻ വരെ വരാമെങ്കിൽ അവിടെ ഇറക്കിത്തരാം. അവിടെനിന്ന് വേറെ വണ്ടി കിട്ടും.”

അർധരാത്രിയിൽ ഒരു അപരിചിതനിൽനിന്ന് ലഭിച്ച ആ സഹായം എനിക്ക് വലിയ ആശ്വാസമായിരുന്നു. നന്ദിയോടെ കാറിന്റെ പിൻസീറ്റിന്റെ വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തുകയറി.

അപ്പോഴാണ് അത്ഭുതം.

പിൻസീറ്റിൽ ഇരിക്കുന്നത് മറ്റാരുമല്ല മലയാളികളുടെ പ്രിയതാരം പ്രേംനസീർ!

ഒരു നിമിഷം ഞാൻ ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ചുപോയി. സിനിമയിൽ മാത്രം കണ്ടിട്ടുള്ള ആ മുഖം ഇതാ തൊട്ടുമുന്നിൽ. ചെറുപ്പത്തിന്റെ പരിഭ്രമവും ആരാധനാപാത്രത്തെ അപ്രതീക്ഷിതമായി അടുത്തുകണ്ടതിന്റെ അമ്പരപ്പും കൊണ്ട് വാക്കുകൾ പുറത്തുവന്നില്ല.

പക്ഷേ, അദ്ദേഹത്തിന് ആ അകലം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

സിനിമയിൽ കണ്ട അതേ സൗമ്യതയോടെ അദ്ദേഹം എന്നെ നോക്കി. മുഖത്ത് ഒരു പുഞ്ചിരി.

വണ്ടി എരഞ്ഞിപ്പാലം ജംഗ്ഷനിലെത്തുന്നതുവരെ അധികമൊന്നും സംസാരിച്ചില്ല. ഒടുവിൽ അവിടെ എന്നെ ഇറക്കി.കാറിൽനിന്നിറങ്ങിയ ഞാൻ നിറഞ്ഞ മനസ്സോടെ രണ്ട് കൈകളും കൂപ്പി അദ്ദേഹത്തെ വണങ്ങി.

അപ്പോഴും എന്റെ ഉള്ളിലെ ആരാധന തീർന്നിരുന്നില്ല.എന്റെ മനോഭാവം മനസ്സിലാക്കിയതുപോലെ പ്രേംനസീർ കൈ നീട്ടി. ഞാൻ ആ കൈയിൽ കൈ ചേർത്തു.ഒരു ചെറിയ ഹസ്തദാനം.

പക്ഷേ, ആ നിമിഷം എനിക്ക് അതിനേക്കാൾ വലുതായിരുന്നു.

മുഖത്തെ പുഞ്ചിരിയും കൈയിലെ ആ ഊഷ്മളമായ സ്പർശവും മനസ്സിൽ പതിഞ്ഞു. ഇന്നും, ആ രാത്രിയെക്കുറിച്ച് ഓർക്കുമ്പോൾ ആദ്യം തെളിയുന്ന ത് ആ മുഖമാണ്.

അന്നത്തെ അദ്ദേഹത്തിൻറെ യാത്രയുടെ ലക്ഷ്യം എന്തായിരുന്നുവെന്ന് കൃത്യമായി ഓർമയില്ല. എന്നാൽ, ഇപ്പോൾ ലൈലാബീഗത്തിന്റെ വിയോ ഗവാർത്ത വായിക്കുമ്പോൾ ഒരു ചിന്ത മനസ്സിൽ വരുന്നു . ഒരുപക്ഷേ, കോഴിക്കോട്ടെ മകളുടെ വീട്ടിലേക്കുള്ള യാത്രയിലായിരുന്നിരിക്കാം അന്ന് അദ്ദേഹം.

അത് കൃത്യമായ ഓർമയല്ല. കാലം ഏറെ പിന്നിട്ടിരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് ഉറപ്പിച്ചുപറയാനുമാവില്ല. എങ്കിലും ആ സാധ്യത പോലും ആ പഴയ രാത്രിയെ ഇന്ന് മറ്റൊരു വെളിച്ചത്തിൽ കാണാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു.

പ്രേംനസീറിന്റെ മൂത്ത മകളായിരുന്നു ലൈലാബീഗം. അദ്ദേഹത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഓർമകൾ ചേർത്ത് അവർ എഴുതിയ പുസ്തകത്തിന് നൽകിയ പേര് ‘ഇതിലെ പോയത് വസന്തം  ’ എന്നായിരുന്നു.

ആ പേര് വായിക്കുമ്പോൾ ഇപ്പോൾ എനിക്ക് മറ്റൊരു അർഥം കൂടി തോന്നുന്നു.

ഒരു നടന്റെ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഓർമകൾ മാത്രമല്ല അതിൽ ഉണ്ടായിരിക്കുക; ഒരു കാലഘട്ടത്തിന്റെ ഓർമയും ഒരു മനുഷ്യന്റെ സ്നേഹവും അതിലുണ്ടായിരുന്നിരിക്കണം.

കാരണം, പ്രേംനസീറിനെ ഞാൻ ഓർക്കുന്നത് തിരശ്ശീലയിൽ കണ്ട നായകനായല്ല.

കോഴിക്കോട് റെയിൽവേ സ്റ്റേഷനിൽ അർധരാത്രിയിൽ മഴയത്ത് വാഹനംകിട്ടാതെ വിഷമിച്ചു നിന്ന ഒരു അപരിചിതന്റെ വിഷമം കണ്ടറിഞ്ഞ് കാറിന്റെ വാതിൽ തുറന്നുതന്ന മനുഷ്യനായാണ്.നന്മയുടെ നേര്ക്കാഴ്ച്ച 

അന്ന് അദ്ദേഹം എന്നെ ഇന്നത്തെ ബേബി മെമ്മോറിയൽ കെട്ടിടം നിൽ ക്കുന്ന ഇടത്ത് ഇറക്കിയതിലപ്പുറം മറ്റൊന്നും ചെയ്തില്ല. പക്ഷേ, ചില സഹായങ്ങൾക്ക് അതിന്റെ വലുപ്പം അളക്കാൻ കഴിയില്ല. സഹായം ലഭിച്ച നിമിഷത്തിലെ മനസ്സിന്റെ അവസ്ഥയാണ് അതിന്റെ അർഥം നിശ്ചയി ക്കുന്നത്.

അപരിചിതനായ ഒരു സാധാരണക്കാരനോട് കാണിച്ച ആ കരുതലിൽ താരപരിവേഷത്തിന്റെ യാതൊരു ഭാരവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.

മുന്നിൽ ഒരു മനുഷ്യൻ മാത്രം.സഹായം ആവശ്യമുള്ള ഒരു മനുഷ്യൻ. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അരനൂറ്റാണ്ടി ലേറെ കഴിഞ്ഞിട്ടും ആ രാത്രി ഓർമയിൽ മങ്ങിപ്പോയിട്ടില്ല.തൊട്ടടുത്തദിവസം മിഡായി തെരുവിൽ ചെന്നപ്പോൾ പതിവായിരിക്കാറുള്ള പ്രദീപ് ആർട്സിൽ ചെന്നപ്പോൾ വാസുപ്രദീപിനോട് ഈ സന്തോഷം പങ്കുവെക്കുകയുണ്ടായി ,വാസുവേട്ടനും പറഞ്ഞു ''പ്രേം നസീർ അങ്ങിനെയാണ് ''