കസേരയ്ക്കു പിന്നാലെ പോകുന്ന രാഷ്ട്രീയം; ആദർശം എവിടെ? : ഡോ. എം. എസ്. സുനിൽ

ഒരുകാലത്ത് ഒരു ആദർശത്തിന്റെ പേരിലാണ് ആളുകൾ പ്രസ്ഥാനങ്ങളിലേക്കും സംഘടനകളിലേക്കും കടന്നുവന്നിരുന്നത്. സമൂഹത്തിനും നാടിനും വേണ്ടി എന്തെങ്കിലും ചെയ്യണമെന്ന ആഗ്രഹമായിരുന്നു പലരെയും പൊതുപ്രവർത്തനത്തിലേക്ക് നയിച്ചിരുന്നത്. എന്നാൽ ഇന്ന് പൊതുപ്രവർത്തനത്തിന്റെ സ്വഭാവത്തിൽ വലിയ മാറ്റങ്ങൾ സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. പലർക്കും പൊതുപ്രവർത്തനം സേവനത്തിന്റെ വഴിയല്ല; മറിച്ച് ഒരു സ്ഥാനത്തേക്കുള്ള പടവുകളാണ്.

ഒരു പ്രസ്ഥാനത്തിലേക്ക് കടന്നുവരുന്നു. പതാക പിടിക്കുന്നു. മുദ്രാവാക്യം വിളിക്കുന്നു. നേതാക്കളുടെ പിന്നാലെ നടക്കുന്നു. സാമൂഹികമാധ്യമങ്ങളിൽ നേതാക്കളെ പുകഴ്ത്തിക്കൊണ്ട് നിരന്തരം പോസ്റ്റുകൾ ഇടുന്നു. ഇതിന്റെ പിന്നിലെ ലക്ഷ്യം പലപ്പോഴും ഒന്നുതന്നെ... എങ്ങനെയെങ്കിലും ഒരു സ്ഥാനം, ഒരു കസേര.

അമിതമായ പുകഴ്ത്തലുകൾ കാണുമ്പോൾ തന്നെ അതിനു പിന്നിൽ മറ്റെന്തെങ്കിലും ലക്ഷ്യമുണ്ടോ എന്ന് ചിന്തിക്കേണ്ട കാലമാണിത്.

കസേരയാകുമ്പോൾ ലക്ഷ്യം

ആൾക്കൂട്ടവും ആരവവും മാത്രം കണ്ട് ചില പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ ആളുകളെ സ്ഥാനങ്ങളിലേക്ക് ഉയർത്തുന്നു. പ്രവർത്തനത്തിന്റെ ഗുണത്തേക്കാൾ ആൾബലത്തിന് പ്രാധാന്യം നൽകുമ്പോൾ സംഭവിക്കുന്നത് ഇതാണ്.

എന്നാൽ പ്രതീക്ഷിച്ച സ്ഥാനം ലഭിക്കാതെ വന്നാൽ ചിത്രം മാറുന്നു. മറ്റെവിടെയെങ്കിലും കൂടുതൽ വലിയ സ്ഥാനമോ അധികാരമോ ലഭിക്കുമെന്ന് തോന്നിയാൽ, ഇത്രയും നാൾ പുകഴ്ത്തിപ്പാടിയിരുന്ന പ്രസ്ഥാനത്തെയും സംഘടനയെയും തള്ളിപ്പറയാൻ പോലും ചിലർ മടിക്കില്ല.

പുതിയ ആദർശത്തിന്റെ പേരിൽ അടുത്ത സംഘടനയിലേക്ക് ചേക്കേറും. അവിടെയും പഴയ കഥ ആവർത്തിക്കും.

അപ്പോൾ ചോദിക്കേണ്ട ഒരു അടിസ്ഥാന ചോദ്യമുണ്ട്:

ഇതിലെവിടെയാണ് നാടിന്റെ പ്രാധാന്യം? എവിടെയാണ് സമൂഹത്തിന്റെ സ്ഥാനം?

പൊതുപ്രവർത്തനത്തിന്റെ ലക്ഷ്യം സമൂഹനന്മയാണെന്ന ചിന്തയ്ക്ക് പകരം, “എനിക്ക് ഇതിൽനിന്ന് എന്ത് കിട്ടും?” എന്ന ചിന്ത വളരുന്നതാണ് യഥാർത്ഥ അപകടം.

ആദർശമില്ലായ്മയുടെ പ്രതിസന്ധി

പൊതുപ്രവർത്തനം ഒരു സേവനമാണെന്ന ബോധം നഷ്ടപ്പെട്ട് അതൊരു തൊഴിലായും, അതിലും അപ്പുറം ലാഭം പ്രതീക്ഷിക്കുന്ന ഒരു ബിസിനസ്സായും മാറുമ്പോൾ ആദർശം സ്വാഭാവികമായും പിന്നിലേക്ക് പോകും.

സ്ഥാനമാനങ്ങളും അധികാരവും സാമ്പത്തിക നേട്ടങ്ങളും വ്യക്തിപരമായ വളർച്ചയും പൊതുപ്രവർത്തനത്തിന്റെ പ്രധാന ലക്ഷ്യങ്ങളായി മാറുമ്പോൾ സമൂഹത്തോടുള്ള പ്രതിബദ്ധതയ്ക്ക് എന്ത് വിലയുണ്ടാകും?

രാഷ്ട്രീയവും സംഘടനാ പ്രവർത്തനവും വ്യക്തിയുടെ ഉയർച്ചയ്ക്കുള്ള ഉപാധി മാത്രമായി മാറിയാൽ ജനാധിപത്യത്തിന്റെ ആത്മാവിനുതന്നെ മങ്ങലേൽക്കും.

സംഘടനകൾക്കും ഉത്തരവാദിത്വമുണ്ട്

ഇവിടെ പ്രസ്ഥാനങ്ങൾക്കും സംഘടനകൾക്കും വലിയ ഉത്തരവാദിത്വമുണ്ട്.

ഒരാളെ അംഗമാക്കുമ്പോൾ അയാളുടെ സ്വഭാവം എന്താണ്, സമൂഹത്തോടു ള്ള സമീപനം എങ്ങനെയാണ്, പൊതുപ്രവർത്തനത്തോടുള്ള കാഴ്ചപ്പാട് എന്താണ് തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങൾ പരിശോധിക്കേണ്ടതുണ്ട്. എന്നാൽ പലപ്പോഴും ഇതൊന്നും പരിഗണിക്കാതെ ആൾക്കൂട്ടം സൃഷ്ടിക്കുന്നതിലാണ് ശ്രദ്ധ.

ഗുണത്തേക്കാൾ എണ്ണത്തിന് പ്രാധാന്യം നൽകുന്ന രാഷ്ട്രീയം ഒടുവിൽ സംഘടനയുടെ ഗുണനിലവാരം തന്നെ തകർക്കും.

തിരഞ്ഞെടുപ്പിൽ ഒരാളെ മത്സരിപ്പിക്കുമ്പോഴും ജയസാധ്യത മാത്രം മാനദണ്ഡമാകരുത്. പൊതുപ്രവർത്തനത്തിന്റെ ചരിത്രം, അഴിമതിയോടുള്ള സമീപനം, ജനങ്ങളുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാനുള്ള കഴിവ്, അവർക്കുവേണ്ടി സംസാരിക്കാനും പ്രവർത്തിക്കാനുമുള്ള സന്നദ്ധത ഇതെല്ലാം പരിഗണിക്കപ്പെടണം.

ജനങ്ങളുടെ മൗനത്തിനും വിലയുണ്ട്

ഇതിൽ പൊതുസമൂഹത്തിനും ഉത്തരവാദിത്വമുണ്ട്.

അഴിമതിയെയും അധികാരദുരുപയോഗത്തെയും അംഗീകരിക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയ സംസ്കാരത്തിന് ഇടം ലഭിക്കുന്നത് സമൂഹത്തിന്റെ മൗനത്തിലൂടെയും സംഭവിക്കാം. നല്ലവർ പൊതുപ്രവർത്തനത്തിൽനിന്ന് മാറിനിൽക്കുമ്പോൾ ആ ശൂന്യത മറ്റുള്ളവർ കൈയടക്കും.

നല്ലവർ മാറിനിൽക്കുന്നിടത്ത് മോശം പ്രവണതകൾക്ക് ഇടം ലഭിക്കും. അതിന്റെ പ്രതിഫലനമായി അഴിമതി, വികസനമുരടിപ്പ്, പരസ്പര വൈരം, സാമൂഹിക സംഘർഷം തുടങ്ങിയവ ശക്തിപ്പെടാം.

അതുകൊണ്ട് ജനാധിപത്യത്തിൽ വോട്ടവകാശം മാത്രമല്ല, ആരെയാണ് പൊതുജീവിതത്തിലേക്ക് ഉയർത്തേണ്ടത് എന്ന തിരിച്ചറിവും പ്രധാനമാണ്.

പരിഹാരം എവിടെ?

പരിഹാരം പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെയും പൊതുസമൂഹത്തിന്റെയും കൈകളി ലാണ്.

പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ ആരെയും കണ്ണടച്ച് സംഘടനകളിലേക്ക് സ്വീകരിക്കരുത്. വ്യക്തിയുടെ സ്വഭാവം, സാമൂഹിക പ്രതിബദ്ധത, പ്രവർത്തനചരിത്രം, അഴിമതിയോടുള്ള സമീപനം എന്നിവ വിലയിരുത്തണം. അംഗത്വം നൽകുന്നതിലും സ്ഥാനങ്ങൾ ഏൽപ്പിക്കുന്നതിലും ഉത്തരവാദിത്വബോധം വേണം.

പൊതുജനങ്ങളും സ്ഥാനത്തിനുവേണ്ടി മാത്രം പ്രവർത്തിക്കുന്നവരെയും സ്ഥാനം ലഭിച്ചാലും ലഭിച്ചില്ലെങ്കിലും സമൂഹത്തിനുവേണ്ടി നിലകൊള്ളുന്നവരെയും തിരിച്ചറിയാൻ പഠിക്കണം.

കാരണം നാടിന്റെ നന്മയ്ക്കായി പ്രവർത്തിക്കാൻ ഒരു കസേര നിർബന്ധമല്ല.

സ്ഥാനം ഇല്ലാതെയും സമൂഹത്തെ സേവിക്കാം. അധികാരമില്ലാതെയും നല്ല കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാം.

സ്ഥാനത്തിനുവേണ്ടി ആദർശം ഉപേക്ഷിക്കുന്നവരെക്കാൾ, ആദർശത്തിനുവേണ്ടി സ്ഥാനം പോലും ഉപേക്ഷിക്കാൻ തയ്യാറാകുന്നവരാണ് പൊതുസമൂഹത്തിന് ആവശ്യം.

ഒരു പ്രസ്ഥാനത്തിൽനിന്ന് മറ്റൊരു പ്രസ്ഥാനത്തിലേക്ക് മാറുന്നത് വ്യക്തിയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ ഭാഗമായിരിക്കാം. എന്നാൽ ഓരോ മാറ്റത്തിന്റെയും പിന്നിൽ വ്യക്തിപരമായ സ്ഥാനലാഭവും അധികാരമോ ഹവും മാത്രമാണെങ്കിൽ അത് പൊതുപ്രവർത്തനത്തിന്റെ വിശ്വാസ്യതയെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നതാണ്.

ഇന്ന് സ്ഥാനത്തിനുവേണ്ടി ആദർശത്തെ ഉപേക്ഷിക്കുന്ന പ്രവണത നാളെ പൊതുതാൽപര്യത്തെയും വ്യക്തിതാൽപര്യത്തിന് കീഴ്പ്പെടുത്തുമോ എന്ന ആശങ്ക സ്വാഭാവികമാണ്.

ആദർശമുള്ള രാഷ്ട്രീയം തിരിച്ചുവരണം

രാജ്യം നന്നാകണമെങ്കിൽ ആദ്യം പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ നന്നാകണം. പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ നന്നാകണമെങ്കിൽ അതിലെ ആളുകൾ നന്നാകണം.

നല്ല മനുഷ്യരെയും വിദ്യാഭ്യാസമുള്ളവരെയും ചിന്താശേഷിയുള്ളവരെയും കർമ്മനിരതരെയും സേവനമനോഭാവമുള്ളവരെയും പൊതുരംഗത്തേക്ക് കൊണ്ടുവരേണ്ടത് പ്രസ്ഥാനങ്ങളുടെ മാത്രമല്ല, സമൂഹത്തിന്റെ കൂടി ഉത്തരവാദിത്വമാണ്.

സ്ഥാനമാനങ്ങൾക്ക് പിന്നാലെ ഓടുന്നവരല്ല, സ്ഥാനം ലഭിച്ചാലും ലഭിച്ചില്ലെങ്കിലും ജനങ്ങൾക്കൊപ്പം നിൽക്കുന്നവരാണ് നാടിന്റെ യഥാർത്ഥ സമ്പത്ത്.