വാർദ്ധക്യം ദയയല്ല; അവകാശമാണ്

 75 കഴിഞ്ഞവർക്ക് മാസം 10,000 രൂപ പെൻഷൻ നൽകണം; പൊന്നാടയല്ല, ജീവിതസുരക്ഷയാണ് വയോജനങ്ങൾക്ക് വേണ്ടത്

വയോജന ദിനം വരുമ്പോൾ നാം വയോജനങ്ങളെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കും. ആദരിക്കും. പൊന്നാടഅണിയിക്കും. ആശംസകൾ നേരും. അവരുടെ അനുഭവസമ്പത്തിനെക്കുറിച്ച് വാഴ്ത്തിപ്പറയും. ചടങ്ങുകൾ അവസാനിക്കുന്നതോടെ പലപ്പോഴും ആ ചർച്ചകളും അവസാനിക്കുന്നു. പക്ഷേ, അടുത്ത ദിവസം മുതൽ ഒരു വയോജനത്തിന് മരുന്ന് വാങ്ങാൻ പണമില്ലെങ്കിൽ? വിശപ്പടക്കാൻ മറ്റൊരാളുടെ മുന്നിൽ കാത്തുനിൽക്കേ ണ്ടിവന്നാൽ? സ്വന്തം ചെറിയ ആവശ്യത്തിനുപോലും മക്കളോടോ ബന്ധു ക്കളോടോ കൈനീട്ടേണ്ടിവന്നാൽ? അവിടെയാണ് നമ്മുടെ വയോജന സംരക്ഷണത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ചിത്രം തെളിയുന്നത്. വയോജനങ്ങളെ ആദരിക്കുന്ന സമൂഹം ആദ്യം അവരെ സുരക്ഷി തരാക്കണം. 75 വയസ്സ് പിന്നിട്ട, മറ്റ് സ്ഥിരവരുമാന മാർഗങ്ങളില്ലാത്ത വയോജനങ്ങൾക്ക് പ്രതിമാസം കുറഞ്ഞത് 10,000 രൂപ സാമൂഹിക സുരക്ഷാ പെൻഷൻ ഉറപ്പാക്കണമെന്ന ആവശ്യം അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഒരു സാധാരണ ക്ഷേമപദ്ധതിയുടെ ആവശ്യമല്ല. അത് ഒരു തലമുറയോട് സമൂഹവും ഭരണകൂടവും ഏറ്റെടുക്കേണ്ട ഉത്തരവാദിത്തത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. അധ്വാനിച്ച കാലത്തിന് ലഭിക്കേണ്ടത് അവഗണനയോ? ഇന്നത്തെ വയോജന തലമുറയാണ് ഈ സമൂഹത്തിന്റെ അടിത്തറ പണിതത്. കൃഷിയിടങ്ങളിൽ അധ്വാനിച്ചവർ, ഫാക്ടറികളിൽ പണിയെടുത്തവർ, കടകളിലും ഓഫീസുകളിലും സേവനം ചെയ്തവർ, വീടുകൾ നോക്കിയവർ, മക്കളെ വളർത്തിയവർ—അങ്ങനെ എണ്ണിയാൽ തീരാത്ത സംഭാവനകളാണ് ഈ തലമുറ സമൂഹത്തിന് നൽകിയിട്ടുള്ളത്. പക്ഷേ ജീവിതത്തിന്റെ അവസാനഘട്ടത്തിൽ എത്തിയപ്പോൾ അവരിൽ വലിയൊരു വിഭാഗത്തിന് സ്വന്തമായി ഒരു സ്ഥിരവരുമാനം പോലുമില്ല. സർവീസ് പെൻഷനും മതിയായ സമ്പാദ്യവുമുള്ളവർക്ക് വാർദ്ധക്യം കുറച്ചെങ്കിലും സുരക്ഷിതമാകാം. എന്നാൽ അസംഘടിത മേഖലയിൽ ജീവിതം ചെലവഴിച്ചവർക്ക് സ്ഥിതി വ്യത്യസ്തമാണ്. ദിവസവേതന തൊഴിലാളി, കർഷകൻ, ചെറുകിട കച്ചവടക്കാരൻ, വീട്ടുജോലിക്കാരി, മത്സ്യത്തൊഴിലാളി, നിർമാണത്തൊഴിലാളി ഇവരുടെ ജീവിതത്തിൽ വലിയൊരു വിഭാഗത്തിനും വിരമിക്കൽ ആനുകൂല്യങ്ങ ളെന്ന ആശയം തന്നെ അന്യമാണ്. അവരുടെ അധ്വാനത്തിന് വിപണി വില നൽകിയിട്ടുണ്ടാകാം; പക്ഷേ വാർദ്ധക്യത്തിന് സുരക്ഷ നൽകിയോ എന്നതാണ് ചോദ്യം. മരുന്നിന്റെ വില ചോദിക്കുന്ന വാർദ്ധക്യം 75 വയസ്സിന് ശേഷം ജീവിതത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക ആവശ്യങ്ങൾ കുറയുന്നില്ല; പലപ്പോഴും വർധിക്കുകയാണ്. മരുന്നുകൾ, പരിശോധനകൾ, ഡോക്ടറുടെ ഫീസ്, ആശുപത്രിയിലേക്കുള്ള യാത്ര, പോഷകാഹാരം, പരിചരണം എല്ലാത്തിനും പണം വേണം. സ്വന്തം കൈയിൽ പണമില്ലാത്ത വയോജനത്തിന് ഓരോ ആവശ്യവും മറ്റൊരാളുടെ മുന്നിൽ വിശദീകരിക്കേണ്ടിവരുന്നു. “മരുന്നിന് ഇത്രയും പണം വേണം.

”“ആശുപത്രിയിൽ പോകണം.”“കുറച്ച് പണം തരാമോ?” ഈ വാക്കുകൾ ആവർത്തിക്കേണ്ടി വരുന്നത് സാമ്പത്തിക ബുദ്ധിമുട്ട് മാത്രമല്ല; ആത്മാഭിമാനത്തിന് മേൽ പതിക്കുന്ന ഒരു നിശ്ശബ്ദ മുറിവാണ്. 10,000 രൂപയുടെ പെൻഷൻ ഒരു വയോജനത്തിന്റെ എല്ലാ ആവശ്യങ്ങളും പരിഹരിക്കുമെന്നല്ല. പക്ഷേ സ്വന്തം മരുന്നിനും ചെറിയ വ്യക്തിഗത ആവശ്യങ്ങൾക്കും മറ്റൊരാളുടെ അനുമതി തേടാതെ ചെലവഴിക്കാനുള്ള ഒരു അടിസ്ഥാന സ്വാതന്ത്ര്യം അത് നൽകും. കുടുംബത്തെ മാത്രം ആശ്രയിക്കുന്ന ക്ഷേമരാഷ്ട്രം മതിയോ? വയോജനങ്ങളെ മക്കൾ നോക്കണമെന്നത് നമ്മുടെ സാമൂഹിക മൂല്യത്തിന്റെ ഭാഗമാണ്. എന്നാൽ കുടുംബബന്ധങ്ങളുടെ ശക്തിയിൽ മാത്രം ഒരു രാജ്യത്തിന്റെ വയോജന സുരക്ഷാ സംവിധാനം പണിയാനാകില്ല. മക്കളില്ലാത്തവരുണ്ട്. മക്കൾ വിദേശത്തോ മറ്റിടങ്ങളിലോ കഴിയുന്നവരുണ്ട്.മക്കൾക്ക് തന്നെ സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധിയുള്ള കുടുംബങ്ങളുണ്ട്.ഒറ്റയ്ക്ക് കഴിയുന്നവരുണ്ട്.കുടുംബമുണ്ടായിട്ടും ആവശ്യമായ പരിചരണം ലഭിക്കാത്തവരുമുണ്ട്.അതുകൊണ്ട് വയോജനങ്ങളുടെ ജീവിതസുരക്ഷയെ പൂർണമായും കുടുംബത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തമായി മാറ്റിവയ്ക്കുന്നത് ഭരണകൂടത്തിന്റെ സാമൂഹിക ഉത്തരവാദിത്തത്തിൽ നിന്നുള്ള പിന്മാറ്റമാകും.കുടുംബത്തിന്റെ സ്നേഹത്തിന് സർക്കാർ പെൻഷൻ പകരമാകില്ല. പക്ഷേ കുടുംബത്തിന്റെ സ്നേഹത്തോടൊപ്പം സാമ്പത്തിക സുരക്ഷയും ആവശ്യമാണ്. ക്ഷേമത്തിന്റെ പേരിൽ കണക്കുകൾ മാത്രം മതിയാകില്ല സർക്കാരുകൾ ക്ഷേമപദ്ധതികൾ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നത് സ്വാഗതാർഹമാണ്. എന്നാൽ ഒരു പദ്ധതിയുടെ യഥാർത്ഥ മൂല്യം അതിന്റെ പ്രഖ്യാപനത്തിലല്ല, അത് അർഹനായ വ്യക്തിയുടെ കൈകളിൽ എത്ര സമയത്ത് എത്തുന്നു എന്നതിലാണ്.പെൻഷൻ അപേക്ഷിക്കാൻ ഓഫീസുകൾ കയറിയിറങ്ങേണ്ടി വരുന്നത്, രേഖകൾക്കായി അലഞ്ഞുതിരിയേണ്ടി വരുന്നത്, ചെറിയ സാങ്കേതിക പ്രശ്നങ്ങൾ കാരണം ആനുകൂല്യം വൈകുന്നത്—ഇതൊക്കെ ഒരു വയോജനത്തെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം വലിയ ബുദ്ധിമുട്ടുകളാണ്. വയോജന ക്ഷേമപദ്ധതികൾ വയോജന സൗഹൃദമാകണം. അർഹരായവരെ കണ്ടെത്തുന്നതിനും അപേക്ഷാ നടപടികൾ ലളിതമാക്കുന്നതിനും പെൻഷൻ കൃത്യസമയത്ത് ലഭിക്കുന്നുവെന്ന് ഉറപ്പാക്കുന്നതിനും സുതാര്യമായ സംവിധാനം വേണം. വയോജനങ്ങളുടെ അവകാശം ഒരു ഫയലിൽ കുടുങ്ങിക്കിടക്കരുത്. പൊന്നാടയേക്കാൾ വിലപ്പെട്ടത് സുരക്ഷവയോജന ദിനത്തിൽ ഒരു വയോജനത്തെ ആദരിക്കാൻ നമുക്ക് ഒരു പൊന്നാട വാങ്ങാം. ഒരു പൂച്ചെണ്ട് നൽകാം.ഒരു വേദിയിൽ വിളിച്ചിരുത്താം.പക്ഷേ, അതിനേക്കാൾ വലിയ ആദരവ് എന്താണ്? അവരുടെ ചികിത്സയ്ക്ക് പണമുണ്ടെന്ന് ഉറപ്പാക്കുക.അവരുടെ ഭക്ഷണത്തിന് പണമുണ്ടെന്ന് ഉറപ്പാക്കുക. സ്വന്തം ചെറിയ ആവശ്യങ്ങൾക്കായി ആരുടെയും മുന്നിൽ കൈ നീട്ടേണ്ടിവരില്ലെന്ന് ഉറപ്പാക്കുക. അതാണ് യഥാർത്ഥ ആദരവ്. ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ സംസ്കാരം അളക്കേണ്ടത് അതിലെ സമ്പന്നരുടെ ജീവിത നിലവാരം നോക്കിയല്ല; ഏറ്റവും ദുർബലനായ വയോജനത്തിന് ലഭിക്കുന്ന സുരക്ഷ നോക്കിയാണ്. 10,000 രൂപ: സൗജന്യമല്ല, സാമൂഹിക നിക്ഷേപം 75 വയസ്സ് പിന്നിട്ട, മറ്റ് സ്ഥിരവരുമാനമില്ലാത്ത വയോജനങ്ങൾക്ക് മാസം 10,000 രൂപ പെൻഷൻ നൽകണമെന്ന ആവശ്യം ചിലർക്ക് അധിക സാമ്പത്തിക ബാധ്യതയായി തോന്നാം. എന്നാൽ വയോജനങ്ങളുടെ ആരോഗ്യം, അന്തസ്സ്, കുടുംബങ്ങളിലെ സാമ്പത്തിക സമ്മർദ്ദം, സാമൂഹിക സുരക്ഷ എന്നിവയെ ഒരുമിച്ച് പരിഗണിച്ചാൽ ഇത് ഒരു സാമൂഹിക നിക്ഷേപമായി കാണേണ്ടതുണ്ട്. വയോജനങ്ങളുടെ കൈകളിലെത്തുന്ന പണം വീണ്ടും മരുന്നിനും ഭക്ഷണത്തിനും പ്രാദേശിക വിപണിയിലുമാണ് ചെലവാകുന്നത്. അതുവഴി കുടുംബത്തിനും സമൂഹത്തിനും പ്രാദേശിക സമ്പദ്‌വ്യവസ്ഥയ്ക്കും അതിന്റെ പ്രതിഫലനം ഉണ്ടാകും. അതിലുപരി, ഒരു മനുഷ്യന് തന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ അവസാന വർഷങ്ങളിൽ അന്തസ്സോടെ ജീവിക്കാനുള്ള അവസരം നൽകുക എന്നത് സാമ്പത്തിക കണക്കുകൾക്കപ്പുറമുള്ള മനുഷ്യാവകാശ പ്രശ്നമാണ്. നാളെ നമ്മുടെ ഊഴമാണ്ഇന്ന് നാം വയോജനങ്ങളെ നോക്കിനിൽക്കുകയാണ്.നാളെ നമ്മളും ആ നിരയിൽ ഉണ്ടാകും. ഇന്ന് മറ്റൊരാളുടെ മരുന്നിനുള്ള പണത്തെക്കുറിച്ച് നാം ചിന്തിക്കുന്നില്ലെങ്കിൽ, നാളെ നമ്മുടെ സ്വന്തം മരുന്നിന്റെ വിലയെക്കുറിച്ച് മറ്റൊരാൾ ചിന്തിക്കുമെന്നുറപ്പില്ല. അതുകൊണ്ട് വയോജന ക്ഷേമം ഒരു പ്രത്യേക വിഭാഗത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള ആവശ്യമല്ല. അത് നമ്മുടെ ഭാവിക്കുവേണ്ടിയുള്ള സാമൂഹിക കരാറാണ്. 75 വയസ്സ് പിന്നിട്ട, സ്ഥിരവരുമാനമില്ലാത്ത ഓരോ വയോജനത്തിനും പ്രതിമാസം 10,000 രൂപയുടെ സാമൂഹിക സുരക്ഷാ പെൻഷൻ ഉറപ്പാക്കുന്നതിനുള്ള നയപരമായ ഇടപെടൽ സർക്കാർ ഗൗരവമായി പരിഗണിക്കണം. പെൻഷൻ തുക കാലാനുസൃതമായി പരിഷ്കരിക്കണം. വിലക്കയറ്റത്തിനനുസരിച്ച് വയോജനങ്ങളുടെ ജീവിതച്ചെലവും പരിഗണിക്കണം. അർഹതാ മാനദണ്ഡങ്ങൾ മനുഷ്യസൗഹൃദമാക്കണം. വയോജന ദിനത്തിൽ അവരെ വേദിയിൽ ഇരുത്തി ആദരിക്കുന്നതിലുപരി, വേദിയിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി വീട്ടിലെത്തുമ്പോഴും അവരുടെ ജീവിതത്തിൽ സുരക്ഷയുടെ വെളിച്ചം ഉണ്ടെന്ന് ഉറപ്പാക്കുകയാണ് ഭരണകൂടത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ പരീക്ഷണം.വാർദ്ധക്യം കരുണ ചോദിക്കുന്ന കാലമല്ല.അത് അന്തസ്സോടെ ജീവിക്കാനുള്ള അവകാശമുള്ള കാലമാണ്.ആ അവകാശം ഉറപ്പാക്കുക എന്നത് സർക്കാരിന്റെ മാത്രം കടമയല്ല.ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ സംസ്കാരത്തിന്റെ പരീക്ഷണം കൂടിയാണ്.

— ദിവാകരൻ ചോമ്പാല