ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ കണ്ണുനീർ വീഴുന്നതിന് മുൻപ്... :ഡോ. എം. എസ്. സുനിൽ

പിഞ്ചുമനസ്സുകളുടെ കാവലാളാകേണ്ടത് സമൂഹം മുഴുവനുമാണ്

ഇന്ന് കേൾക്കുന്ന ഓരോ വാർത്തയും നെഞ്ചിൽ ഒരു കല്ലായി പതിക്കുന്നു.

കഴിഞ്ഞ ദിവസം മണിക്കൂറുകളോളം എന്റെ അരികിലിരുന്ന് സ്വന്തം ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വേദനാജനകമായ അനുഭവങ്ങൾ പങ്കുവെച്ച ഒരു അമ്മയുടെ കണ്ണുനീർ കണ്ട ശേഷമാണ് ഈ കുറിപ്പ് എഴുതുന്നത്.

മൂന്നുവയസ്സോ അഞ്ചുവയസ്സോ എന്ന പ്രായവ്യത്യാസം പോലും ചില ക്രൂര മനസ്സുകൾക്ക് വിഷയമല്ലാതായിരിക്കുന്നു. പെൺകുട്ടികൾ മാത്രമല്ല, ആൺകുട്ടികളും പീഡനത്തിന്റെ ഇരകളാകുന്ന വാർത്തകൾ നമ്മെ കൂടുതൽ ജാഗ്രതപ്പെടുത്തേണ്ടതാണ്. പെൺകുഞ്ഞുങ്ങൾക്ക് സ്വാഭാവികമായും കൂടുതൽ ശ്രദ്ധ നൽകുമ്പോൾ, ആൺകുഞ്ഞുങ്ങളുടെ നിശ്ശബ്ദത നമ്മൾ പലപ്പോഴും കാണാതെ പോകുന്നു.

കുട്ടി ആണായാലും പെണ്ണായാലും കുട്ടി കുട്ടി തന്നെയാണ്.

അവരുടെ സുരക്ഷയ്ക്ക് വേർതിരിവുകളില്ല.

സ്കൂളിൽ പോയി തിരിച്ചെത്തിയാൽ അമ്മയുടെ മടിയിൽ തലവെച്ച് അന്നത്തെ വിശേഷങ്ങൾ പറയാൻ കൊതിക്കുന്ന ഒരു കുഞ്ഞ്...

അവന്റെ ലോകം സുരക്ഷിതമാണെന്ന് വിശ്വസിച്ചാണ് അവൻ ഉറങ്ങുന്നത്.

ആ കുഞ്ഞിന്റെ ആ വിശ്വാസം പോലും സംരക്ഷിക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരു സമൂഹമായി നാം മാറുന്നുണ്ടോ?

ദിവസവും പത്രത്താളുകൾ മറിക്കുമ്പോൾ മനസ്സ് നുറുങ്ങുന്നതിന്റെ കാരണം അതാണ്.

സംരക്ഷണം നിയമത്തിൽ മാത്രം തുടങ്ങുന്നില്ല; അത് വീട്ടിൽ നിന്നാണ് തുടങ്ങേണ്ടത്

നിയമങ്ങൾ ശക്തമാകണം. കുറ്റവാളികൾക്ക് കർശനമായ ശിക്ഷ ലഭിക്കണം. പക്ഷേ ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ ആദ്യത്തെ സുരക്ഷാകവചം നിയമപുസ്തകമല്ല അവന്റെ വീടാണ്.

അമ്മയും അച്ഛനും കുട്ടിയുടെ മാതാപിതാക്കൾ മാത്രമാകാതെ അവരുടെ ഏറ്റവും വിശ്വസ്തരായ സുഹൃത്തുക്കളാകണം.

കുട്ടി എന്തെങ്കിലും പറയാൻ വരുമ്പോൾ,

“പിന്നെ പറയാം” എന്ന് പറഞ്ഞ് മാറ്റിവയ്ക്കരുത്.

ദിവസവും കുറച്ച് സമയം ഫോൺ മാറ്റിവെച്ച് കുട്ടിയുടെ കണ്ണിലേക്ക് നോക്കി സംസാരിക്കാം.

“ഇന്ന് സ്കൂളിൽ എന്തൊക്കെ നടന്നു?”

“ആരെങ്കിലും നിന്നെ വിഷമിപ്പിച്ചോ?”

“നിനക്ക് ഇഷ്ടമില്ലാത്ത രീതിയിൽ ആരെങ്കിലും നിന്നെ തൊട്ടോ?”

ഇത്തരം ചോദ്യങ്ങൾ കുട്ടിയുടെ മനസ്സിൽ ഭയം സൃഷ്ടിക്കാനല്ല; അവന് സംസാരിക്കാനുള്ള ധൈര്യം നൽകാനാണ്.

‘ഗുഡ് ടച്ച് ബാഡ് ടച്ച്’ എന്നതിലുപരി

‘സേഫ് ടച്ച്–അൺസേഫ് ടച്ച്’

മൂന്നുവയസ്സുമുതൽ തന്നെ കുട്ടികളെ സ്വന്തം ശരീരത്തെക്കുറിച്ച് ബോധവാന്മാരാക്കണം.

“നിന്റെ ശരീരം നിന്റേതാണ്.”

നിനക്ക് അസ്വസ്ഥതയുണ്ടാക്കുന്ന രീതിയിൽ ആരും നിന്നെ സ്പർശിക്കരുത്. ശരീരത്തിന്റെ സ്വകാര്യ ഭാഗങ്ങൾ ആരും തൊടാൻ പാടില്ല. ആരെങ്കിലും അങ്ങനെ ചെയ്യാൻ ശ്രമിച്ചാൽ ‘ഇല്ല’ എന്ന് പറയാനും, അവിടെനിന്ന് മാറിനിൽക്കാനും, വിശ്വസിക്കുന്ന മുതിർന്നയാളോട് പറയാനും കുട്ടിയെ പഠിപ്പിക്കണം.

രഹസ്യങ്ങളുടെ പേരിൽ കുട്ടികളെ നിശ്ശബ്ദരാക്കരുത്

“ഇത് അമ്മയോട് പറയരുത്... നമ്മുടെ രഹസ്യമാണ്” എന്ന് ആരെങ്കിലും കുട്ടിയോട് പറഞ്ഞാൽ, അത് രഹസ്യമായി സൂക്ഷിക്കേണ്ടതല്ലെന്ന് അവരെ പഠിപ്പിക്കണം.

ഒരു കുട്ടിയെ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന രഹസ്യം ഒരിക്കലും നല്ല രഹസ്യമല്ല.

കുട്ടിക്ക് എന്ത് സംഭവിച്ചാലും, ആദ്യം അവൻ ഓടിയെത്തേണ്ടത് മാതാപിതാക്കളുടെ അരികിലേക്കാണെന്ന വിശ്വാസം അവന്റെ മനസ്സിൽ വളർത്തുകയാണ് ഏറ്റവും വലിയ സുരക്ഷ.

ഒരു പുതിയ ജീവിതം തുടങ്ങുമ്പോൾ... കുട്ടിയുടെ സുരക്ഷ മറക്കരുത്

പെൺമക്കളുള്ള അമ്മമാർ ജീവിതത്തിൽ പുതിയ തീരുമാനങ്ങൾ എടുക്കുമ്പോൾ, സ്വന്തം സന്തോഷത്തോടൊപ്പം കുട്ടിയുടെ സുരക്ഷയ്ക്കും തുല്യമായ പ്രാധാന്യം നൽകണം.

ഇവിടെ എല്ലാ പുരുഷന്മാരെയും സംശയിക്കണമെന്നല്ല പറയുന്നത്. എല്ലാ പുരുഷന്മാരും മോശക്കാരല്ല. എന്നാൽ കുട്ടികളുടെ സുരക്ഷയിൽ അശ്രദ്ധയ്ക്ക് ഇടയില്ല.

ഒരു പുതിയ ബന്ധത്തിലേക്ക് കടക്കുന്നതിന് മുമ്പ് ചില ചോദ്യങ്ങൾ സ്വയം ചോദിക്കണം:

എന്റെ മകൾ ഈ വീട്ടിൽ പൂർണ്ണമായും സുരക്ഷിതയാണോ?

എന്റെ അഭാവത്തിൽ അവളെ ആരാണ് നോക്കുന്നത്?

അവൾക്ക് എന്തെങ്കിലും അസ്വസ്ഥതയുണ്ടെങ്കിൽ അത് തുറന്നു പറയാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യമുണ്ടോ?

കുട്ടിയുടെ പെരുമാറ്റത്തിൽ വരുന്ന ചെറിയൊരു മാറ്റം പോലും ശ്രദ്ധിക്കണം.

പെട്ടെന്ന് മിണ്ടാതാകുക, ഭയപ്പെടുക, ചില വ്യക്തികളിൽ നിന്ന് അകലം പാലിക്കുക, ഉറക്കത്തിലും പഠനത്തിലും സ്വഭാവത്തിലും മാറ്റമുണ്ടാകുക—ഇവയെല്ലാം അവഗണിക്കേണ്ട സൂചനകളല്ല.

മാതാപിതാക്കളുടെ സന്തോഷത്തേക്കാൾ വലുതാണ് ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ സുരക്ഷ.

ബന്ധുവീടുകളിലോ പരിചയക്കാരുടെ വീടുകളിലോ കുട്ടികളെ ഏൽപ്പിക്കേണ്ടിവരുന്ന സാഹചര്യങ്ങളിലും ഇതേ ജാഗ്രത വേണം. തിരിച്ചെത്തിയശേഷം കുട്ടിയോട് സ്നേഹത്തോടെ സംസാരിക്കുകയും അവന്റെ അനുഭവങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കുകയും വേണം.

രണ്ട് നിശ്ശബ്ദ വില്ലന്മാർ

കുട്ടികളുടെ സുരക്ഷയെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുമ്പോൾ നമ്മൾ പലപ്പോഴും മറന്നുപോകുന്ന രണ്ട് വലിയ ഭീഷണികളുണ്ട്—ലഹരിയും നിയന്ത്രണമില്ലാത്ത ഡിജിറ്റൽ ലോകവും.

ലഹരി മനുഷ്യന്റെ വിവേചനശേഷിയെ തകർക്കുന്നു. ലഹരിയുടെ വ്യാപനം തടയുക പോലീസിന്റെ മാത്രം ഉത്തരവാദിത്വമല്ല; സമൂഹത്തിന്റെ ഓരോ കണ്ണും ജാഗരൂകമായിരിക്കണം.

ലഹരി വിൽപ്പനയോ വിതരണമോ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടാൽ മൗനം പാലിക്കരുത്. ബന്ധപ്പെട്ട അധികാരികളെ അറിയിക്കുക.

അതുപോലെ സോഷ്യൽ മീഡിയയും കുട്ടികളുടെ ജീവിതത്തിൽ സുരക്ഷിതമായ അതിരുകൾ ആവശ്യപ്പെടുന്നു.

കുട്ടികളുടെ ചിത്രങ്ങളും വീഡിയോകളും പൊതുവേദികളിൽ പങ്കുവെക്കുമ്പോൾ അവ ആരൊക്കെ കാണുന്നു എന്നത് നമ്മൾ പലപ്പോഴും ചിന്തിക്കാറില്ല.

മൊബൈൽ ഫോൺ കുട്ടിയുടെ കയ്യിൽ കൊടുത്തിട്ട് ഉത്തരവാദിത്വം അവസാനിക്കുന്നില്ല.

അവർ എന്താണ് കാണുന്നത്?

ആരോടാണ് സംസാരിക്കുന്നത്?

ആരൊക്കെയാണ് അവരെ സമീപിക്കുന്നത്?

ഇവ അറിയുന്നത് സംശയമല്ല.

അത് സംരക്ഷണമാണ്.