എല്ലാവരും ജയിക്കുമ്പോൾ തോൽക്കുന്നത് ആരാണ്?: ഡോ .എം .എസ് .സുനിൽ

ഇനി ചോദിക്കേണ്ടത് “എത്ര പേർ വിജയിച്ചു?” എന്നുമാത്രമല്ല. “എത്ര പേർ യഥാർത്ഥത്തിൽ പഠിച്ചു?”എന്ന ചോദ്യമാണ്.

100 ശതമാനം വിജയം അഭിമാനിക്കാനുള്ള കണക്കല്ല; ചിലപ്പോൾ അത് ഗൗരവമായി പരിശോധിക്കേണ്ട മുന്നറിയിപ്പാണ്

വിദ്യാഭ്യാസരംഗത്ത് നാം ആഘോഷിക്കുന്ന വിജയശതമാനങ്ങളുടെ പിന്നിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന യാഥാർഥ്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഇനി ഗൗരവമായി ചിന്തിക്കേണ്ട സമയമാണ്. കഴിഞ്ഞ പത്ത് വർഷത്തിനിടെ കേരളത്തിൽ മിനിമം മാർക്ക് പോലും നേടാതെ പത്താം ക്ലാസ് വിജയിച്ച 17.36 ലക്ഷം കുട്ടികൾ എന്ന കണക്ക് പുറത്തുവരുമ്പോൾ, അത് കേവലം ഒരു സ്ഥിതിവിവരക്കണക്കായി കണ്ടു കടന്നുപോകാനാകില്ല. (ഈ കണക്ക് പ്രസിദ്ധീകരിച്ച റിപ്പോർട്ടിന്റെ കൃത്യമായ വിശദാംശങ്ങൾ ഔദ്യോഗികമായി പരിശോധിച്ച് ഉറപ്പാക്കേണ്ടതാണ്.)

ചോദ്യം ലളിതമാണ്: നമ്മൾ ആരെയാണ് ജയിപ്പിക്കുന്നത്? ആരെയാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ തോൽപ്പിക്കുന്നത്?

ഒരു കുട്ടിക്ക് എഴുത്തിലും വായനയിലും ഗണിതത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന ആശയങ്ങളിലും ആവശ്യമായ പ്രാവീണ്യം നേടാനാകാതെ തന്നെ പത്താം ക്ലാസ് വിജയിക്കാനാകുന്ന സാഹചര്യമാണെങ്കിൽ, അത് ആ കുട്ടിയുടെ ഭാവിക്ക് എത്രത്തോളം ഗുണകരമാണ്?

പത്താം ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞാൽ പ്ലസ് ടു. പിന്നീട് ബിരുദം. അതിനുശേഷം അധ്യാപക പരിശീലനം. ഒടുവിൽ ഒരു ജോലി. വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ ഓരോ ഘട്ടത്തിലും അടിസ്ഥാന അറിവിന്റെ കുറവ് മറച്ചുവെച്ച് ഒരാളെ അടുത്ത ഘട്ടത്തിലേക്ക് കടത്തിവിടുകയാണെങ്കിൽ, പ്രശ്നം ഒരു പരീക്ഷയുടെ ഫലത്തിൽ അവസാനിക്കുന്നില്ല. അത് അടുത്ത തലമുറയിലേക്കും കൈമാറപ്പെടുന്നു.

സ്വന്തമായി ഒരു ലളിതമായ പാരഗ്രാഫ് പോലും എഴുതാൻ കഴിയാത്ത, അടിസ്ഥാന ഗണിതം കൈകാര്യം ചെയ്യാൻ പ്രയാസപ്പെടുന്ന ഒരാൾ ഭാവിയിൽ അധ്യാപകനാകുമ്പോൾ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുന്നിലിരിക്കുന്ന കുട്ടികൾക്ക് ലഭിക്കുന്ന വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ നിലവാരം എന്തായിരിക്കും?

ഇവിടെയാണ് വിഷയം ഒരു വിദ്യാർത്ഥിയുടെ വിജയപരാജയത്തിനപ്പുറം ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ വിദ്യാഭ്യാസ ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള ചോദ്യമായി മാറുന്നത്.

കുട്ടികളോട് ചെയ്യുന്ന ഏറ്റവും വലിയ ചതി

“എല്ലാവരും ജയിക്കണം” എന്ന നല്ല ഉദ്ദേശം, “എല്ലാവരെയും പഠിപ്പിക്കാതെ ജയിപ്പിക്കണം” എന്ന തെറ്റായ രീതിയായി മാറരുത്.

ഒരു കുട്ടിക്ക് പഠനത്തിൽ പിന്നാക്കാവസ്ഥയുണ്ടെങ്കിൽ, അത് തിരിച്ചറിയാനും പരിഹരിക്കാനുമുള്ള അവസരമാണ് വിദ്യാഭ്യാസം നൽകേണ്ടത്. അടിസ്ഥാന അറിവ് നേടാതെ അടുത്ത ക്ലാസിലേക്ക് കടത്തിവിടുന്നത് ആ പോരായ്മ പരിഹരിക്കുന്നില്ല; മറിച്ച് അത് മറച്ചുവയ്ക്കുകയാണ്.

ഇന്ന് ഒരു പരീക്ഷയിൽ നിന്ന് രക്ഷപ്പെട്ട കുട്ടി നാളെ ജീവിതത്തിലെ മറ്റൊരു ഘട്ടത്തിൽ ആ അറിവില്ലായ്മയുടെ വില നൽകേണ്ടിവരാം. തൊഴിൽ നേടുമ്പോഴും മത്സരപരീക്ഷകളെ നേരിടുമ്പോഴും ജീവിതത്തിലെ പ്രായോഗിക സാഹചര്യങ്ങളിലുമാണ് യഥാർത്ഥ പരീക്ഷ തുടങ്ങുന്നത്.

മികവുറ്റ കുട്ടികളോടുള്ള നീതിയും പരിഗണിക്കണം

പഠനത്തിനായി സമയം ചെലവഴിച്ച് ഉയർന്ന നിലവാരം കൈവരിക്കുന്ന കുട്ടികളുടെ പരിശ്രമത്തിനും അതിന്റേതായ അംഗീകാരം വേണം.

എല്ലാ കുട്ടികൾക്കും ഒരേ അവസരം നൽകുന്നത് നീതിയാണ്. എന്നാൽ എല്ലാവരുടെയും പഠനഫലം ഒരുപോലെയാണെന്ന് കണക്കാക്കുന്നത് നീതിയല്ല.

മികവിനുള്ള പ്രോത്സാഹനവും പിന്നാക്കം നിൽക്കുന്നവർക്ക് ആവശ്യമായ പിന്തുണയും ഒരേസമയം ഉറപ്പാക്കുകയാണ് വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വം.

ഇത് തൊഴിൽരംഗത്തേക്കും ബാധിക്കും

വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ നിലവാരം താഴുമ്പോൾ അതിന്റെ പ്രത്യാഘാതം സ്കൂൾ ക്ലാസ് മുറിയിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങുന്നില്ല.

നാളെ സമൂഹത്തെ സേവിക്കേണ്ട അധ്യാപകർ, എഞ്ചിനീയർമാർ, ആരോഗ്യപ്രവർത്തകർ തുടങ്ങി വിവിധ മേഖലകളിലേക്ക് എത്തുന്നവരുടെ അടിസ്ഥാന അറിവും പ്രായോഗിക ശേഷിയും ഉറപ്പാക്കേണ്ടത് അത്യാവശ്യമാണ്.

ഒരു സർട്ടിഫിക്കറ്റ് ഒരാളുടെ അറിവിന് പകരമാകരുത്.

സർട്ടിഫിക്കറ്റ് നൽകുന്നത് വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ അവസാനമല്ല; യഥാർത്ഥ കഴിവിന്റെ തുടക്കമാണ്.

പരിഹാരം കുട്ടികളെ തോൽപ്പിക്കലല്ല; കൈപിടിച്ചുയർത്തലാണ്

മിനിമം നിലവാരം ഉറപ്പാക്കുന്നത് കുട്ടികളെ പരാജയപ്പെടുത്താനുള്ള നടപടിയാകരുത്. മറിച്ച് അവർക്ക് ആവശ്യമായ പിന്തുണ നൽകാനുള്ള സംവിധാനത്തോടൊപ്പമായിരിക്കണം.

 അടിസ്ഥാന പഠനനിലവാരം ഉറപ്പാക്കണം.

പത്താം ക്ലാസ് വിജയത്തിന് ആവശ്യമായ അടിസ്ഥാന അറിവും കഴിവും സംബന്ധിച്ച് വ്യക്തമായ മാനദണ്ഡങ്ങൾ വേണം. മിനിമം നിലവാരം ഉറപ്പാക്കുന്നതിനുള്ള മാനദണ്ഡങ്ങൾ ശാസ്ത്രീയമായി പുനഃപരിശോധി ക്കാം.

പിന്നാക്കം നിൽക്കുന്ന കുട്ടികൾക്ക് പ്രത്യേക പിന്തുണ നൽകണം.

പരീക്ഷയിൽ പരാജയപ്പെടുന്ന കുട്ടികളെ പുറത്തേക്ക് തള്ളുന്നതിനുപകരം, അവരുടെ ദൗർബല്യം കണ്ടെത്തി വിഷയാധിഷ്ഠിതമായ ബ്രിഡ്ജ് കോഴ്സുകളും അധിക പരിശീലനവും നൽകണം. വീണ്ടും പരീക്ഷയെഴുതാനുള്ള അവസരവും ഫലപ്രദമായ അക്കാദമിക് പിന്തുണയും ഉറപ്പാക്കണം.

അധ്യാപക ഗുണനിലവാരം കർശനമായി ഉറപ്പാക്കണം.

B.Ed ഉൾപ്പെടെയുള്ള യോഗ്യതകൾ വെറും സർട്ടിഫിക്കറ്റുകളായി മാറരുത്. അധ്യാപക നിയമനത്തിലും യോഗ്യതാ പരിശോധനയിലും വിഷയജ്ഞാനം, ആശയവിനിമയശേഷി, പഠിപ്പിക്കാനുള്ള കഴിവ് എന്നിവയ്ക്ക് അർഹമായ പ്രാധാന്യം നൽകണം. നിലവിലുള്ള യോഗ്യതാ മാനദണ്ഡങ്ങളുടെ നിലവാരം കുറയ്ക്കാതെ അവ കൂടുതൽ ഫലപ്രദമാക്കണം.

രക്ഷിതാക്കളുടെ സമീപനവും മാറണം.

“എന്റെ കുട്ടി ജയിച്ചോ?” എന്ന ചോദ്യത്തിനൊപ്പം “എന്റെ കുട്ടിക്ക് എന്തറിയാം?” എന്ന ചോദ്യവും ഉയരണം.

വിജയശതമാനം മാത്രം നോക്കി സ്കൂളിന്റെ മികവ് അളക്കുന്ന രീതിയും മാറണം. കുട്ടിയുടെ യഥാർത്ഥ പഠനനിലവാരം, അടിസ്ഥാന കഴിവുകൾ, ചിന്താശേഷി, പ്രായോഗിക അറിവ് എന്നിവയും വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ വിജയമാനദണ്ഡങ്ങളാകണം.

സർക്കാർ ധൈര്യം കാണിക്കേണ്ട സമയമാണിത്

100 ശതമാനം വിജയം എന്നത് എല്ലായ്പ്പോഴും അഭിമാനിക്കാനുള്ള കണക്കായിരിക്കണമെന്നില്ല. ചില സാഹചര്യങ്ങളിൽ അത് കൂടുതൽ പരിശോധന ആവശ്യപ്പെടുന്ന ഒരു കണക്കായിരിക്കാം.

വിജയശതമാനം കുറയുമോ എന്ന ഭയത്തിൽ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന നിലവാരം താഴ്ത്താൻ പാടില്ല. ഒരു കുട്ടിയെ ഒരു വർഷം പിന്നിലാക്കേണ്ടിവന്നാലും, അവന്റെ അടിസ്ഥാന അറിവ് ഉറപ്പാക്കി മുന്നോട്ടയക്കുന്നതാണ് ദീർഘകാലത്തിൽ സമൂഹത്തിന് ഗുണകരം.

കുട്ടികളെ തോൽപ്പിക്കരുത് തീർച്ചയായും.

പക്ഷേ പഠിക്കാതെ ജയിപ്പിച്ച് അവരുടെ ഭാവിയിൽ തോൽപ്പിക്കുകയുമരുത്.

വിദ്യാഭ്യാസം ഒരു സർട്ടിഫിക്കറ്റ് വിതരണ പരിപാടിയല്ല.

അത് ഒരു തലമുറയുടെ അറിവും കഴിവും സ്വഭാവവും ഭാവിയും രൂപപ്പെടുത്തുന്ന ഉത്തരവാദിത്വമാണ്.

അതുകൊണ്ട് ഇനി ചോദിക്കേണ്ടത് “എത്ര പേർ വിജയിച്ചു?” എന്നുമാത്രമല്ല.

“എത്ര പേർ യഥാർത്ഥത്തിൽ പഠിച്ചു?”എന്ന ചോദ്യമാണ്.

ഒരു തലമുറയുടെ ഭാവി സംരക്ഷിക്കണമെങ്കിൽ,

ജയത്തിന്റെ കണക്കിനേക്കാൾ പഠനത്തിന്റെ നിലവാരത്തിന് പ്രാധാന്യം നൽകാൻ നാം ഇനിയെങ്കിലും തയ്യാറാകണം.

: ഡോ .എം .എസ് .സുനിൽ