കൊങ്കണിയുടെ വേരുകളും കേരളത്തിന്റെ സാംസ്കാരിക ഓർമ്മയും ; പുരുഷോത്തമ മല്ല്യയെ ഓർക്കുമ്പോൾ :വി.രാജേഷ് മോഹൻ റാവു

പുരുഷോത്തമ മല്ല്യയെ ഓർക്കുമ്പോൾ

:വി.രാജേഷ് മോഹൻ റാവു

ഒരു ഭാഷ എന്നത് ഒരു കൂട്ടം വാക്കുകളുടെ സമാഹാരം മാത്രമല്ല. ഒരു ജനതയുടെ ഓർമ്മകളും സഞ്ചാരങ്ങളും വേദനകളും സ്വപ്നങ്ങളും വിശ്വാസങ്ങളും ജീവിതാനുഭവങ്ങളും തലമുറകളിലൂടെ കൈമാറുന്ന സജീവമായ സാംസ്കാരിക ഇടമാണ് ഭാഷ. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഒരു ഭാഷയുടെ ചരിത്രം പരിശോധിക്കുമ്പോൾ അതിലൂടെ വായിച്ചെടുക്കുന്നത് ഒരു ജനതയുടെ തന്നെ ജീവിതചരിത്രമാണ്. അത്തരത്തിൽ നോക്കുമ്പോൾ, ഇന്ത്യയുടെ ഭാഷാഭൂപടത്തിൽ അതീവ സവിശേഷമായ സാന്നിധ്യമാണ് കൊങ്കണി.

പടിഞ്ഞാറൻ തീരദേശത്തിന്റെ ദീർഘമായ ചരിത്രവും വിവിധ ദേശങ്ങളിലേക്കുള്ള കുടിയേറ്റങ്ങളും വ്യത്യസ്ത സംസ്കാരങ്ങളുമായുള്ള സമ്പർക്കങ്ങളും കൊങ്കണി ഭാഷയിലും അതുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ജീവിതരീതികളിലും ആഴത്തിൽ പതിഞ്ഞുകിടക്കുന്നു. കൊങ്കൺ പ്രദേശത്തിന്റെ ഭൂമിശാസ്ത്രപരമായ പശ്ചാത്തലത്തിൽ നിന്നാണ് ‘കൊങ്കണി’ എന്ന ഭാഷാനാമവും അതിന്റെ സാംസ്കാരിക സ്വത്വവും രൂപപ്പെടുന്നത്. കാലത്തിന്റെ യാത്രയിൽ കൊങ്കൺ പ്രദേശത്തുനിന്ന് വിവിധ ദേശങ്ങളിലേക്ക് കുടിയേറിയ ജനങ്ങൾ തങ്ങളുടെ ഭാഷയ്‌ക്കൊപ്പം ആചാരങ്ങളും ഭക്ഷണരീതികളും ആരാധനാപാരമ്പര്യങ്ങളും ഉത്സവങ്ങളും കുടുംബസ്മൃതികളും നാട്ടറിവുകളും കൂടെ കൊണ്ടുപോയി.

ഗോവ, കർണാടക, മഹാരാഷ്ട്ര, കേരളം തുടങ്ങിയ പ്രദേശങ്ങളിലായി കൊങ്കണി സംസാരിക്കുന്ന വിവിധ സമൂഹങ്ങൾ രൂപപ്പെട്ടതും ഈ സാംസ്കാരിക സഞ്ചാരത്തിന്റെ ഭാഗമായാണ്. ഓരോ പ്രദേശത്തും അവിടുത്തെ സാമൂഹിക-ഭാഷാ സാഹചര്യങ്ങളുമായി ഇടപഴകിക്കൊണ്ട് കൊങ്കണി വ്യത്യസ്ത രൂപങ്ങളിലും പ്രാദേശിക സ്വാധീനങ്ങളോടെയും നിലനിന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ കൊങ്കണിയെ ഒരു ഏകശിലാ ഭാഷാസമൂഹമായി കാണുന്നതിനേക്കാൾ, ചരിത്രപരമായ കുടിയേറ്റങ്ങളും സാംസ്കാരിക സമ്പർക്കങ്ങളും രൂപപ്പെടുത്തിയ ബഹുമുഖ പാരമ്പര്യമായി കാണുന്നതാണ് ഉചിതം.

കേരളത്തിലെ കൊങ്കണി സാന്നിധ്യം

കേരളത്തിലെ കൊങ്കണി സാന്നിധ്യവും ഈ വലിയ ചരിത്രത്തിന്റെ തന്നെ ഭാഗമാണ്. പ്രത്യേകിച്ച് കൊച്ചി ഉൾപ്പെടെയുള്ള കേരളത്തിന്റെ തീരപ്രദേശങ്ങളിൽ കൊങ്കണി സംസാരിക്കുന്ന സമൂഹങ്ങൾ നൂറ്റാണ്ടുകളായി ജീവിച്ചുവരുന്നു. വ്യാപാരം, കുടിയേറ്റം, നഗരവത്കരണം, കേരളത്തിന്റെ തുറന്ന സാമൂഹിക അന്തരീക്ഷം എന്നിവ ഇവിടുത്തെ കൊങ്കണി സംസ്കാരത്തെ കൂടുതൽ വൈവിധ്യമാർന്നതാക്കി.

കൊങ്കണി സമൂഹത്തിന്റെ ചരിത്രം പറയുമ്പോൾ ഗൗഡ സാരസ്വത ബ്രാഹ്മണരുടെ സാംസ്കാരിക സഞ്ചാരവും പ്രത്യേകം പരാമർശിക്കേണ്ടതാണ്. കൊങ്കൺ പ്രദേശത്തുനിന്നുള്ള വിവിധ കുടിയേറ്റ ഘട്ടങ്ങളിലൂടെ അവർ കേരളത്തിലും കർണാടകയിലും മറ്റു ദക്ഷിണേന്ത്യൻ പ്രദേശങ്ങളിലും വേരൂന്നി. എന്നാൽ ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ ചരിത്രത്തെ അതിന്റെ മതപരമോ സാമൂഹികമോ ആയ തിരിച്ചറിയലിൽ മാത്രം ഒതുക്കാനാവില്ല. ഭാഷ, സാഹിത്യം, സംഗീതം, ക്ഷേത്രപാരമ്പര്യം, കുടുംബസ്മൃതികൾ, നാട്ടറിവുകൾ, ഭക്ഷണസംസ്കാരം, ജീവിതാചാരങ്ങൾ എന്നിവയെല്ലാം ചേർന്നാണ് ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ സമഗ്രമായ സാംസ്കാരിക വ്യക്തിത്വം രൂപപ്പെടുന്നത്.

കേരളത്തിന്റെ സാംസ്കാരിക ചരിത്രത്തിലേക്ക് നോക്കിയാൽ, മലയാളത്തിനൊപ്പം നിരവധി ഭാഷാസമൂഹങ്ങൾ ഇവിടെ സഹവർത്തിത്വത്തോടെ ജീവിച്ചിരുന്നതായി കാണാം. തമിഴ്, കന്നഡ, തെലുങ്ക്, കൊങ്കണി തുടങ്ങി വിവിധ ഭാഷകൾ കേരളത്തിന്റെ സാമൂഹിക ജീവിതത്തിൽ തങ്ങളുടേതായ അടയാളങ്ങൾ പതിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ കേരളം ഒരു ഭാഷയുടെ മാത്രം സാംസ്കാരിക ഭൂമിയല്ല; പല ഭാഷകളും പല ഓർമ്മകളും പരസ്പരം ഇടകലർന്ന് ജീവിക്കുന്ന ബഹുസ്വര സമൂഹമാണ്.

കൊച്ചിയുടെ ബഹുസ്വര പൈതൃകം

കേരളത്തിന്റെ ഈ ബഹുസ്വരതയുടെ ശ്രദ്ധേയമായ ഉദാഹരണമാണ് കൊച്ചി. കടൽവ്യാപാരത്തിന്റെ വഴികളിലൂടെ ലോകത്തിന്റെ പല ഭാഗങ്ങളിൽ നിന്നുമെത്തിയ മനുഷ്യർ ഇവിടെ ജീവിതം പടുത്തുയർത്തി. വിവിധ ഭാഷകളും മതങ്ങളും സംസ്കാരങ്ങളും പരസ്പരം ഇടപഴകിയ ഈ നഗരത്തിന്റെ ചരിത്രത്തിൽ കൊങ്കണി സമൂഹവും സ്വന്തം സാന്നിധ്യം രേഖപ്പെടുത്തി.

അവരുടെ ക്ഷേത്രങ്ങളും വീടുകളും വ്യാപാരസ്ഥാപനങ്ങളും ഭാഷയും ഭക്ഷണരീതികളും ഉത്സവങ്ങളും സാമൂഹിക ജീവിതവും കൊച്ചിയുടെ സാംസ്കാരിക പൈതൃകത്തിന്റെ അവിഭാജ്യ ഘടകങ്ങളായി മാറി. അതിനാൽ കേരളത്തിലെ കൊങ്കണി ചരിത്രം ഒരു പ്രത്യേക സമൂഹത്തിന്റെ ചരിത്രം മാത്രമല്ല; കേരളത്തിന്റെ തന്നെ ബഹുസ്വര സാംസ്കാരിക വികാസത്തിന്റെ ഒരു പ്രധാന അധ്യായമാണ്.

പുരുഷോത്തമ മല്ല്യ: ഒരു ഭാഷയുടെ ഓർമ്മയുടെ കാവൽക്കാരൻ

ഇത്തരം സാംസ്കാരിക ഓർമ്മകളെ രേഖപ്പെടുത്തുകയും കൊങ്കണി ഭാഷയുടെ വളർച്ചയ്ക്കായി ജീവിതം സമർപ്പിക്കുകയും ചെയ്ത പ്രമുഖരിൽ എൻ. പുരുഷോത്തമ മല്ല്യയ്ക്ക് പ്രത്യേക സ്ഥാനമുണ്ട്.

കൊങ്കണി ഭാഷയുടെയും സാഹിത്യത്തിന്റെയും ചരിത്രത്തിന്റെയും പഠനത്തിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സംഭാവനകൾ ശ്രദ്ധേയമാണ്. ഭാഷയുടെ പാരമ്പര്യം പുസ്തകങ്ങളുടെ പേജുകളിൽ മാത്രം നിലനിൽക്കുന്ന ഒന്നല്ലെന്നും അത് സംസാരിക്കുന്ന മനുഷ്യരുടെ ജീവിതത്തിലാണ് അതിന്റെ യഥാർത്ഥ തുടർച്ചയെന്നും അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രവർത്തനങ്ങൾ നമ്മെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.

ഒരു ഭാഷയെ സംരക്ഷിക്കുക എന്നത് അതിലെ വാക്കുകൾ മാത്രം സംരക്ഷിക്കുകയല്ല. ആ വാക്കുകൾക്കുള്ളിൽ ഒളിഞ്ഞിരിക്കുന്ന മനുഷ്യരുടെ ജീവിതാനുഭവങ്ങളെയും ഓർമ്മകളെയും ചരിത്രത്തെയും സംരക്ഷിക്കുകയാണ്. ഈ വലിയ സാംസ്കാരിക ദൗത്യത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞ പ്രവർത്തനപാരമ്പര്യത്തെയാണ് പുരുഷോത്തമ മല്ല്യയെ ഓർക്കുമ്പോൾ നാം കാണുന്നത്.

പുരുഷോത്തമ മല്ല്യയെ ഓർക്കുന്നത് ഒരാളെ മാത്രം ഓർക്കുന്നതല്ല. ഒരു ഭാഷയുടെ ദീർഘമായ യാത്രയെയും അതിന്റെ സാംസ്കാരിക ആത്മാഭിമാനത്തെയും നിലനിൽപ്പിനായുള്ള പരിശ്രമങ്ങളെയും ഓർക്കുന്നതാണ്.

അംഗീകാരത്തിനായുള്ള ദീർഘയാത്ര

കൊങ്കണി ഭാഷയ്ക്ക് ഭരണഘടനാപരമായ അംഗീകാരം ലഭിക്കണമെന്ന ആവശ്യവും ഭാഷയുടെ വിദ്യാഭ്യാസ-സാംസ്കാരിക അവകാശങ്ങളും മുന്നോട്ടുവന്ന ചരിത്രത്തിൽ നിരവധി വ്യക്തികളും സംഘടനകളും നിർണായക പങ്കുവഹിച്ചു.

1992 ഓഗസ്റ്റ് 20-ന് കൊങ്കണിക്ക് ഇന്ത്യൻ ഭരണഘടനയുടെ എട്ടാം പട്ടികയിൽ സ്ഥാനം ലഭിച്ചത് ഈ ദീർഘമായ ഭാഷാപ്രയത്നത്തിലെ സുപ്രധാനമായ ചരിത്രഘട്ടമായിരുന്നു.

എന്നാൽ ഭരണഘടനാപരമായ അംഗീകാരം ഒരു ഭാഷയുടെ യാത്രയുടെ അവസാനമല്ല. അതൊരു പുതിയ തുടക്കമാണ്. ഒരു ഭാഷ ജീവിക്കുന്നത് അതിനെ വീട്ടിൽ സംസാരിക്കുമ്പോഴാണ്; കുട്ടികൾക്ക് പഠിപ്പിക്കുമ്പോഴാണ്; സാഹിത്യത്തിൽ ഉപയോഗിക്കുമ്പോഴാണ്; പുതിയ തലമുറയുടെ അനുഭവങ്ങളും സ്വപ്നങ്ങളും അതിലൂടെ രേഖപ്പെടുത്തുമ്പോഴാണ്.

ഭാഷയ്ക്ക് ഔദ്യോഗിക അംഗീകാരം ലഭിക്കുന്നതിലും അതിന്റെ ദൈനംദിന ജീവിതത്തിലെ സാന്നിധ്യം നിലനിർത്തുന്നതിലും വ്യത്യാസമുണ്ട്. ഒരു ഭാഷയുടെ യഥാർത്ഥ ശക്തി അതിന്റെ സംസാരിക്കുന്നവരുടെ ജീവിതത്തിലാണ്.

പുതിയ കാലത്തിന്റെ വെല്ലുവിളികൾ

ഇന്നത്തെ കാലഘട്ടം കൊങ്കണി ഉൾപ്പെടെയുള്ള പല ഭാഷാസമൂഹങ്ങൾക്കും പുതിയ വെല്ലുവിളികൾ ഉയർത്തുന്നുണ്ട്. ആഗോളവൽക്കരണവും നഗരവൽക്കരണവും ഇംഗ്ലീഷിന്റെയും മറ്റ് ശക്തമായ ഭാഷകളുടെയും വർധിച്ചുവരുന്ന സ്വാധീനവും പ്രാദേശിക ഭാഷകളുടെ ഉപയോഗത്തെ പലപ്പോഴും ചുരുക്കുന്നു.

കുടുംബത്തിനുള്ളിൽ പോലും മാതൃഭാഷയുടെ ഉപയോഗം കുറയുന്ന സാഹചര്യം പല ഭാഷാസമൂഹങ്ങളും നേരിടുന്നു. പുതിയ തലമുറ വിദ്യാഭ്യാസത്തിനും തൊഴിൽ ആവശ്യങ്ങൾക്കുമായി വിവിധ ഭാഷകളിലേക്ക് മാറുമ്പോൾ, സ്വന്തം മാതൃഭാഷയുമായുള്ള ബന്ധം നിലനിർത്തുക എന്നത് ഒരു സാംസ്കാരിക വെല്ലുവിളിയായി മാറുന്നു. കൊങ്കണിക്കും ഈ യാഥാർഥ്യം അന്യമായതല്ല.

അതിനാൽ കൊങ്കണി സംരക്ഷണം ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ മാത്രം ഉത്തരവാദിത്വമായി കാണാനാവില്ല. ഭാഷാവൈവിധ്യത്തെ ഇന്ത്യയുടെ സമ്പന്നമായ ജനാധിപത്യ സാംസ്കാരിക പൈതൃകമായി കാണുന്ന ഓരോരുത്തരുടെയും ഉത്തരവാദിത്വമാണത്.

ഒരു ചെറിയ ഭാഷ നിലനിൽക്കുമ്പോൾ അതിനൊപ്പം ഒരു പ്രത്യേക ജീവിതാനുഭവവും ചരിത്രസ്മൃതിയും ലോകത്തെ കാണാനുള്ള ഒരു സവിശേഷ കാഴ്ചപ്പാടുമാണ് നിലനിൽക്കുന്നത്. ഒരു ഭാഷ മങ്ങിപ്പോകുമ്പോൾ നഷ്ടമാകുന്നത് ചില വാക്കുകൾ മാത്രമല്ല; ഒരു ജനതയുടെ ഓർമ്മയുടെ ഒരു ഭാഗം കൂടിയാണ്.

ഡിജിറ്റൽ കാലത്തെ കൊങ്കണി

കൊങ്കണിയുടെ ഭാവി അതിന്റെ ഭൂതകാലത്തെ എത്രമാത്രം ഓർക്കുന്നു എന്നതിലും വർത്തമാനകാലത്തെ എത്രമാത്രം രേഖപ്പെടുത്തുന്നു എന്നതിലും ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു.

പഴയ ഗ്രന്ഥങ്ങളും രേഖകളും സംരക്ഷിക്കുന്നതിനൊപ്പം പുതിയ എഴുത്തുകാരെ വളർത്തുകയും ഡിജിറ്റൽ മാധ്യമങ്ങളിൽ കൊങ്കണിക്ക് കൂടുതൽ ഇടം സൃഷ്ടിക്കുകയും കുട്ടികൾക്കായി ഭാഷാപഠനസൗകര്യങ്ങൾ വികസിപ്പിക്കുകയും വേണം. സാഹിത്യവും മാധ്യമങ്ങളും വിദ്യാഭ്യാസവും സാങ്കേതികവിദ്യയും ഈ ദൗത്യത്തിൽ നിർണായക പങ്കുവഹിക്കേണ്ട കാലമാണിത്.

പുതിയ തലമുറയുടെ ആശയങ്ങളും അനുഭവങ്ങളും കൊങ്കണിയിൽ രേഖപ്പെടുത്തപ്പെടണം. ഡിജിറ്റൽ ലോകത്ത് കൊങ്കണി ഉള്ളടക്കത്തിന് കൂടുതൽ പ്രാധാന്യം ലഭിക്കണം. ഭാഷയുടെ ഭാവി പഴയ പാരമ്പര്യങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കുന്നതിൽ മാത്രമല്ല, പുതിയ കാലത്തിന്റെ ആശയങ്ങളെ സ്വന്തം ഭാഷയിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്നതിലും കൂടിയാണ്.

ഒരു ഭാഷയുടെ ചരിത്രം മനുഷ്യരുടെ ചരിത്രം

ഇന്ന് കേരളത്തിലെ കൊങ്കണി സമൂഹത്തെ നോക്കുമ്പോൾ പഴയ കുടിയേറ്റത്തിന്റെ കഥ മാത്രമല്ല കാണുന്നത്. മാറുന്ന കാലത്തിനൊപ്പം സ്വയം പുതുക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു സമൂഹത്തെയും കാണാം.

പുതിയ തലമുറ വിദ്യാഭ്യാസത്തിലും തൊഴിൽരംഗത്തും ലോകത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിലേക്കും സഞ്ചരിക്കുമ്പോഴും സ്വന്തം ഭാഷയോടും സംസ്കാരത്തോടുമുള്ള ബന്ധം നിലനിർത്താനുള്ള ശ്രമം തുടരുന്നു. ഈ ബന്ധമാണ് ഒരു ഭാഷയുടെ ഭാവിക്ക് പ്രതീക്ഷ നൽകുന്നത്.

ഒരു ഭാഷയുടെ ചരിത്രം ഒടുവിൽ മനുഷ്യരുടെ ചരിത്രമാണ്. കൊങ്കണിയുടെ ചരിത്രവും അതുതന്നെയാണ്—കടൽത്തീരങ്ങളിൽ നിന്ന് പുതിയ ദേശങ്ങളിലേക്ക് സഞ്ചരിച്ച മനുഷ്യരുടെ കഥ; നഷ്ടപ്പെട്ടതിനെ ഓർത്ത് വീണ്ടും ജീവിതം പടുത്തുയർത്തിയവരുടെ കഥ; സ്വന്തം ഭാഷയും സംസ്കാരവും അടുത്ത തലമുറയ്ക്ക് കൈമാറാനുള്ള നിരന്തരമായ ശ്രമത്തിന്റെ കഥ.

അതിനാൽ പുരുഷോത്തമ മല്ല്യയെ ഓർക്കുമ്പോൾ നാം ഒരു ഭാഷാപണ്ഡിതനെയോ എഴുത്തുകാരനെയോ മാത്രം ഓർക്കുന്നില്ല. സ്വന്തം ഭാഷയുടെ ആത്മാവിനെയും അതിന്റെ സാംസ്കാരിക ഓർമ്മകളെയും സംരക്ഷിക്കാൻ പരിശ്രമിച്ച ഒരു വലിയ പാരമ്പര്യത്തെയാണ് ഓർക്കുന്നത്.

കേരളത്തിന്റെ ബഹുസ്വര സാംസ്കാരിക ചരിത്രത്തിൽ കൊങ്കണിയുടെ സ്ഥാനം കൂടുതൽ വ്യക്തമായി രേഖപ്പെടുത്തേണ്ട കാലമാണിത്. ഭാഷകൾ തമ്മിൽ മത്സരിക്കേണ്ടതില്ല; അവ പരസ്പരം സമ്പന്നമാക്കുകയാണ് വേണ്ടത്.

മലയാളത്തിന്റെ മണ്ണിൽ കൊങ്കണി സംസാരിക്കുന്ന ശബ്ദം കേൾക്കുമ്പോൾ അത് കേരളത്തിന്റെ വൈവിധ്യത്തിൽ മറ്റൊരു മനോഹരമായ സ്വരമാണ്. ആ സ്വരം മങ്ങാതെ നിലനിർത്തുക എന്നത് ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ മാത്രം കടമയല്ല; നമ്മുടെ പൊതുവായ സാംസ്കാരിക ഓർമ്മയെ സംരക്ഷിക്കാനുള്ള ഉത്തരവാദിത്വം കൂടിയാണ്.

കൊങ്കണി നിലനിൽക്കട്ടെ.

സാഹിത്യവും സംസ്കാരവും തലമുറകളിലൂടെ സഞ്ചരിക്കട്ടെ.

പുരുഷോത്തമ മല്ല്യ പോലുള്ള സാംസ്കാരിക സ്മരണകളുടെ വെളിച്ചത്തിൽ ആ യാത്ര കൂടുതൽ അർത്ഥവത്താകട്ടെ.

:വി.രാജേഷ് മോഹൻ റാവു

ധർമ്മടം, തലശ്ശേരി

98 95 496 435