അമ്മയുടെ കണ്ണീർ കാണാതെ പോകരുത് :ഡോ. എം. എസ്. സുനിൽ

ജനിച്ചുവളർത്തിയ കൈകൾ വാർധക്യത്തിൽ വിറയ്ക്കുമ്പോൾ, അവയെ ചേർത്തുപിടിക്കേണ്ടത് മക്കളുടെ ഉത്തരവാദിത്വമാണ്,

കഴിഞ്ഞ ദിവസം ഞാൻ കണ്ട ഒരു കാഴ്ച ഇപ്പോഴും മനസ്സിൽ നിന്ന് മായുന്നില്ല.

വാർധക്യത്തിന്റെ ഭാരത്തിൽ ശരീരം തളർന്ന ഒരു അമ്മ. സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കാൻ പോലും കഴിയാത്ത അവസ്ഥ. സ്വന്തം മകന്റെ വീട്ടിലാണ് അവർ കഴിയുന്നത്. പക്ഷേ അവിടെ അവർക്ക് ലഭിച്ചത് സ്നേഹമല്ല; ശകാരവും മർദനവും അവഗണനയും.മകൻ തന്നെ അവരെ ഉപദ്രവിക്കുന്നു.

ആ അമ്മയ്ക്ക് തിരിച്ചുപറയാൻ ശക്തിയില്ല. പ്രതിരോധിക്കാൻ കരുത്തില്ല. കണ്ണുനീർ തുടച്ചുകൊണ്ട് വേദനയിൽ അലറുമ്പോഴും ആ ശബ്ദം കേൾക്കാൻ ആരുമില്ല.

ആ കാഴ്ച കണ്ടുനിൽക്കുമ്പോൾ ഒരു ചോദ്യം മനസ്സിൽ ഉയർന്നു..... എന്തായിരിക്കും ആ അമ്മയുടെ മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോയിരിക്കുക?

തന്റെ മകനെക്കുറിച്ച് അവർ കണ്ട സ്വപ്നങ്ങൾ ഓർത്തിട്ടുണ്ടാകുമോ?രാത്രികളിൽ ഉറക്കമൊഴിഞ്ഞ് അവനെ താലോലിച്ചതും, സ്വന്തം വിശപ്പ് മറന്ന് അവന് ഭക്ഷണം നൽകിയതും, തന്റെ ആഗ്രഹങ്ങൾ മാറ്റിവെച്ച് മകന്റെ ആവശ്യങ്ങൾ നിറവേറ്റിയതും ഓർത്തിട്ടുണ്ടാകുമോ?

ഒരുപക്ഷേ അവർ മനസ്സിൽ ചോദിച്ചിട്ടുണ്ടാകാം...

“ഞാൻ ഇത്രയും സ്നേഹിച്ച് വളർത്തിയ എന്റെ മകൻ തന്നെയാണോ ഇന്ന് എന്നെ ഇങ്ങനെ വേദനിപ്പിക്കുന്നത്?” ആ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം പറയാൻ ആ മകനു കഴിയുമോ?

ഒരു അമ്മയുടെ ത്യാഗത്തിന് വാർധക്യത്തിൽ തിരിച്ചടിയാകരുത്

ഒരു കുഞ്ഞ് നടക്കാൻ പഠിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് അതിന്റെ കൈപിടിക്കുന്നത് അമ്മയാണ്.

ഒരു കുഞ്ഞ് സംസാരിക്കാൻ പഠിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് അതിന്റെ കരച്ചിൽ മനസ്സിലാക്കുന്നത് അമ്മയാണ്.

അവന് വിശന്നാൽ സ്വന്തം വിശപ്പ് മറക്കുന്നവളും, അവന് അസുഖം വന്നാൽ ഉറക്കം ഉപേക്ഷിക്കുന്നവളും, അവൻ വീഴുമ്പോൾ ആദ്യം ഓടിയെത്തുന്നവളും അമ്മയാണ്.

നമ്മുടെ ഇന്നത്തെ ജീവിതത്തിന്റെ പിന്നിൽ ഒരമ്മയുടെ എത്രയോ നിശ്ശബ്ദ ത്യാഗങ്ങളുണ്ട്.

 ധരിക്കുന്ന വസ്ത്രത്തിൽ അവളുടെ അധ്വാനമുണ്ട്.നാം കഴിക്കുന്ന ഓരോ ഭക്ഷണത്തിലും അവളുടെ കരുതലുണ്ട്.നാം പറയുന്ന ഓരോ വാക്കിനും പിന്നിൽ അവൾ പകർന്ന മൂല്യങ്ങളുണ്ട്.

നാം സ്വപ്നം കാണാൻ പഠിച്ചതിന് പിന്നിൽ പോലും അവളുടെ പ്രാർത്ഥനയുണ്ട്.

എന്നിട്ടും, ജീവിതത്തിന്റെ അവസാന കാലത്ത് അതേ അമ്മയ്ക്ക് സ്വന്തം വീട്ടിൽ തന്നെ അന്യയെപ്പോലെ കഴിയേണ്ടിവരുന്നുവെങ്കിൽ, അതിനേക്കാൾ വലിയ ദുരന്തം മറ്റെന്താണ്?

വാർധക്യം ഒരു ഭാരമല്ല...നാം പലപ്പോഴും മറന്നുപോകുന്ന ഒരു സത്യമുണ്ട്.

വാർധക്യം ഒരു രോഗമല്ല.അത് ജീവിതത്തിന്റെ സ്വാഭാവികമായ ഒരു ഘട്ടമാണ്.

ഇന്ന് നമ്മുടെ മാതാപിതാക്കൾ നിൽക്കുന്ന സ്ഥാനത്തേക്ക് നാളെ നമ്മളും എത്തും.

ഇന്ന് വിറയ്ക്കുന്ന ആ കൈകൾ ഒരിക്കൽ നമ്മളെ ചേർത്തുപിടിച്ച കൈകളായിരുന്നു.

ഇന്ന് പതുക്കെ നടക്കുന്ന ആ കാലുകൾ ഒരിക്കൽ നമ്മളെ കൈകളിലെടുത്ത് ഓടിയ കാലുകളായിരുന്നു.

ഇന്ന് മങ്ങിയ ആ കണ്ണുകൾ ഒരിക്കൽ നമ്മളെ നോക്കി ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സന്തോഷം കണ്ടെത്തിയ കണ്ണുകളായിരുന്നു.

അതുകൊണ്ട് മാതാപിതാക്കളെ പരിചരിക്കുന്നത് ഒരു ഉപകാരം അല്ല.

അത് നമ്മൾ അവരോട് ചെയ്യേണ്ട കടമയാണ്.അമ്മയ്ക്ക് വേണ്ടത് വലിയ വീടല്ലഒരു അമ്മയ്ക്ക് മക്കളിൽ നിന്ന് എപ്പോഴും വലിയ സമ്പത്തോ ആഡംബര ജീവിതമോ വേണ്ട.അവർക്ക് പലപ്പോഴും വേണ്ടത് വളരെ ചെറിയ ചില കാര്യങ്ങളാണ്.