ഇന്ന് നമുക്ക് വേണ്ടത് ഒരു കൃഷ്ണജന്മം കൂടി

കൃഷ്ണൻ പിറന്നത് ഒരു യുഗത്തിൽ;

കൃഷ്ണൻ ജനിക്കേണ്ടത്

ഓരോ മനുഷ്യഹൃദയത്തിലും

നമ്മുടെ കാലവും രാസലഹരിയിൽ മുങ്ങിയിരിക്കുന്നു ഇരുട്ടുകളാൽ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.അക്രമത്തിൽ അനീതിയിൽ ....

മനുഷ്യൻ മനുഷ്യനെ ജാതിയുടെ പേരിൽ അളക്കുന്നു.മതത്തിന്റെ പേരിൽ ,വാക്കുകളുടെ പേരിൽ എതിർക്കുന്നു ...വിമർശിക്കുന്നു .

സമ്പത്തിന്റെ പേരിൽ വേർതിരിക്കുന്നു.അധികാരത്തിന്റെ പേരിൽ നിശ്ശബ്ദനാക്കുന്നു.പ്രകൃതി മനുഷ്യന്റെ അതിരില്ലാത്ത ആർത്തിക്കു മുന്നിൽ തോൽക്കുന്നു. സ്നേഹത്തിന് പകരം വിദ്വേഷം വളരുന്നു.നീതിക്ക് പകരം ശക്തി സംസാരിക്കുന്നു.മനുഷ്യനേക്കാൾ വലിയതായി മതിലുകളും അതിരുകളും തിരിച്ചറിയലുകളും മാറുന്നു.

ഇത്തരം ഒരു കാലത്ത് നാം വീണ്ടും കൃഷ്ണന്റെ ജന്മംആഘോഷിക്കുകയാണ്.

അപ്പോൾ നമ്മൾ നമ്മോടുതന്നെ ചോദിക്കേണ്ട ഒരു ചോദ്യമുണ്ട്....

കൃഷ്ണൻ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ ജനിച്ചോ?

ഒരു ദരിദ്രന്റെ കൈ പിടിക്കുമ്പോൾ അവിടെ കൃഷ്ണൻ ജനിക്കുന്നു.

അനീതിക്കെതിരെ ശബ്ദമുയർത്തുമ്പോൾ അവിടെ കൃഷ്ണൻ ജനിക്കുന്നു.

മലിനമാകുന്ന ഒരു നദിയെ സംരക്ഷിക്കുമ്പോൾ അവിടെ കൃഷ്ണൻ ജനിക്കുന്നു.

ജാതിയുടെയും മതത്തിന്റെയും മതിലുകൾക്കപ്പുറം മനുഷ്യനെ മനുഷ്യനായി സ്നേഹിക്കുമ്പോൾ അവിടെ കൃഷ്ണൻ ജനിക്കുന്നു. വിദ്വേഷത്തിന് പകരം സ്നേഹത്തെ തിരഞ്ഞെടുക്കുമ്പോൾ അവിടെ കൃഷ്ണൻ ജനിക്കുന്നു.അധികാരത്തിന്റെ മുന്നിൽ തലകുനിക്കാതെ സത്യത്തിന്റെ പക്ഷത്ത് നിൽക്കുമ്പോൾ അവിടെ കൃഷ്ണൻ ജനിക്കുന്നു.അതുകൊണ്ട് കൃഷ്ണജന്മം ചരിത്രത്തിൽ ഒരിക്കൽ മാത്രം സംഭവിച്ച ഒന്നല്ല. മനുഷ്യന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ഓരോ നന്മയും പിറക്കുമ്പോഴും അത് വീണ്ടും സംഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

കൃഷ്ണൻ ഒരു പുരാണത്തിലെ കഥാപാത്രം മാത്രമല്ല; ഇരുട്ടിൽ നിന്നും വെളിച്ചം തേടുന്ന ഓരോ മനുഷ്യന്റെഒരു പ്രതീക്ഷയാണ്.

കാളിന്ദിയുടെ വിഷം നീക്കിയ ബാലകൃഷ്ണനിൽ പ്രകൃതിയെ സംരക്ഷിക്കാ നുള്ള സന്ദേശം വായിക്കാം.

കുചേലനെ ചേർത്തുപിടിച്ച കൃഷ്ണനിൽ സമത്വത്തിന്റെ മഹത്വം കാണാം.

ഗോപാലന്മാർക്കൊപ്പം നടന്ന കണ്ണനിൽ സാധാരണ മനുഷ്യനോടുള്ള അടുപ്പം കാണാം.

കുരുക്ഷേത്രത്തിലെ സാരഥിയിൽ അനീതിക്കെതിരെ ധർമ്മത്തിന്റെ പക്ഷത്ത് നിൽക്കാനുള്ള ധൈര്യം കാണാം.

അതിനാലാണ് കൃഷ്ണൻ ഓരോ കാലത്തും പുതിയ അർത്ഥങ്ങളോടെ നമ്മിലേക്ക് തന്നെ മടങ്ങിവരുന്നത്.

കാളിന്ദിയിൽ നിന്ന് കുരുക്ഷേത്രത്തിലേക്ക്

കാളിന്ദി നദിയുടെ നീരൊഴുക്കിലേക്ക് കാളിയന്റെ വിഷം പടർന്നപ്പോൾ, അത് ഒരു നദിയുടെ മാത്രം ദുരന്തമായിരുന്നില്ല. ജീവന്റെ ഉറവിടത്തെ തന്നെ വിഷമയമാക്കുന്ന അഹങ്കാരത്തിന്റെ പ്രതീകമായിരുന്നു അത്.ആ വിഷത്തിന്റെ മുകളിലാണ് ബാലകൃഷ്ണൻ നൃത്തം ചെയ്തത്.കാളിയന്റെ ഫണങ്ങളിൽ ചവിട്ടിയ ആ കുഞ്ഞിക്കാലുകൾ ഇന്ന് നമ്മോട് മറ്റൊരു ചോദ്യം ചോദിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നുന്നു

നമ്മുടെ നദികളെ ആരാണ് രക്ഷിക്കുക?

നദികൾ മാലിന്യക്കൂമ്പാരങ്ങളാകുമ്പോൾ, മരങ്ങൾ വെട്ടിമാറ്റുമ്പോൾ കാടുകൾ ഇല്ലാതാകുമ്പോൾ, മണ്ണ് വിഷലിപ്തമാകുമ്പോൾ, ജീവജാലങ്ങൾക്ക് ഇടം നഷ്ടപ്പെടുമ്പോൾ കൃഷ്ണജയന്തി ആഘോഷിക്കുന്ന നാം കാളിന്ദിയുടെ കഥയെ വെറും പുരാണമായി മാത്രം കാണാമോ?

പ്രകൃതിയെ സ്നേഹിച്ച കൃഷ്ണനെ ആരാധിക്കുമ്പോൾ പ്രകൃതിയെ സംരക്ഷിക്കാനുള്ള ഉത്തരവാദിത്വവും നമുക്ക് ഏറ്റെടുക്കേണ്ടതില്ലേ?

കൃഷ്ണന്റെ കൈയിലെ ഓടക്കുഴലിന്റെ സംഗീതം പ്രകൃതിയുടെ ശ്വാസവുമായി ചേർന്നതായിരുന്നു.

അതുകൊണ്ടുതന്നെ കൃഷ്ണനെ ഓർക്കുന്ന ദിവസം ഭൂമിയെയും ഓർക്കേണ്ട ദിവസമാണ്.

കുചേലന്റെ കൈയിലെ ഒരു പിടി അവിൽ

കൃഷ്ണന്റെ മഹത്വം രാജകീയ പ്രൗഢിയിൽ മാത്രമല്ല.അത് കുചേലന്റെ കൈയിലെ ഒരു പിടി അവിലിനോട് അദ്ദേഹം കാണിച്ച സ്നേഹത്തിലാണ്.

ഒരിക്കൽ ഒരുമിച്ച് പഠിച്ചബാല്യകാലസുഹൃത്ത് ദാരിദ്ര്യത്തിന്റെ പടുകുഴിയിൽനിന്ന് ദ്വാര രകയിലെത്തു മ്പോൾ, രാജാവായ കൃഷ്ണൻ ദരിദ്രനായ കുചേലനെ അകലെ നിർത്തിയില്ല.

അദ്ദേഹം സിംഹാസനത്തിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി സുഹൃത്തിനെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.അവിടെ രാജാവും ദരിദ്രനും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.രണ്ട് മനുഷ്യർ മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.സമ്പത്തിന്റെയും അധികാരത്തിന്റെയും മതിലുകൾ അവിടെ തകർന്നു.കുചേലസംഗമത്തിന്റെ മഹത്വം അതാണ്.

മനുഷ്യനെ അവന്റെ വസ്ത്രംകൊണ്ടും സമ്പത്ത് കൊണ്ടും പദവി കൊണ്ടും അളക്കരുത്; അവന്റെ ഹൃദയംകൊണ്ട് കാണുക.ഇന്നത്തെ ലോകത്ത് ഇതിലും പ്രസക്തമായ ഒരു കൃഷ്ണസന്ദേശം വേറെയുണ്ടോ?

സമത്വത്തിന്റെ ഹൃദയത്തിലേക്ക്

'സോഷ്യലിസം' എന്ന വാക്കും 'കമ്മ്യൂണിസം' എന്ന രാഷ്ട്രീയ സിദ്ധാന്തവും ആധുനിക കാലത്തിന്റെ സൃഷ്ടികളാണ്. അതേ രാഷ്ട്രീയ അർത്ഥത്തിൽ കൃഷ്ണനെ വിശേഷിപ്പിക്കുന്നത് ചരിത്രപരമായി ശരിയാകില്ല.

എന്നാൽ മനുഷ്യനെ ഉയർന്നവനും താഴ്ന്നവനുമായി വേർതിരിക്കുന്ന മനോഭാവത്തിന് അപ്പുറം സമഭാവനയോടെ മനുഷ്യനെ കാണുന്ന ഒരു വലിയ മാനവികത കൃഷ്ണന്റെ ജീവിതത്തിൽ നമുക്ക് കാണാം.

ഗോപാലന്മാരോടൊപ്പം നടന്ന കണ്ണൻ അധികാരത്തിന്റെ അകലം അറിയാത്തവനായിരുന്നു.

കുചേലനെ ചേർത്തുപിടിച്ച കൃഷ്ണൻ സമ്പത്തിന്റെ മതിൽ അറിയാത്തവനായിരുന്നു.

ഗീതയിൽ മനുഷ്യന്റെ അന്തസ്സിനെ പുറംഭേദങ്ങൾക്കപ്പുറം കാണാൻ പ്രേരിപ്പിച്ച കൃഷ്ണൻ സമത്വത്തിന്റെ ഒരു ആന്തരിക ദർശനം മുന്നോട്ടുവച്ചു.

അതുകൊണ്ട് കൃഷ്ണനെ ഒരു രാഷ്ട്രീയ സിദ്ധാന്തത്തിന്റെ ചട്ടക്കൂടിൽ പൂട്ടേണ്ടതില്ല.

മറിച്ച്, മനുഷ്യനെ മനുഷ്യനായി കാണുന്ന എല്ലാ സമത്വചിന്തകളുടെയും ഹൃദയത്തിൽ കൃഷ്ണന്റെ ഈ സമഭാവനയ്ക്ക് ഒരു സ്ഥാനം കണ്ടെത്താം.

കുരുക്ഷേത്രത്തിലെ സാരഥി

കൃഷ്ണന്റെ കൈയിൽ ആയുധമില്ലായിരുന്നു.എന്നാൽ ഒരു യുദ്ധത്തിന്റെ ഗതി മാറ്റാൻ അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്കുകൾക്ക് കഴിഞ്ഞു.

അർജുനൻ തളർന്നുനിന്നപ്പോൾ കൃഷ്ണൻ അവനോട് വെറുപ്പിന്റെ ഭാഷ സംസാരിച്ചില്ല. ജീവിതത്തിന്റെ കർത്തവ്യത്തെക്കുറിച്ചാണ് സംസാരിച്ചത്.

ജീവിതത്തിന്റെ കുരുക്ഷേത്രങ്ങളിൽ നാം പലപ്പോഴും അർജുനനെപ്പോലെയാകുന്നു.

മുന്നിൽ പ്രതിസന്ധി.ചുറ്റും ആശയക്കുഴപ്പം.എന്താണ് ശരി, എന്താണ് തെറ്റ് എന്നറിയാതെ നിൽക്കുന്ന നിമിഷങ്ങൾ.

അപ്പോഴാണ് ഗീതയുടെ ശബ്ദം നമ്മിലേക്ക് എത്തുന്നത്—

തളരരുത്.ഒളിച്ചോടരുത്.നിന്റെ കർത്തവ്യം തിരിച്ചറിയുക.നീതിയുടെ പക്ഷത്ത് നിൽക്കുക.

രാജാവായിരുന്നിട്ടും സാരഥിയായി.

അത് അധികാരത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഒരു വലിയ പാഠമായിരുന്നു.

മുന്നിൽ ഇരിക്കുന്നതിലല്ല മഹത്വം; മറ്റൊരാളെ ലക്ഷ്യത്തിലെത്തിക്കാൻ വഴികാട്ടിയാകുന്നതിലാണ്.

ആ ഘോഷത്തിനപ്പുറം ഒരു കൃഷ്ണൻ

ഇന്ന് ഗ്രാമവീഥികളും നഗരപാതകളും വീണ്ടും അമ്പാടിയാകുന്നു.

മയിൽപ്പീലിയും ഓടക്കുഴലുമായി കുഞ്ഞുങ്ങൾ കണ്ണന്മാരാകുന്നു.

വീടുകളിൽ ഉണ്ണിക്കണ്ണന്മാർ പുഞ്ചിരിക്കുന്നു.

ശോഭായാത്രകൾ നിറവും സംഗീതവും കൊണ്ട് വഴികളെ ഉത്സവമാക്കുന്നു. അത് മനോഹരമാണ്.പക്ഷേ കൃഷ്ണജയന്തിയുടെ അർത്ഥം അവിടെ അവസാനിക്കരുത്.കൃഷ്ണനെ ചിത്രങ്ങളിൽ മാത്രം അന്വേഷിച്ചാൽ അദ്ദേഹത്തെ നമുക്ക് കണ്ടെത്താനാകില്ല.

വിശക്കുന്ന മനുഷ്യന്റെ കണ്ണുകളിൽ,ഒറ്റപ്പെട്ടവന്റെ വേദനയിൽ,

അനീതിക്കിരയായവന്റെ നിലവിളിയിൽ,നദിയുടെ നിശ്ശബ്ദതയിൽ, അവകാശം നിഷേധിക്കപ്പെട്ട മനുഷ്യന്റെ ചോദ്യത്തിൽ അവിടെയൊക്കെ യാണ് കൃഷ്ണനെ തേടേണ്ടത്.

കാരണം കൃഷ്ണൻ ഒരു കാലഘട്ടത്തിൽ ജനിച്ചുവെങ്കിലും, അദ്ദേഹത്തിന്റെ സന്ദേശം ഒരു കാലഘട്ടത്തിന്റേതല്ല.

ഇന്ന് നമുക്ക് വേണ്ടത് ഒരു കൃഷ്ണജന്മം കൂടി

ഇരുട്ട് എത്ര കനത്താലും ഒരു ചെറിയ വിളക്ക് അതിനെ ചോദ്യം ചെയ്യും.

അധർമ്മം എത്ര ശക്തമായാലും ഒരു മനുഷ്യന്റെ നീതിബോധം അതിനെ നേരിടും.

വിദ്വേഷം എത്ര ഉയർന്ന മതിലുകൾ പണിതാലും ഒരു സ്നേഹസ്പർശം അതിലൂടെ വഴിയുണ്ടാക്കും.

അതുകൊണ്ട് ഈ കൃഷ്ണജയന്തിയിൽ നമുക്ക് മറ്റൊരു കൃഷ്ണജന്മത്തെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കാം.

നമ്മുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു കൃഷ്ണൻ ജനിക്കണം.അനീതിക്കെതിരെ നിൽക്കുന്ന കൃഷ്ണൻ.അശരണന്റെ കൈപിടിക്കുന്ന കൃഷ്ണൻ.പ്രകൃതിയെ സ്നേഹിക്കുന്ന കൃഷ്ണൻ.

സമ്പത്തിന്റെയും ജാതിയുടെയും മതത്തിന്റെയും മതിലുകൾക്കപ്പുറം മനുഷ്യനെ കാണുന്ന കൃഷ്ണൻ.

വിദ്വേഷം പകരുന്ന ലോകത്ത് സ്നേഹത്തിന്റെ ഓടക്കുഴൽ വായിക്കുന്ന കൃഷ്ണൻ.അപ്പോൾ മാത്രമേ കൃഷ്ണജയന്തി ഒരു ആഘോഷത്തിൽ നിന്ന് ഒരു ജീവിതദർശനമായി ഉയരുകയുള്ളൂ.കൃഷ്ണജന്മം ഒരു പഴയ കഥയുടെ ഓർമ്മയല്ല.നന്മ പിറക്കുന്ന ഓരോ നിമിഷത്തിലും സംഭവിക്കുന്ന ഒരു പുതുജന്മമാണ്.അതുകൊണ്ട് ഈ ജന്മാഷ്ടമിയിൽ നമുക്ക് ഒരു പ്രതിജ്ഞയെടുക്കാം.

അലങ്കാരങ്ങളിൽ മാത്രം കൃഷ്ണനെ അന്വേഷിക്കില്ല.ആഘോഷങ്ങളിൽ മാത്രം കൃഷ്ണനെ അന്വേഷിക്കില്ല.

വാക്കുകളിൽ മാത്രം കൃഷ്ണനെ അന്വേഷിക്കില്ല.നമ്മുടെ പ്രവൃത്തികളിൽ കൃഷ്ണനെ ജനിപ്പിക്കും.

ഒരു നന്മ ചെയ്യുമ്പോൾ ഒരു കൃഷ്ണജന്മം.ഒരു മനുഷ്യനെ ചേർത്തുപിടിക്കുമ്പോൾ ഒരു കൃഷ്ണജന്മം.

ഒരു അനീതിക്കെതിരെ ശബ്ദമുയർത്തുമ്പോൾ—ഒരു കൃഷ്ണജന്മം.ഒരു നദിയെ രക്ഷിക്കുമ്പോൾ—ഒരു കൃഷ്ണജന്മം.ഒരു വിദ്വേഷത്തെ സ്നേഹത്തോടെ തോൽപ്പിക്കുമ്പോൾ—ഒരു കൃഷ്ണജന്മം.

കൃഷ്ണൻ പിറന്നത് ഒരിക്കൽ മാത്രമല്ല.

മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിൽ നന്മ പിറക്കുന്നിടത്തെല്ലാം കൃഷ്ണൻ വീണ്ടും വീണ്ടും ജനിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

ഇരുട്ട് അവസാനിക്കണമെന്നില്ല.പക്ഷേ ഒരു വിളക്ക് തെളിയിക്കാം.

മാറണമെന്നില്ല.പക്ഷേ ഒരു മനുഷ്യനെ ചേർത്തുപിടിക്കാം.

അധർമ്മം മുഴുവൻ ഇല്ലാതാകണമെന്നില്ല.പക്ഷേ അതിന്റെ മുന്നിൽ നമുക്ക് മൗനം പാലിക്കാതിരിക്കാം.അതാണ് കൃഷ്ണന്റെ വെളിച്ചം.അതാണ് തീരാത്ത വെളിച്ചം.

ഈ ശ്രീകൃഷ്ണ ജയന്തിയിൽനമുക്ക് ആ വെളിച്ചത്തിന്റെ ഒരു കണികയെങ്കിലും

നമ്മുടെ ഹൃദയത്തിൽ തെളിയിക്കാം.ഇന്ന് നമുക്ക് വേണ്ടത് മറ്റൊരു കൃഷ്ണജന്മം തന്നെയാണ് ചരിത്രത്തിൽ അല്ല,നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ..

:ദിവാകരൻ ചോമ്പാല