സ്ത്രീ സ്വാതന്ത്ര്യം ; സംരക്ഷണത്തിന്റെ പേരിലുള്ള നിയന്ത്രണമല്ല, അവകാശത്തിന്റെ അംഗീകാരമാണ്

ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ പുരോഗതി അളക്കേണ്ടത് അവിടുത്തെ കെട്ടിടങ്ങളു ടെ ഉയരത്തിലോ സാമ്പത്തിക വളർച്ചയുടെ കണക്കുകളിലോ മാത്രം അല്ല. അതേതു മതവിഭാഗമായാലും ശരി സമൂഹം തന്റെ സ്ത്രീകൾക്ക് എത്ര മാത്രം സ്വാതന്ത്ര്യവും അന്തസ്സും തുല്യാവകാശവും അംഗീകാരവും നൽ കുന്നു എന്നതും അതിന്റെ പുരോഗതിയുടെ നിർണായക അളവുകോലാ ണ്.

സ്ത്രീയുടെ സ്ഥാനം, സ്വാതന്ത്ര്യം, സാമൂഹിക പങ്കാളിത്തം എന്നിവയെക്കുറിച്ച് ചരിത്രത്തിലെ വിവിധ ഘട്ടങ്ങളിൽ വ്യത്യസ്തമായ ആശയങ്ങൾ ഉയർന്നുവന്നിട്ടുണ്ട്. ചില പ്രാചീന ധർമ്മശാസ്ത്രപരമായ ചിന്തകളിൽ സ്ത്രീയെ ആദരിക്കേണ്ടതിന്റെ മഹത്വം പറയുന്നതിനൊപ്പം, അവളുടെ ജീവിതം പുരുഷ സംരക്ഷണത്തിന്റെ ചട്ടക്കൂടിനുള്ളിൽ നിർവചിക്കുന്ന സമീപനങ്ങളും കാണാം. ചരിത്രപരമായ സാഹചര്യത്തിൽ രൂപപ്പെട്ട ഇത്തരം ആശയങ്ങളെ ഇന്നത്തെ ജനാധിപത്യ മൂല്യങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനത്തിൽപരിശോധിക്കുന്നതുംവിമർശിക്കപ്പെടുന്നതും സ്വാഭാവികമാണ്.എന്നാൽ ഇവിടെ ഉയരുന്ന അടിസ്ഥാന ചോദ്യം മറ്റൊന്നാണ്... ഒരു മനുഷ്യന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യം സംരക്ഷണത്തിന്റെ പേരിൽ മറ്റൊരാൾക്ക് നിയന്ത്രിക്കാനുള്ള അവകാശമുണ്ടോ?

സ്ത്രീയെ സംരക്ഷിക്കണം എന്ന വാദം കേൾക്കുമ്പോൾ അതിന്റെ പിന്നിലെ ഉദ്ദേശ്യം എല്ലായ്പ്പോഴും ദുഷിച്ചതായിരിക്കണമെന്നില്ല. പക്ഷേ സംരക്ഷണം എന്ന ആശയം എപ്പോഴാണ് നിയന്ത്രണമായി മാറുന്നത് എന്നതാണ് നിർണായകം. ഒരു സ്ത്രീക്ക് എന്ത് പഠിക്കണം, എവിടെ ജോലി ചെയ്യണം, എവിടെ പോകണം, ആരോട് സംസാരിക്കണം, പൊതുസമൂഹത്തിൽ ആഘോഷങ്ങളിൽ എങ്ങനെ ഇടപെടണം എന്നെല്ലാം മറ്റൊരാൾ തീരുമാനിക്കുന്നിടത്ത് അത് സംരക്ഷണമല്ല; വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യ ത്തിന്റെ പരിമിതപ്പെടുത്തലാണ്.

കൂച്ചുവിലങ്ങുകളാണ് ....

സ്ത്രീക്ക് സ്വന്തം ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് തീരുമാനമെടുക്കാനുള്ള കഴിവില്ലെന്ന മുൻവിധിയാണ് ഇത്തരം നിയന്ത്രണങ്ങളുടെ അടിത്തറ. എന്നാൽ ചരിത്രം തന്നെ ആ ധാരണയെ നിരന്തരം തിരുത്തിക്കൊണ്ടിരി ക്കുകയാണ്.വിദ്യാഭ്യാസരംഗത്തും ശാസ്ത്രത്തിലും സാഹിത്യത്തിലും ഭരണരംഗത്തും വ്യവസായത്തിലും രാഷ്ട്രീയത്തിലും കലാരംഗത്തും ജാതിമതഭേധമില്ലാതെ സ്ത്രീകൾ കൈവരിച്ച നേട്ടങ്ങൾ ഒരു കാര്യം വ്യക്തമാക്കുന്നു: സ്ത്രീക്ക് അവസരം ലഭിക്കുമ്പോൾ അവൾ സമൂഹത്തിന്റെ പുരോഗതിയിലെ പങ്കാളി മാത്രമല്ല, പലപ്പോഴും അതിന്റെ മുന്നണിപ്പോരാളിയുമാണ്.

അതുകൊണ്ടുതന്നെ സ്ത്രീസ്വാതന്ത്ര്യത്തെ ഒരു പ്രത്യേക വിഭാഗത്തിന് അനുവദിക്കുന്ന ആനുകൂല്യമായി കാണുന്നത് ശരിയല്ല. അത് ഒരു അടിസ്ഥാന അവകാശമാണ്.

ഇന്ത്യൻ ഭരണഘടനയുടെ അടിസ്ഥാന മൂല്യങ്ങൾ വ്യക്തിയുടെ അന്തസ്സിനും സമത്വത്തിനും സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനും പ്രാധാന്യം നൽകുന്നു. ആ മൂല്യങ്ങളുടെ വെളിച്ചത്തിൽ നോക്കുമ്പോൾ, സ്ത്രീയെന്ന കാരണത്താൽ മാത്രം ഒരാളുടെ സ്വതന്ത്രമായ തീരുമാനശേഷിയെ സംശയിക്കുകയോ അവളുടെ പൊതുപങ്കാളിത്തത്തിന് നിയന്ത്രണങ്ങൾ ഏർപ്പെടുത്തുകയോ ചെയ്യുന്നത് കാലാനുസൃതമായ പുനർചിന്തയ്ക്ക് വിധേയമാകേണ്ട വിഷയമാണ്.അതേസമയം പൊതുചടങ്ങുകളിൽ ,ഉദ്ഘാടന വേദികളിൽ മാന്യമായ വേഷത്തിൽ സ്ത്രീകൾ പങ്കെടുക്കുന്നതാണ് പൊതുസമൂഹം ആഗ്രഹിക്കുന്നതും അംഗീകരിക്കുന്നതുമെന്ന അഭിപ്രായം പറയുന്നവരെ പഴഞ്ചനെന്ന് പറഞ്ഞു തള്ളിക്കളയാനാവുമോ ?

ഇവിടെ മതത്തെയോ പാരമ്പര്യത്തെയോ എതിർക്കുക എന്നതല്ല ലക്ഷ്യം. ഒരു വിശ്വാസത്തെയും ആചാരത്തെയും അവഹേളിക്കേണ്ടതുമില്ല. എന്നാൽ ഏതൊരു പാരമ്പര്യത്തെയും കാലത്തിന്റെ സാമൂഹിക യാഥാ ർത്ഥ്യങ്ങളുടെയും മനുഷ്യാവകാശ മൂല്യങ്ങളുടെയും അടിസ്ഥാ നത്തിൽ പുനർവായിക്കാനുള്ള അവകാശം സമൂഹത്തിനുണ്ട്.ചിന്തകളിലും ഇടപെടലുകളിലും എല്ലാം .

പാരമ്പര്യത്തിൽ നല്ലതെല്ലാം സംരക്ഷിക്കാം. അതേസമയം, വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യത്തിനും സമത്വത്തിനും അന്തസ്സിനും വിരുദ്ധമായ വ്യാഖ്യാനങ്ങളെ കാലത്തിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ പുനഃപരിശോധിക്കാനും കഴിയണം. അതാണ് ജീവിക്കുന്ന ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ സ്വഭാവം.

സ്ത്രീയെ വേദിയിൽ നിന്ന് മാറ്റിനിർത്തിയാൽ സമൂഹം കൂടുതൽ സുരക്ഷിതമാകില്ല. അവളുടെ ശബ്ദം ഇല്ലാതാക്കിയാൽ കുടുംബം കൂടുതൽ ശക്തമാകുകയുമില്ല. മറിച്ച്, സ്ത്രീയുടെ ശബ്ദം കേൾക്കുന്നിടത്താണ് സമൂഹത്തിന്റെ ചിന്താവിസ്തൃതി വികസിക്കുന്നത്.

സ്ത്രീക്ക് വിദ്യാഭ്യാസം നൽകുമ്പോൾ ഒരു വ്യക്തിയുടെ ജീവിതമാണ് മാറുന്നത്. തൊഴിൽ നൽകുമ്പോൾ ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ സാമ്പത്തിക അടിത്തറ ശക്തമാകുന്നു. തീരുമാനമെടുക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം നൽകുമ്പോൾ ഒരു തലമുറയുടെ ആത്മവിശ്വാസമാണ് വളരുന്നത്. പൊതുജീവിതത്തിൽ തുല്യ ഇടം നൽകുമ്പോൾ ജനാധിപത്യം തന്നെയാണ് കൂടുതൽ പൂർണമാകുന്നത്.

അതിനാൽ സ്ത്രീയെ “സംരക്ഷിക്കേണ്ട ഒരാൾ” എന്ന ഒറ്റ നിർവചനത്തിൽ ഒതുക്കുന്നതിനുപകരം, സ്വന്തം ജീവിതത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തം സ്വയം ഏറ്റെടുക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു പൂർണ മനുഷ്യൻ എന്ന നിലയിലാണ് കാണേണ്ടത്.

സ്ത്രീയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യം പുരുഷന്റെ അധികാരത്തിന് എതിരായ പ്രഖ്യാപനമല്ല. അത് മനുഷ്യന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ അംഗീകരിക്കുന്ന പ്രഖ്യാപനമാണ്.

ഒരു സ്ത്രീ സ്വന്തം ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് സ്വയം തീരുമാനിക്കുമ്പോൾ ഒരു കുടുംബത്തിന്റെ മൂല്യങ്ങൾ തകരുന്നില്ല. ഒരു സ്ത്രീ പൊതുവേദിയിൽ സംസാരിക്കുമ്പോൾ സമൂഹത്തിന്റെ സംസ്കാരം നഷ്ടപ്പെടുന്നില്ല. ഒരു സ്ത്രീ ജോലി ചെയ്യുമ്പോൾ കുടുംബത്തിന്റെ മഹത്വം കുറയുന്നില്ല. മറിച്ച്, അവളുടെ കഴിവിനും തീരുമാനശേഷിക്കും അവസരം നൽകുന്ന സമൂഹമാണ് കൂടുതൽ ശക്തമാകുന്നത്.

സ്ത്രീയുടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ ഭയപ്പെടുന്ന സമൂഹം യഥാർത്ഥത്തിൽ ഭയപ്പെടുന്നത് സ്ത്രീയെ അല്ല. അവളുടെ സ്വതന്ത്രമായ ചിന്തയെയാണ്.

ഏതെങ്കിലും ഒരു വിശ്വാസസമൂഹത്തെയോ പാരമ്പര്യത്തെയോ ആക്ഷേപിക്കാനല്ല, മറിച്ച് കാലാനുസൃതമായ മാറ്റങ്ങളെ ഉൾക്കൊള്ളാനാണ് ആധുനിക സമൂഹം ശ്രമിക്കേണ്ടത്. സ്ത്രീകളെ കേവലം ആശ്രിതരായി കാണുന്ന സങ്കുചിത പിതൃമേധാവിത്വ കാഴ്ചപ്പാടുകളിൽ നിന്ന് മാറി, അവർക്ക് സ്വന്തമായ വ്യക്തിത്വവും സ്വതന്ത്ര ചിന്തയുമുണ്ടെന്ന യാഥാർത്ഥ്യം അംഗീകരിക്കപ്പെടണം. ചരിത്രത്തിലെ നല്ല വശങ്ങളെ ഉൾക്കൊള്ളുകയും സമത്വത്തിന് നിരക്കാത്ത പഴയ നിയമങ്ങളെ കാലത്തിന്റെ വിചാരണയ്ക്ക് വിട്ടുനൽകുകയും ചെയ്യുന്നതിലൂടെ മാത്രമേ ഒരു നാടിന് മുന്നോട്ട് പോകാനാകൂ.

കാലം മാറുമ്പോൾ സമൂഹത്തിന്റെ ചിന്തകളും മാറണം. ഇന്നലെ ശരിയെന്ന് കരുതിയ പല കാര്യങ്ങളെയും ഇന്ന് മനുഷ്യാവകാശത്തിന്റെ കണ്ണിലൂടെ പുനഃപരിശോധിക്കുന്നതിൽ തെറ്റില്ല. കാരണം പാരമ്പര്യത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ശക്തി മാറ്റത്തെ നിരസിക്കുന്നതിലല്ല; മനുഷ്യന്റെ അന്തസ്സിനും നീതിക്കും അനുസരിച്ച് സ്വയം നവീകരിക്കുന്നതിലാണ്.സ്ത്രീയെ വരുതിയിൽ നിർത്തുകയല്ല വേണ്ടത്; അവൾക്ക് ചിറകുകൾ നൽകുകയാണ് വേണ്ടത്.

ആ ചിറകുകൾ അവൾക്കു നൽകുന്നത് ഒരു വിഭാഗത്തിനെതിരായ വിജയം അല്ല. അത് ഒരു സമൂഹത്തിന്റെ മനുഷ്യികതയുടെ വിജയമാണ്.

അതുകൊണ്ട് ചോദ്യം “സ്ത്രീ സ്വാതന്ത്ര്യമർഹിക്കുന്നുണ്ടോ?” എന്നതായിരിക്കരുത്.

അവൾക്ക് സ്വാതന്ത്ര്യം നിഷേധിക്കാൻ നമുക്ക് എന്ത് അവകാശമുണ്ട്?

ആ ചോദ്യം ഉന്നയിക്കാൻ കഴിയുന്നിടത്താണ് യഥാർത്ഥ ജനാധിപത്യ ത്തിന്റെ തുടക്കം.

:ദിവാകരൻ ചോമ്പാല