മണ്ണിനും മനുഷ്യനും വേണ്ടി ജീവിച്ച കെ. ജെ. ബേബി സെപ്റ്റംബർ 1 — ഓർമ്മദിനം

“ഗോത്രജനതയ്ക്ക് അവരുടെ മണ്ണും വിണ്ണും നദിയും വെറും ഭൗതികവസ്തുക്കളല്ല; മറിച്ച് വിശ്വാസങ്ങളുടെയും ആത്മീയാന്വേഷണങ്ങളുടെയും പൂർവികരുടെ സ്മരണകളുടെയും തുടിക്കുന്ന ഇടങ്ങളാണ്.”

: കെ. ജെ. ബേബി

ഒരു ജനതയുടെ ചരിത്രം രേഖകളിൽ മാത്രം എഴുതപ്പെടുന്നതല്ല.

ചിലപ്പോൾ അത് അവരുടെ പാട്ടുകളിലും നൃത്തങ്ങളിലും മണ്ണിലും കൃഷിയിലും ജീവിതാചാരങ്ങളിലും ഓർമ്മകളിലും എഴുതപ്പെട്ടുകിടക്കും. അത്തരമൊരു ചരിത്രത്തെ വായിച്ചെടുക്കാനും അതിന് ശബ്ദം നൽകാനും ജീവിതം സമർപ്പിച്ച മനുഷ്യനായിരുന്നു കെ. ജെ. ബേബി.

വയനാട്ടിലെ ആദിവാസി ജനതയുടെ ഭാഷയും അനുഷ്ഠാനങ്ങളും തനത് സംസ്കാരവും അന്യംനിന്നുപോകാതിരിക്കാൻ അദ്ദേഹം നടത്തിയ ഇടപെടലുകൾ ഒരു സാമൂഹിക പ്രവർത്തകന്റെ പതിവ് പ്രവർത്തനങ്ങളിൽ ഒതുങ്ങുന്നതായിരുന്നില്ല. അത് ഒരു ജനതയുടെ ആത്മാവിനെ വീണ്ടെടുക്കാനുള്ള പോരാട്ടമായിരുന്നു.

നാടകവും സാഹിത്യവും സാമൂഹിക ഇടപെടലുകളുമെല്ലാം അതിനുള്ള ആയുധങ്ങളാക്കി അദ്ദേഹം മാറ്റി. ‘അപൂർണ്ണ’യിലൂടെ അരങ്ങിലെത്തിയ ബേബി, ‘നാടുഗദ്ദിക’യുമായി കേരളത്തിന്റെ വിവിധ ഇടങ്ങളിലൂടെ സഞ്ചരിച്ചു. അധികാരത്തെയും വ്യവസ്ഥയെയും അസ്വസ്ഥമാക്കുന്ന ചോദ്യങ്ങൾ കലയുടെ ഭാഷയിൽ ഉന്നയിച്ചതിന്റെ പേരിൽ ജയിൽവാസവും അനുഭവിച്ചു. എങ്കിലും അതൊന്നും അദ്ദേഹത്തിന്റെ യാത്രയെ തടഞ്ഞില്ല.

കലയെ വിനോദമെന്നതിലുപരി ജനജീവിതത്തിന്റെ വിമോചനത്തിനുള്ള ഉപാധിയാക്കുകയായിരുന്നു അദ്ദേഹം.

വയനാട്ടിന്റെ പ്രകൃതിഭംഗിയെയും ഗോത്രജീവിതത്തിന്റെ താളത്തെയും തകർത്തുകൊണ്ട് വികസനത്തിന്റെയും കുടിയേറ്റത്തിന്റെയും പേരിൽ കടന്നുവന്ന അധിനിവേശ മനോഭാവങ്ങളെ അദ്ദേഹം തന്റെ രചനകളിലൂടെ ചോദ്യം ചെയ്തു. പാട്ടുകളിലൂടെയും കഥകളിലൂടെയും നാടകങ്ങളിലൂടെയും ഗോത്രജനതയ്ക്കിടയിൽ അവബോധത്തിന്റെ വിത്തുകൾ വിതയ്ക്കാൻ അദ്ദേഹം നിരന്തരം സഞ്ചരിച്ചു.

അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ സ്വപ്നങ്ങളിലൊന്നായിരുന്നു ‘കനവി’.

അവഗണിക്കപ്പെട്ടവർക്കും നിരാലംബർക്കും സ്വന്തം സംസ്കാരത്തിലും ജീവിതത്തിലും ആത്മവിശ്വാസം കണ്ടെത്താൻ കഴിയുന്ന ഒരു ഇടം. പരമ്പരാഗത വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ ചട്ടക്കൂടുകൾക്കപ്പുറം, പാട്ടും നൃത്തവും കഥയും നാടകവും ആയോധനകലയും കൃഷിയും കരകൗശലവിദ്യയും ജീവിതത്തിന്റെ തന്നെ പാഠങ്ങളാകുന്ന ഒരു ബദൽ വിദ്യാഭ്യാസരീതിയാണ് കനവിലൂടെ അദ്ദേഹം മുന്നോട്ടുവച്ചത്.

ക്ലാസ്മുറിയുടെ ചുവരുകളില്ലാതെ, പരീക്ഷകളുടെയും സിലബസുകളുടെയും കെട്ടുപാടുകളില്ലാതെ, ഗുരുകുല സമ്പ്രദായത്തിന്റെ ആത്മാവിൽ തുറന്ന പഠനത്തിന്റെ ഒരു പുതിയ ലോകം സൃഷ്ടിക്കുകയായിരുന്നു അദ്ദേഹം.

ചരിത്രത്തിന്റെ ഔദ്യോഗിക ഏടുകളിൽ ഇടം കിട്ടാതെ പോയ ഒരു ജനതയുടെ ദുരിതങ്ങളുടെയും അതിജീവനത്തിന്റെയും പ്രതിരോധത്തിന്റെയും ചരിത്രമായി ‘മാവേലിമൻറം’ മാറുമ്പോൾ, അതിലെ കൈപ്പാടനും ഈരയും പ്രതിനിധാനം ചെയ്യുന്ന പോരാട്ടങ്ങൾ ഇന്നും നമ്മോട് പലതും പറയുന്നു. കാലം മാറിയാലും ചൂഷണത്തിന്റെയും പാർശ്വവൽക്കരണത്തിന്റെയും രൂപങ്ങൾ മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോഴും ആ പോരാട്ടങ്ങളുടെ പ്രസക്തി അവസാനിക്കുന്നില്ല.

ഒരു ജനതയുടെ സംസ്കാരം സംരക്ഷിക്കുക എന്നത് അവരുടെ ഭൂതകാലത്തെ മാത്രം കാത്തുസൂക്ഷിക്കലല്ല; അവരുടെ ഭാവിക്കു കൂടി ഇടം ഒരുക്കലാണ്.

ആ ബോധ്യത്തോടെയാണ് കെ. ജെ. ബേബി ജീവിച്ചത്.

വയനാടിന്റെ കാടുകളും മലകളും പുഴകളും പാട്ടുകളും മനുഷ്യരും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതത്തിൽ വെറും വിഷയങ്ങളായിരുന്നില്ല. അവ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ തന്നെ ഭാഗമായിരുന്നു.

പാർശ്വവൽക്കരിക്കപ്പെടുന്ന ജനതയുടെ സാംസ്കാരിക തനിമ മാഞ്ഞുപോകാതിരിക്കാൻ സ്വന്തം ജീവിതം തന്നെ സമർപ്പിച്ച ആ മനുഷ്യന്റെ ഓർമ്മകൾ, ഇന്നും നമ്മോട് ഒരു ചോദ്യം ചോദിക്കുന്നു:

വികസനത്തിന്റെ പേരിൽ നാം മുന്നോട്ടുപോകുമ്പോൾ, ആരെയാണ് പിന്നിൽ ഉപേക്ഷിക്കുന്നത്?

ഒരു ജനതയുടെ മണ്ണും ഭാഷയും സംസ്കാരവും നഷ്ടപ്പെട്ടാൽ, അവശേഷിക്കുന്നത് എന്താണ്?

ആ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് ജീവിതംകൊണ്ട് മറുപടി തേടിയ കെ. ജെ. ബേബിയുടെ ഓർമ്മകൾക്ക് മുന്നിൽ ആദരപൂർവ്വം പ്രണാമം 

:രമേശൻ വടകര