ഭാഷാമലിനീകരണം: ഒരു തലമുറയുടെ ഭാഷയെ ആരാണ് സംരക്ഷിക്കുക?

സാങ്കേതികവിദ്യ മനുഷ്യജീവിതത്തെ മാറ്റിമറിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന കാലമാണിത്. മനുഷ്യർ തമ്മിലുള്ള ദൂരങ്ങൾ കുറഞ്ഞു. വിവരവിനിമയത്തിന്റെ വേഗം വർധിച്ചു.

അറിവിന്റെ വലിയൊരു ലോകം വിരൽത്തുമ്പിലെത്തി. ആശയങ്ങൾ പങ്കുവയ്ക്കാനും അധികാരത്തെ ചോദ്യം ചെയ്യാനും സാമൂഹിക വിഷയങ്ങളിൽ പ്രതികരിക്കാനും സാധാരണക്കാരന് പോലും അവസരം ലഭിച്ചു. ജനാധിപത്യത്തിന്റെ പുതിയൊരു പൊതുവേദിയായി നവമാധ്യമങ്ങൾ മാറിയെന്നത് നിഷേധിക്കാനാവാത്ത യാഥാർഥ്യമാണ്.

പക്ഷേ, ഈ ഡിജിറ്റൽ വിപ്ലവത്തിന്റെ മറുവശത്ത് വളർന്നുവരുന്ന ഒരു ദുരന്തത്തെക്കുറിച്ച് നാം വേണ്ടത്ര ഗൗരവത്തോടെ ചിന്തിക്കുന്നുണ്ടോ?

നമ്മുടെ ഭാഷ മലിനമാകുകയാണ്. സംവാദസംസ്കാരം തകരുകയാണ്. അതിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ വില കൊടുക്കേണ്ടിവരുന്നത് വരുംതലമുറയ്ക്കായിരിക്കും.

ഇന്ന് കൊച്ചുകുട്ടികൾ മുതൽ മുതിർന്നവർ വരെ മൊബൈൽ ഫോണിന്റെയും സോഷ്യൽ മീഡിയയുടെയും ലോകത്താണ്. പ്രഭാതത്തിൽ കണ്ണുതുറക്കുമ്പോൾ മൊബൈൽ സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കുകയും രാത്രി ഉറങ്ങാൻ കിടക്കുമ്പോഴും അതേ സ്ക്രീനിന്റെ പ്രകാശത്തിൽ സമയം ചെലവഴിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു തലമുറയാണ് വളർന്നുവരുന്നത്.

രാഷ്ട്രീയം, കല, സാഹിത്യം, സംസ്കാരം, സാമൂഹിക വിഷയങ്ങൾ, സമകാലിക സംഭവങ്ങൾ — എല്ലാത്തിനെയും കുറിച്ച് അഭിപ്രായം പറയാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം സോഷ്യൽ മീഡിയ നൽകുന്നുണ്ട്. അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങൾ ഉണ്ടാകുന്നതും സ്വാഭാവികമാണ്. വിയോജിക്കാനുള്ള അവകാശം ജനാധിപത്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന സ്വഭാവമാണ്.

എന്നാൽ വിയോജിപ്പ് എപ്പോഴാണ് വിദ്വേഷമാകുന്നത്? വിമർശനം എപ്പോഴാണ് വ്യക്തിഹത്യയാകുന്നത്? അഭിപ്രായസ്വാതന്ത്ര്യം എപ്പോഴാണ് മറ്റൊരാളുടെ മാന്യത തകർക്കാനുള്ള ലൈസൻസായി മാറുന്നത്?

ഈ ചോദ്യങ്ങൾ ഇന്ന് സമൂഹം ഗൗരവത്തോടെ ചോദിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.

പല സോഷ്യൽ മീഡിയ കമന്റ് ബോക്സുകളും പരിശോധിച്ചാൽ ആരോഗ്യകരമായ ആശയസംവാദത്തേക്കാൾ അധിക്ഷേപങ്ങളും അശ്ലീല പ്രയോഗങ്ങളും വ്യക്തിഹത്യകളും കാണുന്ന അവസ്ഥയാണ്. ഒരു ആശയത്തെ എതിർക്കുന്നതിന് പകരം ആശയം പറഞ്ഞ വ്യക്തിയെ തന്നെ അപമാനിക്കുക; വാദത്തിന് മറുപടി പറയുന്നതിന് പകരം കുടുംബത്തെയും വ്യക്തിജീവിതത്തെയും ലക്ഷ്യമിടുക; വിയോജിപ്പിനെ നേരിടാൻ കഴിയാതെ അസഭ്യഭാഷയിലേക്ക് വഴുതിവീഴുക — ഇതൊക്കെ ഇന്ന് സാധാരണ കാഴ്ചകളായി മാറുകയാണ്.

വാക്കുകൾക്ക് വിലയില്ലാതാകുന്ന ഒരു സമൂഹത്തിന് ഒടുവിൽ ചിന്തകൾക്കും വിലയില്ലാതാകും.

ഡിജിറ്റൽ ഇടങ്ങളിലെ ഈ ഭാഷാമലിനീകരണം ഒരു സാധാരണ സാമൂഹികമാധ്യമ പ്രശ്നമായി മാത്രം കാണാനാവില്ല. കാരണം, നാം എഴുതുന്ന ഓരോ വാക്കും കാണുന്നത് മുതിർന്നവർ മാത്രമല്ല; കുട്ടികളുമാണ്.

ഇന്ന് ഒരു കുട്ടിയുടെ കൈയിലുള്ള മൊബൈൽ ഫോണിൽ ലോകത്തിന്റെ മുഴുവൻ വിവരങ്ങളും എത്തുന്നു. അതോടൊപ്പം മുതിർന്നവർ പോലും പൊതുസ്ഥലത്ത് പറയാൻ മടിക്കുന്ന പദപ്രയോഗങ്ങളും അനായാസം അവന്റെ മുന്നിലെത്തുന്നു.

കുട്ടികൾ പഠിക്കുന്നത് പാഠപുസ്തകങ്ങളിൽനിന്ന് മാത്രമല്ല. അവർ കാണുന്നതിൽനിന്നും കേൾക്കുന്നതിൽനിന്നും അനുകരിക്കുന്നതിൽനിന്നുമാണ് അവരുടെ ഭാഷയും പെരുമാറ്റവും രൂപപ്പെടുന്നത്.

അതിനാൽ, ഡിജിറ്റൽ ലോകത്ത് നാം എഴുതുന്ന ഓരോ വാക്കും ഒരു കുട്ടിയുടെ അദൃശ്യ പാഠപുസ്തകത്തിലെ ഒരു വരിയാണ്.

ഇന്ന് തമാശയായി എഴുതുന്ന അസഭ്യവാക്ക് നാളെ ഒരു കുട്ടിയുടെ സാധാരണ സംസാരഭാഷയായേക്കാം. ഇന്ന് സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ സ്വീകാര്യത നേടുന്ന അധിക്ഷേപശൈലി നാളെ സമൂഹത്തിന്റെ പൊതുസംവാദശൈലിയായി മാറിയേക്കാം. ഇന്ന് സ്ക്രീനിൽ കാണുന്ന വ്യക്തിഹത്യ നാളെ യഥാർഥ ജീവിതത്തിലെ പെരുമാറ്റരീതിയായി മാറിയേക്കാം.

ഇവിടെയാണ് യഥാർഥ അപകടം.

നാം ഒരു തലമുറയുടെ ഭാഷയെ മാത്രമല്ല, ഒരു തലമുറയുടെ സാമൂഹികബോധത്തെയാണ് രൂപപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നത്.

'സാംസ്കാരിക കേരളം', 'പ്രബുദ്ധ കേരളം' എന്നൊക്കെ അഭിമാനത്തോടെ പറയുന്ന നമുക്ക് ഡിജിറ്റൽ ഇടങ്ങളിലെ ഈ അധഃപതനം കണ്ടില്ലെന്ന് നടിക്കാനാവുമോ?

വീട്ടിലെ സ്വീകരണമുറിയിൽ കുടുംബാംഗങ്ങളുടെ മുന്നിൽ പറയാൻ കഴിയാത്ത വാക്കുകൾ ഒരു മൊബൈൽ സ്ക്രീനിന് പിന്നിൽ ഒളിച്ചിരുന്ന് മറ്റൊരാളോട് പറയാനുള്ള അവകാശമല്ല അഭിപ്രായസ്വാതന്ത്ര്യം.

അഭിപ്രായസ്വാതന്ത്ര്യം ഉത്തരവാദിത്തത്തിൽനിന്നുള്ള മോചനമല്ല.

ഒരു വ്യക്തിയുടെ ആശയത്തെ വിമർശിക്കാം. രാഷ്ട്രീയ നിലപാടുകളെ ശക്തമായി എതിർക്കാം. ഭരണകൂടത്തിന്റെ തീരുമാനങ്ങളെ ചോദ്യം ചെയ്യാം. പൊതുപ്രവർത്തകരുടെ പ്രവർത്തനങ്ങളെ വിമർശിക്കാം. എന്നാൽ അതൊന്നും മറ്റൊരാളുടെ വ്യക്തിമാന്യത ഇല്ലാതാക്കാനുള്ള അവകാശം നൽകുന്നില്ല.

ഇവിടെ സർക്കാരിനും നിയമസംവിധാനങ്ങൾക്കും സോഷ്യൽ മീഡിയ പ്ലാറ്റ്‌ഫോമുകൾക്കും ഒരുപോലെ ഉത്തരവാദിത്തമുണ്ട്.

നിയമം നിലവിലുണ്ടെന്നത് മാത്രം പോരാ. നിയമം നടപ്പാക്കപ്പെടണം. സൈബർ അധിക്ഷേപം, ഭീഷണി, വ്യക്തിഹത്യ, സ്വകാര്യതാ ലംഘനം, നിയമവിരുദ്ധമായ അശ്ലീല ഉള്ളടക്കത്തിന്റെ പ്രചരണം തുടങ്ങിയവയ്ക്കെതിരെ നിലവിലുള്ള നിയമങ്ങൾ കാര്യക്ഷമമായി പ്രയോഗിക്കണം. പരാതി നൽകിയാൽ നടപടിയുണ്ടാകുമെന്ന് പൊതുജനത്തിന് ബോധ്യപ്പെടുന്ന തരത്തിലുള്ള വേഗത്തിലുള്ള സംവിധാനങ്ങൾ ആവശ്യമാണ്.

അതോടൊപ്പം, നിയമത്തിന്റെ പേരിൽ അഭിപ്രായസ്വാതന്ത്ര്യം അനാവശ്യമായി നിയന്ത്രിക്കപ്പെടാതിരിക്കാനുള്ള ജാഗ്രതയും വേണം. വിമർശനവും അധിക്ഷേപവും തമ്മിലുള്ള അതിർവരമ്പ് വ്യക്തമായിരിക്കണം. നിയമം പ്രതികാരത്തിനുള്ള ആയുധമാകരുത്; പൗരന്റെ അവകാശവും മറ്റൊരാളുടെ മാന്യതയും ഒരുപോലെ സംരക്ഷിക്കുന്ന ഉപാധിയായിരിക്കണം.

സോഷ്യൽ മീഡിയ പ്ലാറ്റ്‌ഫോമുകൾക്കും ഇനി ഉത്തരവാദിത്തത്തിൽനിന്ന് ഒഴിഞ്ഞുമാറാനാവില്ല. കോടിക്കണക്കിന് ആളുകൾ ഉപയോഗിക്കുന്ന ഒരു ഡിജിറ്റൽ പൊതുസ്ഥലത്ത് എന്തുതരം ഉള്ളടക്കമാണ് പ്രചരിക്കുന്നത് എന്നതിൽ പ്ലാറ്റ്‌ഫോമുകൾക്ക് ഉത്തരവാദിത്തമുണ്ട്. ആവർത്തിച്ച് അധിക്ഷേപകരവും ഭീഷണിപ്പെടുത്തുന്നതുമായ ഉള്ളടക്കം പ്രചരിപ്പിക്കുന്ന അക്കൗണ്ടുകളെ നിരീക്ഷിക്കാനും പരാതികളിൽ സമയബന്ധിതമായി ഇടപെടാനും കൂടുതൽ ഫലപ്രദമായ സംവിധാനങ്ങൾ വേണം.

പ്രത്യേകിച്ച് കുട്ടികളുടെ ഡിജിറ്റൽ സുരക്ഷ ഒരു ദേശീയ സാമൂഹിക മുൻഗണനയായി കാണണം.

സ്കൂളുകളിൽ ഡിജിറ്റൽ സാക്ഷരത പഠിപ്പിക്കുന്നത് മൊബൈൽ ഫോൺ എങ്ങനെ പ്രവർത്തിപ്പിക്കണം എന്നതിൽ ഒതുങ്ങരുത്. മറ്റൊരാളുടെ സ്വകാര്യതയെ എങ്ങനെ മാനിക്കണം, വ്യാജവാർത്ത എങ്ങനെ തിരിച്ചറിയണം, ഓൺലൈൻ അധിക്ഷേപത്തിന്റെ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ എന്തൊക്കെയാണ്, എന്ത് പങ്കുവയ്ക്കണം, എന്ത് പങ്കുവയ്ക്കരുത്, വിയോജിപ്പ് എങ്ങനെ മാന്യമായി പ്രകടിപ്പിക്കണം — ഇതെല്ലാം കുട്ടികളെ പഠിപ്പിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

ഡിജിറ്റൽ പൗരത്വം ഒരു സാങ്കേതികവിദ്യാ പാഠമല്ല; അത് ഒരു സാമൂഹിക മൂല്യബോധത്തിന്റെ പാഠമാണ്.

ഇതിൽ കുടുംബത്തിനും വലിയ പങ്കുണ്ട്. കുട്ടിയുടെ കൈയിൽ മൊബൈൽ ഫോൺ കൊടുത്തിട്ട് മാതാപിതാക്കളുടെ ഉത്തരവാദിത്തം അവസാനിക്കുന്നില്ല. കുട്ടി എന്താണ് കാണുന്നത് എന്നതുപോലെ പ്രധാനമാണ്, മുതിർന്നവർ തന്നെ സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ എങ്ങനെ പെരുമാറുന്നു എന്നതും.

കുട്ടികളോട് മാന്യമായി സംസാരിക്കണമെന്ന് പറയുന്ന മാതാപിതാക്കൾ തന്നെ കമന്റ് ബോക്സിൽ മറ്റൊരാളെ അധിക്ഷേപിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ ആ ഉപദേശം എത്രത്തോളം ഫലപ്രദമാകും?

കുട്ടികൾ നമ്മൾ പറയുന്നത് മാത്രമല്ല, നമ്മൾ ചെയ്യുന്നതും പഠിക്കുന്നു.

അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഈ വിഷയത്തിൽ സർക്കാരിനൊപ്പം സമൂഹവും ആത്മപരിശോധന നടത്തണം. അധ്യാപകർ, മാതാപിതാക്കൾ, സാംസ്കാരിക പ്രവർത്തകർ, എഴുത്തുകാർ, മാധ്യമപ്രവർത്തകർ, സാമൂഹിക സംഘടനകൾ — എല്ലാവരും ചേർന്ന് ഡിജിറ്റൽ സംവാദത്തിന് ഒരു പുതിയ സംസ്കാരം രൂപപ്പെടുത്തേണ്ട സമയമാണിത്.

അധികൃതരുടെ മുന്നിൽ ചില ചോദ്യങ്ങൾ ഉയർത്തേണ്ടതുണ്ട്:

സൈബർ അധിക്ഷേപങ്ങൾക്കെതിരെ ലഭിക്കുന്ന പരാതികളിൽ എത്രത്തോളം സമയബന്ധിതമായി നടപടി ഉണ്ടാകുന്നു?

കുട്ടികളിലേക്ക് എത്തുന്ന ഹാനികരമായ ഉള്ളടക്കത്തെ നിയന്ത്രിക്കാൻ നിലവിലുള്ള സംവിധാനങ്ങൾ പര്യാപ്തമാണോ?

ആവർത്തിച്ച് വ്യക്തിഹത്യയും അശ്ലീലവും പ്രചരിപ്പിക്കുന്ന അക്കൗണ്ടുകൾക്കെതിരെ എന്താണ് ചെയ്യുന്നത്?

ഡിജിറ്റൽ സാക്ഷരതയെ വിദ്യാഭ്യാസത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനഘടകമാക്കുന്നതിനെക്കുറിച്ച് നാം എത്രത്തോളം ഗൗരവമായി ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ട്?

സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ വളർച്ചയ്ക്കൊപ്പം ഡിജിറ്റൽ സംസ്കാരം വളർത്തുന്നതിലും ഭരണകൂടം അതേ ഗൗരവം കാണിക്കുന്നുണ്ടോ?

ഈ ചോദ്യങ്ങൾക്ക് വ്യക്തമായ ഉത്തരങ്ങൾ ആവശ്യമാണ്.

കാരണം, നാളെ നമ്മുടെ കുട്ടികൾ നമ്മോട് ചോദിച്ചേക്കാം:

“നിങ്ങൾക്ക് ഇതെല്ലാം കാണാമായിരുന്നു. എന്നിട്ടും എന്തുകൊണ്ട് ഒന്നും ചെയ്തില്ല?”

ആ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം പറയേണ്ടിവരാതിരിക്കണമെങ്കിൽ ഇപ്പോൾ തന്നെ ഇടപെടണം.

ഡിജിറ്റൽ ലോകത്തെ നമുക്ക് അടച്ചുപൂട്ടാനാവില്ല. സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ വളർച്ച തടയാനും കഴിയില്ല. എന്നാൽ അതിന്റെ ഉപയോഗത്തിന് മനുഷ്യന്റെ മാന്യതയും സാമൂഹിക ഉത്തരവാദിത്തവും സംസ്കാരവും ചേർക്കാൻ കഴിയും.

നാം വരുംതലമുറയ്ക്ക് കൈമാറുന്നത് സ്മാർട്ട്ഫോണുകളും അതിവേഗ ഇന്റർനെറ്റും മാത്രമല്ല.

നമ്മുടെ വാക്കുകളാണ്. നമ്മുടെ പെരുമാറ്റമാണ്. നമ്മുടെ സംസ്കാരമാണ്.

അതിനാൽ ചോദ്യം ഇതാണ്:

വിരൽത്തുമ്പിൽ ലോകം എത്തിച്ചുകൊടുത്ത ഈ തലമുറ, അതേ വിരൽത്തുമ്പിലൂടെ ഒരു തലമുറയുടെ ഭാഷയെ മലിനമാക്കുകയാണോ — അതോ അതിനെ കൂടുതൽ സംസ്കാരസമ്പന്നമാക്കുകയാണോ?

ഇത് തീരുമാനിക്കേണ്ടത് ഇന്നത്തെ സമൂഹമാണ്.

കാരണം, ഡിജിറ്റൽ ലോകത്ത് നാം എഴുതുന്ന ഓരോ വാക്കും ഭാവിയുടെ സാമൂഹികഭാഷയിൽ പതിയുന്ന ഒരു അടയാളമാണ്. ആ അടയാളം എങ്ങനെയായിരിക്കണം എന്ന ഉത്തരവാദിത്തത്തിൽ നിന്ന് നമുക്ക് ഒഴിഞ്ഞുമാറാനാവില്ല.

: ദിവാകരൻ ചോമ്പാല