ജനങ്ങളെ മാറ്റിനിർത്തിയുള്ള വികസനമോ? അതോ ജനങ്ങളെ ചേർത്തുനിർത്തിയുള്ള വികസനമോ?

ഇന്ന് കേരളത്തിന്റെ പല ഭാഗങ്ങളിലും ഉയരുന്ന സമരപ്പന്തലുകൾ വികസനത്തിനെതിരായ കലാപങ്ങളല്ല. വികസനത്തിന്റെ പേരിൽ തങ്ങളുടെ ജീവിതം നഷ്ടപ്പെടരുതെന്ന സാധാരണ മനുഷ്യരുടെ അപേക്ഷകളാണ്. സ്വന്തം വീടിന്റെ തൊട്ടടുത്തുള്ള സ്ഥലത്തേക്ക് എത്താൻ കിലോമീറ്ററുകൾ ചുറ്റി സഞ്ചരിക്കേണ്ടിവരുന്ന മനുഷ്യന്റെ ദുരിതം ഒരു ദേശീയപാതയുടെ വിജയത്തിന്റെ കണക്കിൽ രേഖപ്പെടുത്തപ്പെടുന്നില്ലെങ്കിൽ, ആ വികസനത്തിന്റെ കണക്കിൽ എന്തോ ഒരു വലിയ കുറവുണ്ട്.

ചോമ്പാലയുടെ അനുഭവം അതാണ് പറയുന്നത്.

ദേശീയപാതാ വികസനത്തിന്റെ ഭാഗമായി വഴികൾ അടഞ്ഞതോടെ സാധാരണ ജീവിതത്തിന്റെ പല കണ്ണികളും മുറിഞ്ഞുപോകുകയാണ്. മൃഗാശുപത്രിയിലേക്കുള്ള പ്രവേശനമാർഗം തടസ്സപ്പെട്ടതോടെ കന്നുകാലികളെയും കൊണ്ട് ചികിത്സയ്ക്കെത്തുന്ന കർഷകർ ബുദ്ധിമുട്ടുന്നു. ചോമ്പാല ഹാർബറിലേക്കുള്ള ഗതാഗതം സങ്കീർണമാകുമ്പോൾ കടലിനെ ആശ്രയിച്ച് ജീവിക്കുന്ന തീരദേശ തൊഴിലാളികളുടെ ഉപജീവനവും പ്രതിസന്ധിയിലാകുന്നു.

റോഡ് മനുഷ്യരെ തമ്മിൽ ബന്ധിപ്പിക്കേണ്ടതാണ്.

അത് മനുഷ്യർക്കിടയിൽ മതിൽ പണിയാനുള്ളതല്ല.

മീത്തലെ മുക്കാളിയിലെ അണ്ടർപാസിനായുള്ള ജനകീയ ആവശ്യം ഇതേ വേദനയുടെ മറ്റൊരു മുഖമാണ്. മാസങ്ങളായി നാട്ടുകാർ സമരപ്പന്തലുകളിൽ കാത്തുനിൽക്കുന്നു. അവർ ചോദിക്കുന്നത് അധിക സൗകര്യങ്ങളല്ല; സുരക്ഷിതമായി റോഡ് മുറിച്ചുകടക്കാനും സ്വന്തം നാട്ടിൽ സ്വാഭാവികമായി സഞ്ചരിക്കാനുമുള്ള അവകാശമാണ്.

ജനങ്ങളുടെ ഈ അവകാശം വികസനത്തിന്റെ വിലയായി കണക്കാക്കാനാകുമോ?

വികസനത്തിന്റെ മറ്റൊരു വലിയ ആശങ്ക ഭൂമി നഷ്ടപ്പെട്ടവരുടെ ജീവിതമാണ്. ഭൂമി വിട്ടുനൽകിയ ശേഷം അവശേഷിക്കുന്ന ചെറിയ സ്ഥലത്ത് വീടോ കടയോ സ്ഥാപിച്ച് ജീവിതം മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോകാൻ ശ്രമിക്കുന്ന സാധാരണക്കാരുടെ മുന്നിൽ പുതിയ നിയന്ത്രണങ്ങൾ വലിയ ചോദ്യങ്ങളാണ് ഉയർത്തുന്നത്.

കേരളം മറ്റ് സംസ്ഥാനങ്ങളെപ്പോലെയല്ല.

ഇവിടെ ഭൂമി പരിമിതമാണ്. ജനസാന്ദ്രത കൂടുതലാണ്. റോഡിന്റെ ഇരുവശവും പതിറ്റാണ്ടുകളായി വീടുകളും സ്ഥാപനങ്ങളും വ്യാപാരകേന്ദ്രങ്ങളും ജീവിതങ്ങളും കൊണ്ട് നിറഞ്ഞതാണ്. അതിനാൽ രാജ്യവ്യാപകമായ ഒരു മാനദണ്ഡം അതേപടി കേരളത്തിന്റെ മണ്ണിൽ പ്രയോഗിക്കുമ്പോൾ, അതിന്റെ സാമൂഹിക പ്രത്യാഘാതങ്ങളും പരിഗണിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

നിയമം വേണം. നിയന്ത്രണങ്ങൾ വേണം. അനധികൃത കയ്യേറ്റങ്ങൾ ഒഴിപ്പിക്കണം. സുരക്ഷിതമല്ലാത്ത പാർക്കിംഗ് തടയണം.

പക്ഷേ—

നിയമം മനുഷ്യനെ സംരക്ഷിക്കാനാണ്; മനുഷ്യനെ സ്വന്തം മണ്ണിൽ അന്യനാക്കാനല്ല.

വികസനത്തിന്റെ പേരിൽ അതിർത്തികൾ വരയ്ക്കുമ്പോൾ, അതിനുള്ളിൽ കുടുങ്ങിപ്പോകുന്നത് മനുഷ്യജീവിതമാകരുത്. റോഡിന്റെ വേഗത കൂടുന്നതിനൊപ്പം അതിന്റെ ഇരുവശത്തുമുള്ള ജീവിതത്തിന്റെ സുരക്ഷയും സൗകര്യവും ഉറപ്പാക്കണം.

വികസനം എന്നത് കോൺക്രീറ്റിന്റെ വളർച്ച മാത്രമല്ല.

ഒരു വയോധികന് സുരക്ഷിതമായി റോഡ് മുറിച്ചുകടക്കാൻ കഴിയുന്നതും വികസനമാണ്.

ഒരു കുട്ടിക്ക് സ്കൂളിലെത്താൻ എളുപ്പവഴിയുണ്ടാകുന്നതും വികസനമാണ്.

ഒരു കർഷകന് തന്റെ കന്നുകാലിയെ ആശുപത്രിയിലെത്തിക്കാനാകുന്നതും വികസനമാണ്.

ഒരു മത്സ്യത്തൊഴിലാളിക്ക് ഹാർബറിലെത്താൻ തടസ്സമില്ലാത്ത വഴിയുണ്ടാകുന്നതും വികസനമാണ്.

ഒരു ചെറുകിട വ്യാപാരിക്ക് തന്റെ ഉപജീവനം നിലനിർത്താനാകുന്നതും വികസനമാണ്.

മനുഷ്യരുടെ ജീവിതം സുഗമമാകുമ്പോഴാണ് ഒരു റോഡ് യഥാർത്ഥത്തിൽ വികസനത്തിന്റെ പാതയാകുന്നത്.

അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഇന്ന് കേരളം ചോദിക്കേണ്ടത് വികസനം വേണമോ എന്നല്ല.

ജനങ്ങളെ മാറ്റിനിർത്തിയുള്ള വികസനമോ?

അതോ ജനങ്ങളെ ചേർത്തുനിർത്തിയുള്ള വികസനമോ?

ജനങ്ങൾ വികസനത്തിന്റെ ശത്രുക്കളല്ല. അവർ വികസനത്തിന്റെ പങ്കാളികളാണ്. അവരുടെ ആശങ്കകൾ കേൾക്കുകയും പ്രായോഗിക പരിഹാരങ്ങൾ കണ്ടെത്തുകയും ചെയ്യുന്നത് വികസനത്തെ തടയലല്ല; മറിച്ച് വികസനത്തെ ജനാധിപത്യപരവും നീതിയുക്തവുമാക്കലാണ്.

നാടിന് ദേശീയപാത വേണം.

പക്ഷേ അതിനൊപ്പം ജനങ്ങളുടെ വഴിയും വേണം.

നാടിന് വേഗത വേണം.

പക്ഷേ അതിനൊപ്പം മനുഷ്യരുടെ സുരക്ഷയും വേണം.

നാടിന് പുരോഗതി വേണം.

പക്ഷേ അതിനൊപ്പം മനുഷ്യരുടെ കണ്ണീരില്ലാത്ത പുരോഗതിയാണ് വേണ്ടത്.

ജനങ്ങളുടെ ജീവിതത്തെ തകർത്ത് പണിയുന്ന പാത എത്ര വിശാലമായാലും അത് പൂർണമല്ല. മനുഷ്യരെ ചേർത്തുനിർത്തി പണിയുന്ന ചെറിയൊരു വഴിക്കാണ് യഥാർത്ഥ വികസനത്തിന്റെ മഹത്വം.

വികസനം മുന്നോട്ടുപോകട്ടെ.

പക്ഷേ മനുഷ്യരെ പിന്നിലാക്കി കൊണ്ടാകരുത്.

:ദിവാകരൻ ചോമ്പാല

മിണ്ടാപ്രാണികൾക്കും

വേണം ഒരു നടവഴി 

ലിങ്കിൽ ക്ലിക്ക് ചെയ്ത് വീഡിയോ കണ്ടാലും 

https://www.youtube.com/watch?v=b4w0R_s1IKQ