അവതാരവും പോരാളിയും

എപ്പോഴെല്ലാം ധർമ്മത്തിന്റെ ശ്വാസം മുട്ടുന്നുവോ, അപ്പോഴെല്ലാം ചരിത്രം ഒരു ചോദ്യം ഉയർത്തുന്നു. ആ ചോദ്യത്തിന് ഉത്തരം എല്ലായ്പ്പോഴും അത്ഭുതങ്ങളായിരിക്കണമെന്നില്ല; ചിലപ്പോൾ അത് ഒരു മനുഷ്യനായും, ചിലപ്പോൾ ഒരു പ്രസ്ഥാനമായും, ചിലപ്പോൾ ഒരു ജനതയുടെ ഉണർന്ന മനസ്സാക്ഷിയായും പ്രത്യക്ഷപ്പെടാം.

അപ്പോൾ രഥങ്ങൾ വെറും വാഹനങ്ങളല്ല; യാത്രകൾ വെറും സഞ്ചാരങ്ങ ളുമല്ല. അവ ധർമ്മത്തിന്റെ വഴികൾ തേടുന്ന സമൂഹത്തിന്റെ പ്രതീക്ഷകളാകുന്നു.

കേരളത്തിന്റെ ആകാശം പുകയാൽ മൂടപ്പെട്ടിരുന്നു. രാസലഹരിയുടെ വിഷമഞ്ഞ് യുവത്വത്തിന്റെ സ്വപ്നങ്ങളെ കരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

അഴിമതിയുടെ ചതുപ്പിൽ സത്യത്തിന്റെ കാൽപ്പാടുകൾ ആഴ്ന്നുപോയി. അധികാരത്തിന്റെ ഇരുണ്ട ഇടനാഴികളിൽ ചതികളുടെ പ്രതിധ്വനികൾ മുഴങ്ങി. മനുഷ്യന്റെ കണ്ണുനീർ പോലും കണക്കുകൂട്ടപ്പെടുന്ന കാലം. നന്മയ്ക്ക് വിലയും നീതിക്ക് സമയവും നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു യുഗം.

അത്തരം സന്ദർഭങ്ങളിലാണ് ഗീതയുടെ ശാശ്വത സന്ദേശം വീണ്ടും ഓർമയിൽ ഉയരുന്നത്—ധർമ്മം ക്ഷയിക്കുമ്പോൾ അതിനെ പുനഃസ്ഥാ പിക്കാനുള്ള ശ്രമങ്ങൾ അനിവാര്യമാകുന്നു.

ആ ശ്രമം അത്ഭുതങ്ങളുടെ കഥയല്ല. അത് മനുഷ്യരുടെ കഥയാണ്. ജനങ്ങളുടെ വേദനയെ ഹൃദയത്തിൽ ഏറ്റുവാങ്ങി മുന്നേറാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഓരോ വ്യക്തിയുടെയും ഓരോ കൂട്ടായ്മയുടെയും കഥ. രഥസാരഥിയെപ്പോലെ ദിശാബോധവും ഉത്തരവാദിത്വവും മനസ്സാക്ഷിയും കൈവശം വയ്ക്കാനുള്ള മനുഷ്യന്റെ നിരന്തര പരിശ്രമത്തിന്റെ കഥ.

കുതിരകൾ കുതിക്കുന്നു. അത് യുദ്ധത്തിലേക്കല്ല; ഇരുട്ടിനെ മറികടക്കുന്ന ഒരു പ്രഭാതത്തിലേക്കാണ്. പൊടിപടലങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ ഉരുളുന്ന രഥച ക്രങ്ങൾ വിജയത്തിന്റെ അടയാളങ്ങളല്ല വരയ്ക്കുന്നത്; പ്രത്യാശയുടെ വൃത്തങ്ങളാണ്. ഓരോ കുതിപ്പും ഒരു യുവാവിന്റെ മോചനസ്വപ്നമാകുന്നു. ഓരോ കുളമ്പടിയും വിഷലഹരിയുടെ ചങ്ങലകൾ പൊട്ടിച്ചെറിയാനുള്ള സമൂഹത്തിന്റെ നിശ്ചയദാർഢ്യമായി മുഴങ്ങുന്നു.

ഇവിടെ കുരുക്ഷേത്രം ഭൂമിശാസ്ത്രത്തിലെ ഒരു യുദ്ധഭൂമിയല്ല. അത് നമ്മുടെ മനസ്സാണ്. അവിടെ കൗരവർ വ്യക്തികളല്ല; ലഹരിയും അഴിമതി യും അനീതിയും വഞ്ചനയും സ്വാർത്ഥതയുമാണ്. പാണ്ഡവർ ഒരു കുടുംബവുമല്ല; സത്യവും നീതിയും കരുണയും ജനവിശ്വാസവുമാണ്.

ധർമ്മത്തിന്റെ രഥം ഇന്നും ഓടിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

ഓരോ കാലവും സ്വന്തം ദിശാബോധത്തെ തേടുന്നു. ഓരോ തലമുറയും സ്വന്തം ഗീത കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു. ഇരുട്ട് എത്ര കനത്താലും ഒരു ദീപം മതി വഴിതെളിയിക്കാൻ എന്ന വിശ്വാസം ചരിത്രം വീണ്ടും വീണ്ടും ആവർത്തിക്കുന്നു.

അതുകൊണ്ടാണ് ചില യാത്രകൾ രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ അതിരുകൾ കടന്ന് സാമൂഹിക ഉണർവിന്റെ പ്രതീകങ്ങളാകുന്നത്. ചില പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ വിജയത്തിനുവേണ്ടിയല്ല, മനുഷ്യന്റെ മനസ്സാക്ഷിയെ ഉണർത്താനാണ് മുന്നേറുന്നത്.

ധർമ്മത്തിന്റെ കുതിരകൾ ഇന്നും കുതിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. കാലം ഇന്നും മനസ്സാക്ഷിയുടെ കടിഞ്ഞാണിനായി കാത്തിരിക്കുന്നു. ആ വിളി കേൾക്കാൻ തയ്യാറാകുന്ന സമൂഹങ്ങളാണ് ചരിത്രത്തിന്റെ അടുത്ത അധ്യായം എഴുതുന്നത്.

ചിത്രം :പ്രതീകാത്മകം