പരീക്ഷണശാലയാകരുത് മീത്തലെ മുക്കാളി

ദേശീയപാത വികസനം ജനങ്ങളുടെ സുരക്ഷ ഉറപ്പാ

ക്കാനാണ്; കോടികളുടെ പരീക്ഷണങ്ങൾക്കുള്ളതല്ല

ദേശീയപാത വികസനം കേരളത്തിന്റെ ഭാവിക്ക് അനിവാര്യമാണ്. മികച്ച റോഡുകളും സുരക്ഷിതമായ പാലങ്ങളും ആധുനിക ഗതാഗത സംവിധാന

ങ്ങളും നാടിന്റെ പുരോഗതിയുടെ അടയാളങ്ങളാണ്. എന്നാൽ വികസനം ജനങ്ങളുടെ സുരക്ഷയും വിശ്വാസവും തകർത്തുകൊണ്ടാകരുത്. വികസനം ജനങ്ങളെ ഭയപ്പെടുത്താൻ തുടങ്ങിയാൽ, ആ വികസനത്തിന്റെ രീതിയെ ചോദ്യം ചെയ്യേണ്ടത് ജനാധിപത്യ സമൂഹത്തിന്റെ ഉത്തരവാദി ത്തമാണ്.

ചോമ്പാലയിലെ മീത്തലെ മുക്കാളി ഇന്ന് ചോദിക്കുന്നത് അതാണ്.

മഴക്കാലം എത്തുമ്പോഴെല്ലാം ഇവിടെ ചില കുടുംബങ്ങളുടെ രാത്രികൾ ഉറക്കമില്ലാത്തതാകുന്നു. മഴ ശക്തമായാൽ മണ്ണിടിയുമോ, വീട് തകരുമോ എന്ന ആശങ്കയോടെയാണ് അവർ കഴിയുന്നത്. ഒരു ദേശീയപാതാ പദ്ധതിയു ടെ ഭാഗമായി ജനങ്ങൾ ഇത്തരമൊരു മാനസിക സംഘർഷം അനുഭവിക്കേ ണ്ടിവരുന്നത് വികസനത്തിന്റെ വിജയമാണെന്ന് പറയാനാകുമോ?

മീത്തലെ മുക്കാളിയിൽ ചെലവായത് ലക്ഷങ്ങളല്ല. കോടിക്കണക്കിന് രൂപയുടെ പൊതുപണമാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ജനങ്ങൾക്ക് ചോദിക്കാനുള്ള അവകാശവുമുണ്ട്.

ആദ്യം ആധുനിക സാങ്കേതികവിദ്യയെന്ന പേരിൽ സോയിൽ നെയ്‌ലിംഗ് നടപ്പാക്കി. അത് പ്രതീക്ഷിച്ച ഫലം നൽകിയില്ലെന്നതാണ് പ്രദേശവാസിക ളുടെ ആരോപണം. പിന്നീട് വീണ്ടും വൻതോതിൽ കോൺക്രീറ്റും ഇരുമ്പും കരിങ്കല്ലും ഉപയോഗിച്ച് സംരക്ഷണഭിത്തി നിർമിച്ചു. അതും വിവിധ ഘട്ടങ്ങളിൽ തകർന്നുവീണതായി ജനങ്ങൾ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു.

അപ്പോൾ സ്വാഭാവികമായി ഉയരുന്ന ചോദ്യം ഇതാണ്.

ഇത് ശാസ്ത്രീയ എൻജിനീയറിംഗാണോ, അതോ പൊതുപണം ചെലവഴിച്ചുള്ള പരീക്ഷണങ്ങളുടെ പരമ്പരയോ?

ഒരു രീതി വിജയിച്ചില്ലെങ്കിൽ അതിൽ നിന്ന് പാഠം പഠിക്കണം. വീണ്ടും അതേ സ്ഥലത്ത് പുതിയ പരീക്ഷണങ്ങൾ നടത്തുകയും അതിന്റെ ചെലവ് പൊതുജനങ്ങളുടെ നികുതിപ്പണത്തിൽ നിന്നാകുകയും ചെയ്യുന്ന സാഹചര്യം അംഗീകരിക്കാനാവില്ല.

ഇവിടെ മറ്റൊരു വൈരുധ്യവും ശ്രദ്ധിക്കേണ്ടതുണ്ട്.

മീത്തലെ മുക്കാളിയിലും സമീപ പ്രദേശങ്ങളിലും അരനൂറ്റാണ്ടിലേറെ മുമ്പ് നാട്ടിലെ സാധാരണ കൈക്കോട്ടുപണിക്കാർ പണിത കരിങ്കൽ മതിലുകൾ ഇന്നും ഉറച്ചുനിൽക്കുന്നതായി പ്രദേശവാസികൾ അഭിമാനത്തോടെ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു.

പലതും ഇപ്പോഴത്തെ സംരക്ഷണഭിത്തികളേക്കാൾ ഉയരമുള്ളവയാണ്. അവയ്ക്ക് വിദേശ സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ പിൻബലമുണ്ടായിരുന്നില്ല;

നാടൻഭാഷയിൽ പറഞ്ഞാൽ നീക്കം വെച്ച് കെട്ടിഉയർത്തിയതാണ് 

വലിയ ഉപ ദേശക കമ്പനികളും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്നാൽ അവ പണിതവ ർക്ക് ഒരു വലിയ സമ്പത്തുണ്ടായിരുന്നു—മണ്ണിനെ അറിയാമായിരുന്നു. മഴയെ അറിയാമായിരുന്നു. പ്രകൃതിയെ അറിയാമായിരുന്നു.

ഇന്നത്തെ എൻജിനീയറിംഗ് അതിനേക്കാൾ മുന്നിലായിരിക്കണം. എന്നാൽ കോടികൾ ചെലവഴിച്ചിട്ടും ഒരു ചെറിയ ചരിവ് പോലും സ്ഥിരമായി സംരക്ഷിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ലെന്ന തോന്നൽ ജനങ്ങളിൽ ഉണ്ടാകുന്നുവെങ്കിൽ, പരിശോധിക്കപ്പെടേണ്ടത് പ്രകൃതിയെയല്ല; പദ്ധതിയുടെയും നിർവഹണത്തിന്റെയും ഗുണനിലവാരമാണ്.

ഇവിടെയാണ് ഏറ്റവും ഗൗരവമുള്ള ചോദ്യം ഉയരുന്നത്.

മീത്തലെ മുക്കാളിയിലെ ഒരു ചെറിയ മണ്ണിടിച്ചിൽ പോലും ഫലപ്ര

ദമായി നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ലെന്ന ആശങ്ക നിലനിൽ ക്കുമ്പോ ൾ, ഇതേ ദേശീയപാത പദ്ധതിയുടെ ഭാഗമായി നിർമിച്ച കോടിക്ക ണക്കിന് രൂപയുടെ പാലങ്ങളുടെയും മേൽപ്പാല ങ്ങളുടെയും ദീർഘ കാല സുരക്ഷയെക്കുറിച്ച് ജനങ്ങൾ ചിന്തിക്കുന്നത് തെറ്റാണോ?

ഇത് ആരെയും ഭയപ്പെടുത്താനുള്ള ചോദ്യമല്ല.കുറ്റപ്പെടുത്താനുമല്ല 

മറിച്ച്, "ഈ പാലങ്ങൾ പതിറ്റാണ്ടുകൾ സുരക്ഷിതമായി നിലനിൽക്കും" എന്ന് ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ പറയാൻ ബന്ധപ്പെട്ട ഏജൻസികൾ തയ്യാറാകുമോ എന്ന ചോദ്യമാണ്.

വിശ്വാസം ആവശ്യപ്പെടുന്നത് മാത്രം പോരാ. വിശ്വാസം സൃഷ്ടിക്കണം. അതിന് സാങ്കേതിക വിശദീകരണങ്ങളും ഗുണനിലവാര പരിശോധനകളും സുതാര്യമായ വിവരങ്ങളും ജനങ്ങൾക്കു മുന്നിൽ വയ്ക്കണം.