അപകർഷതയുടെ പുകമറകളും നഷ്ടമാകുന്ന ആത്മാഭിമാനവും

നമ്മുടെ തെറ്റുകൾക്കും വീഴ്ചകൾക്കും മറ്റുള്ളവരുടെ മേൽ കുറ്റം ചാരുന്നത് മനുഷ്യസഹജമായ ഒരു പലായന തന്ത്രമാണ്. എന്നാൽ, സ്വന്തം മാതാപിതാക്കളെ തള്ളിപ്പറയാനും അവരോട് മോശമായി പെരുമാറാനും "കൂട്ടുകാരുടെ പരിഹാസത്തെ" ഒരു പരിചയാക്കി മാറ്റുന്ന പുതിയ തലമുറയുടെ രീതി അങ്ങേയറ്റം ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ഒന്നാണ്. മാതാപിതാക്കളുടെ ദാരിദ്ര്യവും വികൃതമായ രൂപവും പരുക്കൻ ജീവിതസാഹചര്യങ്ങളും പുറത്തറിഞ്ഞാൽ കൂട്ടുകാർ കളിയാക്കുമെന്ന ഭയമാണ് പല കുട്ടികളെയും അവരെ അകറ്റിനിർത്താൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നത്.

ഇത് വെറുമൊരു കുട്ടിക്കളിയല്ല. കാരണം, സ്ത്രീധനമായി കിട്ടിയ കാർ മോശമായിപ്പോയെന്ന് 'കൂട്ടുകാർ പരിഹസിച്ചതു' കൊണ്ട് മാത്രം സ്വന്തം ഭാര്യയെ ക്രൂരമായി മർദ്ദിച്ച ഭർത്താക്കന്മാരുടെ വാർത്തകളും നമ്മൾ കേൾക്കുന്ന കാലമാണിത്. സ്വന്തം മനസ്സാക്ഷിയെക്കാൾ, അന്യരുടെ കണ്ണിലെ മതിപ്പിന് വില കൽപ്പിക്കുന്ന ഒരു സമൂഹമായി നമ്മൾ മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു എന്നതിന്റെ ഒടുവിലത്തെ ഉദാഹരണങ്ങളാണിവ.

എന്നാൽ, ചരിത്രത്തിന്റെ താളുകളിലേക്ക് ഒന്നു കണ്ണോടിച്ചാൽ നമുക്ക് കാണാൻ സാധിക്കുക തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായ ചില ചിത്രങ്ങളാണ്.

ഹൃദയങ്ങളിൽ തൊട്ട ചില പഴയ ചിത്രങ്ങൾ

ആ തെരുവിലെ ഉമ്മ: വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ്, സ്കൂളിലേക്ക് നടന്നുപോയ നാല് കുട്ടിക്കൂട്ടങ്ങളിൽ ഒരാൾ പെട്ടെന്ന് ഓടിച്ചെന്ന് റോഡരികിൽ തൂത്തുവൃത്തിയാക്കുകയായിരുന്ന പ്രായം ചെന്ന ഒരു സ്ത്രീയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ഉമ്മ വെച്ചിട്ട് അഭിമാനത്തോടെ പറഞ്ഞു: "ഇതെന്റെ അമ്മൂമ്മയാണ്!" അന്ന് ആ കുട്ടിയെ നോക്കി ഒരു കൂട്ടുകാരനും പരിഹസിച്ചില്ല; പകരം ആത്മാർത്ഥമായ ആ സ്നേഹത്തെ അവർ ആദരവോടെ നോക്കിക്കാണുകയാണ് ചെയ്തത്.

മന്ത്രിയുടെ അമ്മ: വിനീതമായ പശ്ചാത്തലങ്ങളിൽ നിന്ന് വന്ന് പിൽക്കാലത്ത് നാടിന്റെ സീനിയർ മന്ത്രിമാരായി മാറിയവർ പോലും തങ്ങളുടെ ഭൂതകാലത്തെ അഭിമാനത്തോടെ ഓർക്കാറുണ്ട്. താൻ മന്ത്രിപ്പകിട്ടോടെ കാറിൽ പോകുമ്പോൾ തന്റെ അമ്മ റോഡിൽ ടാർ പണി ചെയ്യുന്നത് കണ്ട കഥ ഒരു മന്ത്രി തുറന്നുപറഞ്ഞപ്പോൾ കേരളം അതിനെ ഇരുകൈയും നീട്ടിയാണ് സ്വീകരിച്ചത്. അവിടെയും ആരും അദ്ദേഹത്തെ കളിയാക്കിയില്ല.

മിസ് ഇന്ത്യ വേദിയെ ഞെട്ടിച്ച മകൾ: കേവലം ഒരു വർഷം മുൻപാണ് ഫെമിന മിസ് ഇന്ത്യ മത്സരത്തിൽ റണ്ണർ അപ് ആയ ഒരു യുവതി, കിരീടധാരണത്തിന് തൊട്ടുമുമ്പ് ലോകത്തോട് വിളിച്ചുപറഞ്ഞത്: "ഞാൻ എന്റെ അച്ഛൻ ഓടിക്കുന്ന ഓട്ടോയിലാണ് ഇവിടെ വന്നത്. അച്ഛന്റെ വിയർപ്പും കഷ്ടപ്പാടുമാണ് ഈ മിന്നിത്തിളങ്ങുന്ന വേദിയിലേക്ക് എന്നെ എത്തിച്ചത്." തന്റെ അച്ഛനെ ആഡംബര വേദിയിലേക്ക് വിളിച്ച് പരിചയപ്പെടുത്തിയ ശേഷം മാത്രമേ ആ കുട്ടി കിരീടം സ്വീകരിച്ചുള്ളൂ.

ഇതെല്ലാം തെളിയിക്കുന്നത് ഒന്നാണ്; ലോകം ഒരിക്കലും അധ്വാനിക്കുന്നവരെയോ സ്നേഹമുള്ളവരെയോ കളിയാക്കിയിട്ടില്ല. നമ്മെ പ്രകാശിപ്പിച്ച ചുവടുകളെ ഹൃദയത്തിൽ ചേർത്തുപിടിക്കുന്നവരെ മനുഷ്യർ എപ്പോഴും ബഹുമാനത്തോടെയേ നോക്കിക്കണ്ടിട്ടുള്ളൂ.

പ്രശ്നം കാലത്തിന്റേതാണോ?

അപ്പോൾ വ്യക്തമാണ്, കുഴപ്പം നമ്മൾ ജീവിക്കുന്ന ഈ കാലത്തിന്റേതല്ല. മാതൃകകളായ മനുഷ്യർ ഇല്ലാത്തതുകൊണ്ടുമല്ല. പിന്നെവിടെയാണ് നമുക്ക് പിഴച്ചത്?

പഴയ തലമുറയുടെ ഭാഷയിൽ പറഞ്ഞാൽ, "ചുട്ട അടി കിട്ടാത്തതിന്റെ കുഴപ്പമായിരിക്കുമോ ഇത്?"

തീർച്ചയായും, ഇവിടെ 'അടി' എന്നത് ശാരീരികമായ ഉപദ്രവത്തെ മാത്രമല്ല സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. മറിച്ച്, തെറ്റുകൾ ചെയ്യുമ്പോൾ കൃത്യമായി ശാസിക്കാനും തിരുത്താനും മുതിർന്നവർക്ക് കഴിയാതെ പോകുന്നതിനെയാണ്. കുട്ടികളുടെ വാശികൾക്കും അപകർഷതാബോധങ്ങൾക്കും മുന്നിൽ അതിരുകളില്ലാതെ മാതാപിതാക്കൾ കീഴടങ്ങിക്കൊടുക്കുമ്പോൾ, അവർ വളരുന്നത് നന്ദികേടിന്റെയും സ്വാർത്ഥതയുടെയും നിഴലിലാണ്. അധ്വാനത്തിന്റെ വിലയും മാതാപിതാക്കളുടെ വിയർപ്പിന്റെ മൂല്യവും കുട്ടികളെ മനസ്സിലാക്കിക്കൊടുക്കുന്നതിൽ ഇന്നത്തെ കുടുംബങ്ങളും വ്യവസ്ഥിതികളും പരാജയപ്പെടുന്നു.

കപടമായ ആഭിജാത്യങ്ങൾക്കും പകിട്ടുകൾക്കും പിന്നാലെ ഓടുന്ന പുതിയ തലമുറ തിരിച്ചറിയേണ്ടതുണ്ട്: നമ്മെ ഇന്നത്തെ നിലയിലാക്കാൻ തങ്ങളുടെ യൗവനവും ആയുസ്സും ഹോമിച്ച മാതാപിതാക്കളെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുനിർത്തുന്നതിലാണ് യഥാർത്ഥ അന്തസ്സ്. അല്ലാതെ, അന്യന്റെ വിലയിരുത്തലുകൾക്ക് മുന്നിൽ സ്വന്തം വേരുകളെ തള്ളിപ്പറയുന്നതിലല്ല.

: ഡോ .റിജി ജി നായർ