ചതിക്കുഴിയാകുന്ന ഡിജിറ്റൽ ചെവികൾ സ്വകാര്യതയുടെ വിചാരണക്കാലം

ഡിജിറ്റൽ സാങ്കേതികവിദ്യ മനുഷ്യജീവിതത്തെ അതിവേഗം മാറ്റിമറിച്ചിരിക്കുന്നു. ആശയവിനിമയം ലളിതമായി, വിവരങ്ങൾ നിമിഷങ്ങൾക്കകം കൈമാറാൻ കഴിയുന്ന ലോകമാണ് ഇന്ന് നമ്മുടേത്. എന്നാൽ ഈ സൗകര്യങ്ങളുടെ പിന്നിൽ പലപ്പോഴും ശ്രദ്ധിക്കപ്പെടാതെ പോകുന്ന ഒരു വലിയ വെല്ലുവിളിയുണ്ട്—സ്വകാര്യതയുടെ നഷ്ടം.

ഒരിക്കൽ നാല് ചുവരുകൾക്കുള്ളിൽ ഒതുങ്ങിയിരുന്ന സംഭാഷണങ്ങൾ ഇന്ന് ഒരു ബട്ടൺ അമർത്തുന്നതിലൂടെ ശാശ്വതമായി രേഖപ്പെടുത്തപ്പെടുകയും നിമിഷങ്ങൾക്കകം അനേകരിലേക്ക് എത്തിച്ചേരുകയും ചെയ്യുന്നു. സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ ഈ ശക്തി മനുഷ്യനന്മയ്ക്കായി ഉപയോഗിക്കപ്പെടു മ്പോൾ അത് പുരോഗതിയാണ്; എന്നാൽ വിശ്വാസത്തെ വഞ്ചിക്കാനും വ്യക്തികളെ അപമാനിക്കാനും സാമൂഹികമായി തകർക്കാനുമുള്ള ആയുധമാകുമ്പോൾ അത് ഗുരുതരമായ സാമൂഹിക പ്രതിസന്ധിയായി മാറുന്നു.

വിശ്വാസത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിലാണ് എല്ലാ മനുഷ്യബന്ധങ്ങളും നിലനിൽക്കുന്നത്. കുടുംബങ്ങളിലും സൗഹൃദങ്ങളിലും തൊഴിൽമേഖ ലയിലും പൊതുജീവിതത്തിലും പരസ്പര വിശ്വാസമില്ലാതെ ആരോഗ്യകരമായ ബന്ധങ്ങൾ വളരുകയില്ല. എന്നാൽ സ്വകാര്യസംഭാ ഷണങ്ങൾ അനുവാദമില്ലാതെ റെക്കോർഡ് ചെയ്യുകയോ പിന്നീട് അവ ദുരുപയോഗം ചെയ്യുകയോ ചെയ്യുന്ന പ്രവണത ഈ വിശ്വാസത്തിന്റെ അടിത്തറയെ തന്നെയാണ് തകർക്കുന്നത്. അത് വ്യക്തിക്കെതിരായ അനീതിമാത്രമല്ല, സമൂഹത്തിലെ പരസ്പരവിശ്വാസത്തോടുള്ള വെല്ലുവിളി കൂടിയാണ്.

ഇന്ന് ഡിജിറ്റൽ ഉപകരണങ്ങൾ ഓരോരുത്തരുടെയും കൈകളിലുണ്ട്. അതിനൊപ്പം ഓരോരുത്തരുടെയും കൈകളിൽ വലിയൊരു ഉത്തരവാ ദിത്തവും എത്തിയിരിക്കുന്നു. മറ്റൊരാളുടെ സ്വകാര്യതയെ മാനിക്കുക എന്നത് നിയമം മാത്രം ആവശ്യപ്പെടുന്ന കാര്യമല്ല; അത് സാംസ്കാരികമായും ധാർമികമായും പാലിക്കപ്പെടേണ്ട മൂല്യമാണ്. സ്വകാര്യമായി നടന്ന ഒരു സംഭാഷണം അതിന്റെ സന്ദർഭത്തിൽ നിന്നു വേർപെടുത്തി പ്രചരിപ്പിക്കു ന്നത് പലപ്പോഴും തെറ്റായ ധാരണകൾക്കും വ്യക്തിഹത്യയ്ക്കും സാമൂഹിക വിചാരണകൾക്കും വഴിവെക്കുന്നു.

അതേസമയം ഈ യാഥാർഥ്യം ഓരോ വ്യക്തിയോടും മറ്റൊരു ഉത്തരവാദി ത്തവും ആവശ്യപ്പെടുന്നു. ഡിജിറ്റൽ ലോകത്തിൽ സംസാരിക്കുന്ന ഓരോ വാക്കും സ്ഥിരമായ ഒരു രേഖയായി മാറാൻ സാധ്യതയുണ്ടെന്ന ബോധ്യം എല്ലാവർക്കും ഉണ്ടായിരിക്കണം. അതുകൊണ്ട് ഫോൺസംഭാഷണങ്ങ ളിലോ ഓൺലൈൻ ആശയവിനിമയങ്ങളിലോ സംയമനവും വിവേകവും പാലിക്കുന്നത് വ്യക്തിസുരക്ഷയുടെ ഭാഗം കൂടിയാണ്.

അടുപ്പവും വിശ്വാസവും മനുഷ്യബന്ധങ്ങളുടെ സൗന്ദര്യമാണ്. എന്നാൽ ആ വിശ്വാസം ആത്മനിയന്ത്രണത്തെ മറികടക്കാൻ പാടില്ല. തമാശയായാലും അഭിപ്രായപ്രകടനമായാലും മറ്റുള്ളവരുടെ അന്തസ്സിനെയും സ്വകാര്യതയെ യും ബഹുമാനിക്കുന്ന ഭാഷയും പെരുമാറ്റവുമാണ് ഒരു സംസ്കൃത സമൂഹ ത്തിന്റെ അടയാളം. ഇന്ന് നിസ്സാരമായി തോന്നുന്ന ഒരു വാക്ക് പോലും സന്ദർഭത്തിൽ നിന്ന് അടർത്തിമാറ്റി അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുമ്പോൾ വലിയ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾക്ക് ഇടയാക്കാൻ കഴിയും.

സമൂഹമാധ്യമങ്ങൾ ഈ വെല്ലുവിളിയെ കൂടുതൽ സങ്കീർണമാക്കിയിട്ടുണ്ട്. ഒരിക്കൽ പ്രചരിച്ച ഓഡിയോയോ വീഡിയോയോ സന്ദേശമോ പൂർണമാ യും തിരിച്ചുവിളിക്കുക പ്രായോഗികമായി അസാധ്യമാണ്. അതുകൊണ്ട് ഡിജിറ്റൽ ആശയവിനിമയത്തിൽ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനൊപ്പം ഉത്തരവാദിത്തവും അനിവാര്യമാണ്. അഭിപ്രായസ്വാതന്ത്ര്യം മറ്റൊരാളുടെ സ്വകാര്യതയെ ലംഘിക്കാനുള്ള അവകാശമല്ല.

ഇവിടെ നിയമബോധവും പൗരബോധവും ഒരുപോലെ പ്രസക്തമാണ്. മറ്റൊരാളുടെ സ്വകാര്യസംഭാഷണം അനുമതിയില്ലാതെ റെക്കോർഡ് ചെയ്യുകയോ പ്രചരിപ്പിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നത് പല സാഹചര്യങ്ങളിലും നിയമപരമായ പ്രത്യാഘാതങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കാവുന്ന കാര്യമാണ്. എന്നാൽ നിയമത്തെക്കാൾ ശക്തമായ നിയന്ത്രണം മനുഷ്യന്റെ മനസ്സാക്ഷിയും സാമൂഹികമര്യാദയും തന്നെയാണ്.

ഡിജിറ്റൽ യുഗത്തിൽ നമുക്ക് ഏറ്റവും ആവശ്യമായത് പുതിയ ഉപകരണങ്ങ ളല്ല; പുതിയൊരു ആശയവിനിമയ സംസ്കാരമാണ്. വിശ്വാസത്തെ മാനിക്കു ന്നതും സ്വകാര്യതയെ സംരക്ഷിക്കുന്നതും വാക്കുകളിൽ ഉത്തരവാദിത്തം പുലർത്തുന്നതുമായ ഒരു പൊതുബോധം വളർന്നുവരണം. സാങ്കേതികവിദ്യയെ നിയന്ത്രിക്കുന്നത് നിയമങ്ങൾ മാത്രമല്ല, മനുഷ്യന്റെ മൂല്യബോധവുമാണ്.

ഓരോ ഫോണിനും ഒരു ക്യാമറയുണ്ട്. ഓരോ ഉപകരണത്തിനും ഓർമ്മശക്തിയുണ്ട്. എന്നാൽ ഓരോ മനുഷ്യനും വിവേകമുണ്ടാകണം. കാരണം സാങ്കേതികവിദ്യ രേഖപ്പെടുത്തുന്നത് വാക്കുകളെയാണ്; മനുഷ്യന്റെ ജീവിതത്തെ സംരക്ഷിക്കുന്നത് അവ ഉപയോഗിക്കുന്ന വിവേകമാണ്.

ഡിജിറ്റൽ ലോകത്ത് സ്വകാര്യത ഒരു ആഡംബരമല്ല; അത് ജനാധിപത്യ സമൂഹത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന അവകാശമാണ്. അതിനെ സംരക്ഷിക്കുകയും പരസ്പരവിശ്വാസത്തെ കാത്തുസൂക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നത് ഭരണകൂടത്തിന്റെ മാത്രം കടമയല്ല, ഓരോ പൗരന്റെയും സാമൂഹിക ഉത്തരവാദിത്തമാണ്.

ചിത്രം :പ്രതീകാത്മകം 

– ദിവാകരൻ ചോമ്പാല