അച്ഛന്റെ പാതയിൽ മകൻ എന്തുകൊണ്ട്?" — ഓപ്പറേഷൻ തൂഫാന്റെ വെളിച്ച ത്തിൽ ഒരു സാമൂഹിക വായന :ഡോ. റിജി ജി. നായർ

ലഹരിക്ക് അടിമപ്പെട്ട് ജീവിതം പാതിവഴിയിൽ അവസാനിപ്പിക്കേണ്ടി വന്നവരുടെ പട്ടിക പരിശോധിച്ചാൽ അതിൽ അനേകം പ്രതിഭകളെ കാണാം. കുടുംബത്തിന്റെ പ്രതീക്ഷയായിരുന്നവർ, സമൂഹത്തിന് നേതൃത്വം നൽകേണ്ടിയിരുന്നവർ, ശാസ്ത്രത്തിലും കലയിലും കായികരംഗത്തും മികവ് തെളിയിക്കേണ്ടിയിരുന്നവർ—പലരും ലഹരിയുടെ ചതിക്കുഴിയിൽ വീണ് ജീവിതം നഷ്ടപ്പെടുത്തി. അവരുടെ നഷ്ടം വ്യക്തിപരമായ ഒരു ദുരന്തം മാത്രമല്ല; കുടുംബത്തിന്റെയും സമൂഹത്തിന്റെയും രാജ്യത്തിന്റെയും നഷ്ടമാണ്.

എന്നാൽ ലഹരിയുടെ ഏറ്റവും വലിയ ദുരന്തം അത് ഉപയോഗിക്കുന്ന വ്യക്തിയിലല്ല അവസാനിക്കുന്നത്. അതിന്റെ ഏറ്റവും ആഴത്തിലുള്ള മുറിവുകൾ പതിയുന്നത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കുടുംബത്തിലാണ്. പ്രത്യേകിച്ച് കുട്ടികളുടെ മനസ്സിൽ. ദിവസവും മദ്യപിച്ച് വീട്ടിലെത്തുന്ന അച്ഛൻ, വീട്ടിലെ വഴക്കുകൾ, അമ്മയുടെ കണ്ണീർ, സാമ്പത്തിക പ്രതിസന്ധി, അപമാനങ്ങൾ, ഭയം, അസ്വസ്ഥത—ഇതെല്ലാം കണ്ടും അനുഭവിച്ചും വളരുന്ന ഒരു കുട്ടിയുടെ മനസ്സിൽ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള അടിസ്ഥാന വിശ്വാസം പോലും തകരാറിലാകും.

സ്വാഭാവികമായും നാം കരുതുന്നത്, ഇത്തരമൊരു ജീവിതം കണ്ടുവളർന്ന കുട്ടി ഒരിക്കലും ലഹരിയുടെ അടുത്തുപോലും പോകില്ല എന്നതാണ്. പക്ഷേ യാഥാർത്ഥ്യം പലപ്പോഴും അതിന് വിരുദ്ധമാണ്. അച്ഛന്റെ മദ്യപാനം വെറുത്തിരുന്ന മകൻ പിന്നീട് അതേ ലഹരിയുടെ അടിമയാകുന്നതും, അതേ ദുരന്തം സ്വന്തം കുടുംബത്തിലേക്ക് ആവർത്തിക്കുന്നതും സമൂഹം പലതവണ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. ഈ വിരോധാഭാസം പലരെയും അത്ഭുതപ്പെടുത്താറുണ്ട്.

ഇതിന് പിന്നിൽ ഒരു കാരണമല്ല, നിരവധി ഘടകങ്ങളുണ്ട്.

ചില പഠനങ്ങൾ ചിലരിൽ ലഹരിയോടുള്ള ആസക്തിക്ക് ജനിതക പ്രവണതകൾ സ്വാധീനം ചെലുത്താമെന്ന് സൂചിപ്പിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും, അതുകൊണ്ട് മാത്രം ആരും ലഹരിക്ക് അടിമയാകുമെന്ന് പറയാനാവില്ല. അതിനേക്കാൾ ശക്തമായി പ്രവർത്തിക്കുന്നത് കുടുംബാന്തരീക്ഷം, ബാല്യകാല അനുഭവങ്ങൾ, മാനസിക ആഘാതങ്ങൾ, സാമൂഹിക സാഹചര്യങ്ങൾ, കൂട്ടുകാർ, എളുപ്പത്തിൽ ലഭിക്കുന്ന ലഹരിവസ്തുക്കൾ, മാനസിക സമ്മർദ്ദങ്ങളെ ആരോഗ്യകരമായി കൈകാര്യം ചെയ്യാനുള്ള കഴിവില്ലായ്മ തുടങ്ങിയ ഘടകങ്ങളാണ്.

ബാല്യത്തിൽ സുരക്ഷിതത്വവും സ്നേഹവും ലഭിക്കാതെ വളരുന്ന കുട്ടികൾക്ക് ആത്മവിശ്വാസക്കുറവും ഉത്കണ്ഠയും വിഷാദവും കോപവും കൂടുതലായി കാണാം. പലരും ആ വേദനയിൽ നിന്ന് താൽക്കാലിക മോചനം തേടിയാണ് പിന്നീട് ലഹരിയിലേക്ക് എത്തിപ്പെടുന്നത്. ലഹരി പ്രശ്നങ്ങൾ പരിഹരിക്കുകയല്ല ചെയ്യുന്നത്; മറിച്ച് പുതിയ ദുരന്തങ്ങളുടെ തുടക്കമാവുകയാണ്.

ഇവിടെയാണ് ഓപ്പറേഷൻ തൂഫാൻ പോലുള്ള ജനകീയ കർമ്മപദ്ധതികളുടെ പ്രസക്തി വർധിക്കുന്നത്.

ലഹരിയെ ചെറുക്കുന്നത് നിയമപാലകരുടെ മാത്രം ഉത്തരവാദിത്വമല്ല. അത് കുടുംബത്തിന്റെയും അധ്യാപകരുടെയും മത-സാമൂഹിക സംഘടനകളുടെയും സാംസ്കാരിക പ്രവർത്തകരുടെയും ആരോഗ്യപ്രവർത്തകരുടെയും മാധ്യമങ്ങളുടെയും യുവജനങ്ങളുടെയും ഓരോ പൗരന്റെയും ഉത്തരവാദിത്വമാണ്.

ലഹരിയുടെ വിതരണശൃംഖല കണ്ടെത്തി തടയുക എന്നത് ഓപ്പറേഷൻ തൂഫാന്റെ ഒരു പ്രധാന ലക്ഷ്യമാണ്. എന്നാൽ അതിനേക്കാൾ പ്രധാനപ്പെട്ടത്, ലഹരിയിലേക്ക് വഴിതെളിക്കുന്ന സാമൂഹിക സാഹചര്യങ്ങളെ മാറ്റുക എന്നതാണ്. ഒരു കുട്ടി ഒറ്റപ്പെടാതിരിക്കാൻ, ഒരു യുവാവ് തെറ്റായ കൂട്ടുകെട്ടിൽപ്പെടാതിരിക്കാൻ, മാനസിക പ്രതിസന്ധിയിലായ ഒരാൾക്ക് സമയോചിതമായ പിന്തുണ ലഭിക്കാൻ സമൂഹം ജാഗ്രത പുലർത്തണം.

ഒരു അച്ഛന്റെ മദ്യപാനം അദ്ദേഹത്തിന്റെ മകന്റെ വിധിയാകരുത്. ഒരു തലമുറയുടെ തെറ്റുകൾ അടുത്ത തലമുറയുടെ ജീവിതമായി മാറാൻ പാടില്ല. അതിന് സമൂഹം മുഴുവൻ കൈകോർക്കേണ്ട സമയമാണിത്.

ഓപ്പറേഷൻ തൂഫാൻ ലഹരിവിൽപ്പന കണ്ടെത്താനുള്ള ഒരു സർക്കാർ പദ്ധതി മാത്രമല്ല; തലമുറകളെ സംരക്ഷിക്കാനുള്ള ഒരു സാമൂഹിക പ്രതിജ്ഞയാണ്. ഓരോ കുടുംബവും ജാഗ്രത പുലർത്തുമ്പോഴും, ഓരോ വിദ്യാലയവും ബോധവൽക്കരണത്തിന്റെ കേന്ദ്രമാകുമ്പോഴും, ഓരോ പൗരനും ഉത്തരവാദിത്തത്തോടെ പ്രവർത്തിക്കുമ്പോഴും മാത്രമേ ലഹരിയുടെ ചങ്ങല പൊട്ടിക്കാനാകൂ.

ലഹരി ഒരു വ്യക്തിയുടെ ശീലമല്ല; അത് തലമുറകളെ ബാധിക്കുന്ന സാമൂഹിക മഹാവിപത്താണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ ഓപ്പറേഷൻ തൂഫാൻ ഒരു പോലീസ് നടപടി മാത്രമല്ല, കേരളത്തിന്റെ ഭാവി സംരക്ഷിക്കാനുള്ള ജനകീയ മുന്നേറ്റമാണ്.