ലഹരിമുക്ത കേരളം: ഒരു ദിനാചരണമല്ല, ഉണരേണ്ട മനസ്സാക്ഷി : ദിവാകരൻ ചോമ്പാല

ഇന്ന് അന്താരാഷ്ട്ര

ലഹരിവിരുദ്ധ ദിനമാണ്.

കേരളത്തിൽ ഇന്ന് ഡ്രൈ ഡേ. ബിവറേജസ് കോർപ്പറേഷന്റെ ഔട്ട്‌ലെറ്റുകളും ബാറുകളും അടഞ്ഞുകിടക്കുന്നു. ലഹരിക്കെതിരെ റാലികളും പ്രതിജ്ഞകളും ബോധവത്കരണ പരിപാടികളും സംസ്ഥാനത്തിന്റെ വിവിധ ഭാഗങ്ങളിൽ നടക്കുന്നു.

ഇതെല്ലാം നല്ല കാര്യങ്ങളാണ്. സമൂഹത്തിന് ഒരു സന്ദേശം നൽകാൻ ഇത്തരം ദിനാചരണങ്ങൾക്കാവും.

എന്നാൽ ഒരു ചെറിയ സംശയം മനസ്സിൽ ഉയരുന്നു.

ഒരു ദിവസം കടകൾ അടച്ചിടുന്നതുകൊണ്ട് മാത്രം ലഹരി സമൂഹത്തിൽ നിന്ന് അകന്നുപോകുമോ?

അല്ലെങ്കിൽ, ഒരു ദിവസത്തെ മുദ്രാവാക്യങ്ങൾ കൊണ്ട് നാളെയുടെ തലമുറ സുരക്ഷിതമാകുമോ?

ഈ ചോദ്യങ്ങൾ ആരെയും വിമർശിക്കാനല്ല. നമ്മളെല്ലാവരും ഒരുമിച്ച് ചിന്തിക്കേണ്ട ചില കാര്യങ്ങൾ ഓർമ്മിപ്പിക്കാനാണ്.

കാരണം ലഹരി ഇന്ന് ഒരു വ്യക്തിയുടെ പ്രശ്നമല്ല. അത് ഓരോ കുടുംബത്തിന്റെയും ആശങ്കയാണ്. ഓരോ അധ്യാപകന്റെയും ഓരോ രക്ഷിതാവിന്റെയും ഓരോ ഗ്രാമത്തിന്റെയും ഓരോ നഗരത്തിന്റെയും ഉറക്കം കെടുത്തുന്ന യാഥാർഥ്യമാണ്.

നമ്മൾ പലപ്പോഴും ലഹരിയെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുമ്പോൾ പിടികൂടപ്പെടുന്ന കച്ചവടക്കാരെക്കുറിച്ചും പിടിച്ചെടുക്കുന്ന മയക്കുമരുന്നുകളെക്കുറിച്ചുമാണ് കൂടുതൽ കേൾക്കുന്നത്. എന്നാൽ ലഹരിയിലേക്ക് വഴുതിവീഴുന്ന ഒരു കുട്ടിയുടെ മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോകുന്ന നിശ്ശബ്ദമായ സംഘർഷങ്ങളെക്കുറിച്ച് എത്രത്തോളം സംസാരിക്കുന്നു?

അവിടെ പലപ്പോഴും ഒറ്റപ്പെടലുണ്ട്.

അമിതമായ മത്സരത്തിന്റെ സമ്മർദമുണ്ട്.

കുടുംബത്തിലെ ആശയവിനിമയക്കുറവുണ്ട്.

സൗഹൃദത്തിന്റെ പേരിൽ തെറ്റായ സ്വാധീനങ്ങളുണ്ട്.

മാനസികമായി തളരുന്ന കൗമാരമുണ്ട്.

ഈ യാഥാർഥ്യങ്ങൾ കാണാതെ ലഹരിക്കെതിരായ പോരാട്ടം പൂർണമാകില്ല.

അതുകൊണ്ടുതന്നെ ബോധവത്കരണം മാത്രം മതിയാകില്ലെന്ന തോന്നൽ പലപ്പോഴും മനസ്സിലുണ്ടാകുന്നു. അതിനൊപ്പം കേൾക്കാൻ തയ്യാറുള്ള ചെവികളും ചേർത്തുപിടിക്കാൻ തയ്യാറുള്ള കൈകളും വേണം. ശിക്ഷിക്കുന്ന സംവിധാനത്തോടൊപ്പം തിരികെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കൈപിടിച്ചുയർത്തുന്ന സംവിധാനവും കൂടുതൽ ശക്തമാകണം.

സ്കൂളുകളിൽ പഠിപ്പിക്കുന്നത് പാഠപുസ്തകങ്ങൾ മാത്രമാകരുത്. ജീവിതത്തെ സ്നേഹിക്കാനും സമ്മർദങ്ങളെ അതിജീവിക്കാനും സഹായിക്കുന്ന അന്തരീക്ഷം കുട്ടികൾക്ക് ലഭിക്കണം. അവരുടെ പെരുമാറ്റത്തിൽ ചെറിയ മാറ്റങ്ങൾ പോലും തിരിച്ചറിയാൻ അധ്യാപകർക്കും രക്ഷിതാക്കൾക്കും കഴിയണം. അത്തരം സന്ദർഭങ്ങളിൽ കുറ്റപ്പെടുത്തലിനേക്കാൾ കൗൺസലിങ്ങിനാണ് കൂടുതൽ പ്രസക്തി.

ലഹരിയിലേക്ക് ഒരാൾ വീഴുമ്പോൾ അയാളെ സമൂഹം പലപ്പോഴും പ്രതിയായി കാണുന്നു. പക്ഷേ, പലപ്പോഴും അയാൾ ചികിത്സയും കരുതലും ആവശ്യമുള്ള ഒരാളായിരിക്കും. കുറ്റപ്പെടുത്തലിലൂടെ നഷ്ടപ്പെടുന്ന മനുഷ്യരെ കരുതലിലൂടെ തിരികെ നേടാനാകുമെന്ന വിശ്വാസം നമുക്ക് കൈവിടാൻ പാടില്ല.

ഈ സാഹചര്യത്തിൽ മറ്റൊരു ചിന്തയും മനസ്സിൽ വരുന്നു.

ലഹരിവിമുക്ത കേരളം എന്ന സ്വപ്നം സർക്കാർ വകുപ്പുകളുടെ മാത്രം ഉത്തരവാദിത്തമായി മാറേണ്ടതുണ്ടോ?

ജനങ്ങളുടെ മനസ്സിൽ സ്വാധീനമുള്ള ആത്മീയസംഘടനകൾ, സാംസ്കാരിക സംഘടനകൾ, യുവജനപ്രസ്ഥാനങ്ങൾ, വായനശാലകൾ, ക്ലബ്ബുകൾ, റസിഡന്റ്സ് അസോസിയേഷനുകൾ, കുടുംബശ്രീ, കലാകാരന്മാർ, മാധ്യമങ്ങൾ—ഇവരെല്ലാം കൂടുതൽ സജീവമായി ഈ ദൗത്യത്തിന്റെ ഭാഗമാകാൻ കഴിയില്ലേ?

ഉദാഹരണമായി, ആർട്ട് ഓഫ് ലിവിംഗ് പോലുള്ള സംഘടനകൾ വർഷങ്ങളായി മാനസിക സമ്മർദം കുറയ്ക്കുന്നതിനും ആത്മവിശ്വാസം വളർത്തുന്നതിനും സമൂഹത്തെ ഒരുമിപ്പിക്കുന്നതിനുമായി പ്രവർത്തിച്ചുവരുന്നു. അത്തരം അനുഭവസമ്പത്തുള്ള സംഘടനകൾ സർക്കാർ സംവിധാനങ്ങളോടൊപ്പം കൈകോർക്കുമ്പോൾ അത് ലഹരിവിരുദ്ധ പ്രവർത്തനങ്ങൾക്ക് കൂടുതൽ ജനകീയ സ്വഭാവം നൽകുമെന്ന് വിശ്വസിക്കാം.

അതേസമയം, ഒരു കാര്യം തുറന്നു പറയാതെ വയ്യ.

ജ്ഞാനപ്രഭാഷണങ്ങൾ മാത്രം കൊണ്ട് ഈ പ്രതിസന്ധി അവസാനിക്കുമെന്ന് കരുതുന്നത് യാഥാർഥ്യബോധമല്ല.

പ്രഭാഷണങ്ങൾ മനസ്സിനെ സ്പർശിക്കും.

പക്ഷേ, ജീവിതത്തെ മാറ്റുന്നത് തുടർച്ചയായ ഇടപെടലുകളാണ്.

ഒരു കുട്ടിയോട് സംസാരിക്കാൻ സമയം കണ്ടെത്തുന്ന അധ്യാപകൻ...

മകന്റെ മൗനം തിരിച്ചറിയുന്ന അച്ഛൻ...

മകളുടെ കണ്ണുകളിലെ വിഷാദം വായിച്ചെടുക്കുന്ന അമ്മ...

ആവശ്യമുള്ള സമയത്ത് കൈത്താങ്ങാകുന്ന സുഹൃത്ത്...

കുറ്റപ്പെടുത്താതെ ചികിത്സയിലേക്ക് വഴികാട്ടുന്ന സമൂഹം...

ഇവയൊക്കെയാണ് യഥാർഥ ലഹരിവിരുദ്ധ പ്രചാരണത്തിന്റെ മുഖം.

ഇന്ന് നാം വീണ്ടും പ്രതിജ്ഞയെടുക്കുമ്പോൾ ഒരു ദിവസം മാത്രമുള്ള വികാരമല്ല, വർഷത്തിലെ എല്ലാ ദിവസങ്ങളെയും സ്പർശിക്കുന്ന ഒരു സാമൂഹിക പ്രതിബദ്ധതയായി അത് മാറട്ടെ.

ലഹരിക്കെതിരായ പോരാട്ടം പോലീസിന്റെ മാത്രം യുദ്ധമല്ല.

എക്സൈസിന്റെ മാത്രം ഉത്തരവാദിത്തവുമല്ല.

അത് നമ്മുടെ വീടുകളിൽ തുടങ്ങേണ്ട സംസ്കാരമാണ്.

നമ്മുടെ വിദ്യാലയങ്ങളിൽ വളരേണ്ട ബോധമാണ്.

നമ്മുടെ ആരാധനാലയങ്ങളിൽ പ്രാർത്ഥനയ്‌ക്കൊപ്പം മുഴങ്ങേണ്ട സന്ദേശമാണ്.

നമ്മുടെ കലാകാരന്മാരുടെയും എഴുത്തുകാരുടെയും മാധ്യമങ്ങളുടെയും സാമൂഹിക ഉത്തരവാദിത്തമാണ്.

ഡ്രൈ ഡേകൾ ആവശ്യമാണ്.

നിയമനടപടികളും ആവശ്യമാണ്.

പക്ഷേ, അതിനുമപ്പുറം ഉണരേണ്ടത് മനുഷ്യരുടെ മനസ്സാക്ഷിയാണ്.

കാരണം, നിയമത്തിന് ലഹരിവസ്തുക്കൾ പിടിച്ചെടുക്കാൻ കഴിയും.

എന്നാൽ സ്നേഹത്തിനും കരുതലിനും മാത്രമേ ലഹരിയിൽ നിന്ന് ഒരു മനുഷ്യനെ തിരികെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കൈപിടിച്ചുകൊണ്ടുവരാൻ കഴിയൂ.

അതാണ് ലഹരിമുക്ത കേരളത്തിലേക്കുള്ള ഏറ്റവും വലിയ പ്രതീക്ഷ.

ദിവാകരൻ ചോമ്പാല

മീഡിയ ഫേസ് കേരള