പച്ചപ്പിനെ പ്രണയിച്ച ഒരു ജന്മം; ഓർമ്മച്ചെപ്പിലെ ബിഗോണിയകൾ : ഷർമിള പനോളി

 പച്ചപ്പ്‌ എന്നത് ചിലർക്ക് വെറുമൊരു കാഴ്ചയാണ്. എന്നാൽ മറ്റുചിലർക്ക് അത് ജീവിതത്തോട് ചേർന്നുനിൽക്കുന്ന ശ്വാസമാണ്. കലാലയ ജീവിതത്തിന്റെ പടിയിറങ്ങിയ നാൾ മുതൽ എന്നിൽ മുളപൊട്ടിയ ഒരു പ്രണയമുണ്ട്; ചെടികളോടും പ്രകൃതിയോടുമുള്ള പ്രണയം.

ഇന്നത്തെപ്പോലെ വഴിയോരങ്ങളിലും നഗരങ്ങളിലും നഴ്സറികൾ സുലഭമല്ലാതിരുന്ന ഒരു കാലമായിരുന്നു അത്. ചെടികൾ വിൽക്കുന്ന കടകൾ അപൂർവ്വങ്ങളിൽ അപൂർവ്വം. അക്കാലത്ത് പരിചയക്കാരുടെയും സുഹൃത്തുക്കളുടെയും വീടുകളിൽ സന്ദർശനം നടത്തുമ്പോൾ എന്റെ കണ്ണുകൾ തിരഞ്ഞിരുന്നത് അവിടുത്തെ ചെടികളെയായിരുന്നു. അവരിൽ നിന്നെല്ലാം സ്നേഹത്തോടെ ചോദിച്ചുവാങ്ങിയ തൈകൾ നട്ടുപിടിപ്പിച്ചാണ് ഞാൻ എന്റെ ഹരിതലോകം കെട്ടിപ്പടുത്തത്.

പൂത്തുലഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന സസ്യങ്ങളേക്കാൾ പല വർണ്ണങ്ങളിലും, പല വലുപ്പത്തിലും, വൈവിധ്യമാർന്ന ഡിസൈനുകളിലുമുള്ള ഇലച്ചെടികളോടായിരുന്നു എനിക്കെന്നും പ്രിയം. നോക്കിനിൽക്കാൻ എന്ത് ഭംഗിയാണവ! അധികവും മനംകവരുന്ന ഇലകളുള്ള ബിഗോണിയകൾ. ചുരുങ്ങിയ കാലം കൊണ്ട് അഞ്ഞൂറോളം ചട്ടികളിലായി ഒരു വലിയ സസ്യശേഖരം തന്നെ എന്റെ കൈകളിൽ ഭദ്രമായിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.

അന്ന് ഇന്നത്തെപ്പോലെ വിരലമർത്തുമ്പോൾ വെള്ളം തരുന്ന മോട്ടോർ സംവിധാനങ്ങൾ വീട്ടിലില്ല. കിണറ്റിൽ നിന്നും നേരിട്ട് വെള്ളം കോരിയെടുത്ത് വേണമായിരുന്നു ഈ അഞ്ഞൂറോളം ചട്ടികളിലും നനയ്ക്കാൻ. ഓരോ കുടം വെള്ളം കോരിയെടുക്കുമ്പോഴും കൈകൾ തളരുമായിരുന്നെങ്കിലും, മനസ്സിൽ ആ പച്ചപ്പിനോടുള്ള സ്നേഹമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ടുതന്നെ അവയെ ഞാൻ പൊന്നുപോലെയാണ് നോprotection വളർത്തിയത്.

ആ ചെടികൾക്കിടയിലൂടെ വെറുതെ നടക്കുക, അവയുടെ ഓരോ ദിവസത്തെയും വളർച്ച നിരീക്ഷിക്കുക, ഇലകളിൽ മെല്ലെ തലോടുക, ഉണങ്ങിയ ഇലകൾ നുള്ളിക്കളയുക, കീടങ്ങൾ വന്നിട്ടുണ്ടോ എന്ന് പരിശോധിക്കുക... ഇതിനിടയിലെപ്പോഴോ സമയം കടന്നുപോകുന്നത് ഞാൻ അറിയാറേയില്ലായിരുന്നു.

ചിലപ്പോഴൊക്കെ അവയോട് പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ കുറച്ചു കിന്നാരം പറയുന്നതും എന്റെ പതിവായിരുന്നു. നമ്മുടെ കണ്ണും കൈയുമാണ് ചെടികൾക്ക് നൽകാൻ കഴിയുന്ന ഏറ്റവും മികച്ച കീടനാശിനി എന്ന് ഞാൻ ഉറച്ചു വിശ്വസിക്കുന്നു. കാരണം, നമ്മുടെ ശ്രദ്ധയും സ്നേഹവും കിട്ടുന്ന ചെടികൾ ഒരിക്കലും വാടിപ്പോകില്ല.

ജീവിതത്തിൽ പുതിയൊരു അധ്യായം തുടങ്ങുന്ന, എന്റെ കല്യാണനിശ്ചയം കഴിഞ്ഞ സമയം. കല്യാണപ്പന്തൽ ഇടുമ്പോൾ എന്റെ ജീവനായ ചെടികൾക്ക് എന്തെങ്കിലും കേടുപാടുകൾ സംഭവിക്കുമോ എന്നതായിരുന്നു എന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ആശങ്ക. അതുകൊണ്ട് ഞാൻ ഒന്നുപോലും വിടാതെ ഓരോ ചട്ടികളായി എടുത്ത് ആർക്കും ബുദ്ധിമുട്ടില്ലാത്ത രീതിയിൽ പറമ്പിന്റെ പിന്നിലേക്ക് മാറ്റി സൂക്ഷിച്ചുവെച്ചു. വിവാഹശേഷം ഭർത്താവിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് മാറുമ്പോൾ ഈ അഞ്ഞൂറ് ചട്ടികളും കൂടെക്കൂട്ടണമെന്നായിരുന്നു എന്റെ മനസ്സിലെ മോഹം.

എന്നാൽ കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് ഭർത്തൃഗൃഹത്തിൽ എത്തിയ ഞാൻ അവിടുത്തെ ഭൂപ്രകൃതിയും അവസ്ഥയും കണ്ട് സ്തംഭിച്ചുപോയി. ഒരു ചെറിയ കുന്നുപോലെയുള്ള പ്രദേശത്തായിരുന്നു ആ വീട്. താഴെ നിന്നും കയറ്റം കയറി വീട്ടിലെത്തുമ്പോഴേക്കും ശ്വാസം നിലയ്ക്കുന്ന അവസ്ഥ. അതിനേക്കാൾ കഠിനമായിരുന്നു അവിടുത്തെ ജലക്ഷാമം. വീട്ടിൽ സ്വന്തമായി വെള്ളമില്ല, അതിനുള്ള സ്രോതസ്സുമില്ല. കുടിക്കാനും കുളിക്കാനും ബാക്കി എല്ലാ ആവശ്യങ്ങൾക്കുമായി അയൽവീട്ടിലെ പാതാളം പോലുള്ള ആഴമുള്ള കിണറ്റിൽ നിന്നും വെള്ളം കോരിയെടുത്ത് വേണമായിരുന്നു ജീവിക്കാൻ.

ആ സാഹചര്യത്തിൽ, എന്റെ അഞ്ഞൂറ് ചെടിച്ചട്ടികൾ അങ്ങോട്ട് കൊണ്ടുവരുക എന്നത് ചിന്തിക്കാൻ പോലും കഴിയാത്ത കാര്യമായിരുന്നു. മനസ്സില്ലാമനസ്സോടെ വെറും പത്ത് ചട്ടികൾ മാത്രം ഞാൻ കൂടെക്കൂട്ടി. സങ്കടത്തോടെ ബാക്കിയെല്ലാം ഞാൻ എന്റെ അച്ഛനെ ഏൽപ്പിച്ചു. 'ഞാൻ നോക്കിക്കൊള്ളാം' എന്ന് അച്ഛൻ ഉറപ്പും നൽകി. അപ്പോഴേക്കും ഭാഗ്യത്തിന് വീട്ടിലെ കിണറ്റിൽ മോട്ടോർ സ്ഥാപിച്ചിരുന്നു. എങ്കിലും, കാലങ്ങൾ കടന്നുപോയപ്പോൾ കൃത്യമായ പരിചരണവും വളവും ലഭിക്കാതെ അവയൊക്കെ ശോഷിച്ച്, ഒടുവിൽ ഒന്നൊന്നായി ഇല്ലാതായി. എന്റെ ആ ഹരിതസാമ്രാജ്യം അങ്ങനെ ഓർമ്മയായി.

വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം ഞങ്ങൾ പുതിയ വീട് വെച്ച് താമസം മാറിയപ്പോൾ, ആ പഴയ കാലി ചട്ടികൾ ഞാൻ വീണ്ടും ശേഖരിച്ചു. നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ എന്റെ സ്വപ്നം പുനർജനിക്കാൻ ഒരു ശ്രമം കൂടി നടത്തി. എന്നാൽ വിധി വീണ്ടും വിലങ്ങുതടിയായി. മകളുടെ കുഞ്ഞിനെ നോക്കാൻ എനിക്ക് അവളുടെ കൂടെ ദൂരേക്ക് പോകേണ്ടി വന്നു. വെള്ളം മാത്രം കിട്ടി വീണ്ടും ശോഷിച്ചുപോയ എന്റെ ചെടികൾ, പിന്നീട് ഞാൻ രോഗബാധിതയായി വീണു കിടപ്പിലായതോടെ പൂർണ്ണമായും തകർന്നുപോയി.

നാല് ചുമരുകൾക്കുള്ളിലേക്ക് എന്റെ ജീവിതം ഒതുങ്ങിപ്പോയ ആ നാളുകളിൽ പുറത്ത് നടക്കുന്നത് ഞാൻ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. ചെടികൾ നനയ്ക്കാൻ മടിച്ച ഹോം നേഴ്സ്, ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്ന ചെടിച്ചട്ടികൾ ഓരോന്നായി പറമ്പിലേക്ക് എറിഞ്ഞു കളഞ്ഞു. 'എല്ലാം ഉണങ്ങിപ്പോയി' എന്നൊരു വാക്ക് പറഞ്ഞ് അവരത് അവസാനിപ്പിച്ചു. ആ വാക്കുകൾ എന്റെ മനസ്സിൽ ഏൽപ്പിച്ച മുറിവ് ചെറുതല്ലായിരുന്നു.

പക്ഷേ, പ്രകൃതിയെയും പച്ചപ്പിനെയും ആത്മാവിലേറ്റിയവർക്ക് അധികകാലം അതിൽ നിന്നും മാറിനിൽക്കാൻ കഴിയില്ലല്ലോ. നീണ്ട ഇടവേളയ്ക്ക് ശേഷം, രോഗശയ്യയിൽ നിന്നും എഴുന്നേറ്റ് ഞാൻ വീണ്ടും എന്റെ ഉദ്യാനമൊരുക്കുന്ന ഉദ്യമം ആരംഭിച്ചിരിക്കുകയാണ്. വീണ്ടും പഴയതുപോലെ ചട്ടികൾ നിറയ്ക്കണം, ഇലച്ചെടികളെ തലോടണം. ഇത്തവണ ഈ യാത്ര എവിടെച്ചെന്ന് അവസാനിക്കുമെന്ന ചെറിയൊരു പേടിയും ആശങ്കയും മനസ്സിലുണ്ടെങ്കിലും, പ്രകൃതിയോടുള്ള പ്രണയം എന്നെ വീണ്ടും മണ്ണിലേക്ക് ഇറക്കുകയാണ്... ഒരു പുതിയ പ്രതീക്ഷയോടെ!