ക്ഷേമപെൻഷനപ്പുറമുള്ള വയോജന സംരക്ഷണം കേവല കാരുണ്യമല്ല, സാമൂഹിക ബാധ്യതയാണ് :ദിവാകരൻ ചോമ്പാല

കേരളം ഇന്ന് അഭിമുഖീകരിക്കുന്ന ഏറ്റവും വലിയ സാമൂഹിക-ജനസംഖ്യാപരമായ വെല്ലുവിളികളിലൊന്ന് വയോജനങ്ങളുടെ എണ്ണത്തിലുണ്ടാകുന്ന വർദ്ധനവാണ്. മെച്ചപ്പെട്ട ആരോഗ്യപരിപാലനം നമ്മുടെ ആയുർദൈർഘ്യം കൂട്ടിയപ്പോൾ, മാറിവരുന്ന കുടുംബസാ ഹചര്യങ്ങളും യുവതലമുറയുടെ കൂട്ടത്തോടെയുള്ള വിദേശ കുടിയേറ്റവും നമ്മുടെ വയോധികരെ കടുത്ത ഒറ്റപ്പെടുത്തലിലേക്കാണ് നയിക്കുന്നത്. പ്രത്യേകിച്ച്, 75 വയസ്സിന് മുകളിൽ പ്രായമുള്ള വലിയൊരു ജനവിഭാഗം ഇന്ന് സംസ്ഥാനത്തിന്റെ വിവിധ കോണുകളിൽ അതീവ ദുഷ്കരമായ സാഹചര്യങ്ങളിലാണ് ജീവിക്കുന്നത്.

ഈ സാഹചര്യത്തിൽ, വൃദ്ധജനങ്ങളുടെ സംരക്ഷണം കേവലം ഒരു മാസത്തെ ക്ഷേമപെൻഷനിൽ മാത്രം ഒതുക്കി തീർക്കാവുന്നതാണോ എന്ന ചോദ്യം പ്രസക്തമാവുകയാണ്. അത് കേവലം ഒരു ധനസഹായമല്ല, മറിച്ച് ഭരണകൂടത്തിന്റെയും സമൂഹത്തിന്റെയും ധാർമ്മികവും നിയമപരവുമായ ബാധ്യതയാണ്.

75 കഴിഞ്ഞ നമ്മുടെ മുതിർന്ന പൗരന്മാർ എവിടെയൊക്കെയാണ് ജീവിക്കുന്നത്, അവർ എങ്ങനെയാണ് ഓരോ ദിവസവും തള്ളിനീക്കുന്നത്, അവരുടെ വരുമാനമാർഗ്ഗം എന്താണ്, അവർ രോഗഗ്രസ്തരാണോ അതോ പൂർണ്ണമായും ഒറ്റപ്പെട്ടവരാണോ എന്നതിനെക്കുറിച്ച് കൃത്യവും സമഗ്ര വുമായ ഒരു ചിത്രം ഇന്ന് അധികാരികളുടെ പക്കലുണ്ടോ എന്ന് സംശ യിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. നിലവിൽ വാർഡുതലങ്ങളിൽ ആശാവർക്ക ർമാരിലൂടെയോ തദ്ദേശ സ്ഥാപനങ്ങളിലെ താല്ക്കാലിക സംവിധാന ങ്ങളിലൂടെയോ ശേഖരിക്കുന്ന വിവരങ്ങളിൽ മാത്രം ഒതുങ്ങിനിൽക്കേണ്ട ഒന്നല്ല ഇത്.

ആശാവർക്കർമാരുടെ പരിമിതമായ സമയവും സൗകര്യങ്ങളും കൊണ്ട് മാത്രം തിട്ടപ്പെടുത്താവുന്നതിലും എത്രയോ ആഴത്തിലുള്ളതാണ് വയോജനങ്ങളുടെ പ്രശ്നങ്ങൾ.

പല വീടുകളിലും അടച്ചുപൂട്ടപ്പെട്ട മുറികളിൽ, മരുന്നിനും ഭക്ഷണത്തിനും കൃത്യമായ വഴിയില്ലാതെ, സ്വന്തം കാര്യങ്ങൾ പോലും സ്വയം ചെയ്യാൻ പ്രയാസപ്പെടുന്ന അവസ്ഥയിൽ എത്രയോ പേർ കഴിയുന്നുണ്ട്. ശാരീരികമായ അവശതകൾക്കൊപ്പം അവരെ വേട്ടയാടുന്നത് കടുത്ത മാനസിക ഒറ്റപ്പെടലാണ്.

പോയകാലങ്ങളിൽ കുടുംബാംഗങ്ങൾ ഒന്നിച്ചിരുന്ന് ആശയവിനിമയം നടത്തിയിരുന്ന സുന്ദരമായൊരു ഗൃഹാന്തരീക്ഷം നമുക്കുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇന്ന് പുതിയ തലമുറക്കാർ മുഴുവൻ സമയവും മൊബൈൽ സ്ക്രീനുകളിൽ ചാറ്റിംഗിലും സെർച്ചിംഗിലുമായി കഴിയുകയാണ്. ആർക്കും ആരോടും പ്രതിബദ്ധതയില്ലാത്ത ഈ പുതിയ ഗൃഹാന്തരീ ക്ഷത്തിൽ, വൃദ്ധജനങ്ങൾ പുരാവസ്തുക്കളുടെ വിലപോലുമില്ലാത്ത നിലയിലാണ് കഴിയുന്നത്. 

ഇത്തരക്കാരാണ് പലരും ഇന്ന് 'പകൽ വീടുകളിലും' മറ്റും അഭയവും ആശ്വാ സവും കണ്ടെത്തുന്നത്. കേവലം ഒരു ഡാറ്റാ കളക്ഷനപ്പുറം, ഓരോ വയോധികന്റെയും അവസ്ഥ നേരിട്ടറിയാനും അവരെ നിരന്തരം നിരീക്ഷിക്കാനും കൂടുതൽ വിപുലവും ശാസ്ത്രീയവുമായ ഒരു ജനകീയ സംവിധാനം അടിയന്തരമായി രൂപപ്പെടേണ്ടതുണ്ട്.

ഇവിടെയാണ് സാമ്പത്തിക സുരക്ഷിതത്വത്തിന്റെ പ്രാധാന്യം കടന്നുവരുന്നത്. ഇന്നത്തെ വിപണി സാഹചര്യത്തിൽ, നിത്യോപയോഗ സാധനങ്ങളുടെ വിലക്കയറ്റവും അനിയന്ത്രിതമായ ചികിത്സാച്ചെലവുകളും കണക്കിലെടുക്കുമ്പോൾ, നിലവിൽ നൽകുന്ന ക്ഷേമപെൻഷൻ തുക ഒരു വയോധികന്റെ അന്തസ്സുള്ള ജീവിതത്തിന് ഒട്ടും പര്യാപ്തമല്ല.

പ്രത്യേകിച്ച്, സാമ്പത്തികമായി പിന്നോക്കം നിൽക്കുന്ന കുടുംബങ്ങളിലെ 75 വയസ്സ് കഴിഞ്ഞവർക്ക് ചുരുങ്ങിയത് 10,000 രൂപയെങ്കിലും ഉപജീവനത്തിനും മരുന്നിനുമായി പ്രതിമാസം ഉറപ്പാക്കേണ്ടതുണ്ട്. 

പ്രായാധിക്യത്താൽ ജോലി ചെയ്യാൻ കഴിയാത്ത, മറ്റ് വരുമാനമാർഗ്ഗങ്ങ ളില്ലാത്ത ഇവർക്ക് ഈ തുക ഒരു വലിയ തണലായിരിക്കും. ഭരണകൂടങ്ങൾ വൻകിട പദ്ധതികൾക്കായി കോടികൾ നീക്കിവെക്കുമ്പോൾ, തങ്ങളുടെ ജീവിതം ഈ നാടിനായി ഹോമിച്ച ഒരു തലമുറയ്ക്ക് അന്തസ്സോടെ ജീവിക്കാൻ ഇത്തരമൊരു തുക നീക്കിവെക്കുന്നത് ഒരു ദയവല്ല, മറിച്ച് നീതിയാണ്.

ഈ വിഷയത്തിൽ സർക്കാരിന്റെയും പൊതുസമൂഹത്തിന്റെയും അടിയന്തര ശ്രദ്ധ താഴെ പറയുന്ന കാര്യങ്ങളിലേക്ക് ക്ഷണിക്കുന്നു:

സമഗ്ര വയോജന സർവേ: തദ്ദേശ സ്വയംഭരണ സ്ഥാപനങ്ങളുടെ നേതൃത്വത്തിൽ സന്നദ്ധ സംഘടനകളെയും യുവജനങ്ങളെയും പങ്കാളികളാക്കിക്കൊണ്ട് 75 വയസ്സ് കഴിഞ്ഞവരുടെ ആരോഗ്യ-സാമ്പത്തിക-കുടുംബ സാഹചര്യങ്ങൾ വിലയിരുത്തുന്ന സമഗ്രവും ആധികാരികവുമായ ഡിജിറ്റൽ ഡാറ്റാബേസ് തയ്യാറാക്കുക.

പ്രത്യേക പ്രതിമാസ പാക്കേജ്: പൂർണ്ണമായും ഒറ്റപ്പെട്ടുപോയവർക്കും സാമ്പത്തികമായി പിന്നോക്കം നിൽക്കുന്നവർക്കും ചികിത്സയും ഭക്ഷണവും ഉറപ്പാക്കാൻ ചുരുങ്ങിയത് 10,000 രൂപയുടെ പ്രത്യേക പ്രതിമാസ സഹായം നടപ്പിലാക്കുക.

തദ്ദേശീയ വയോജന കേന്ദ്രങ്ങൾ: പകൽവീടുകളുടെ പ്രവർത്തനം കൂടുതൽ കാര്യക്ഷമമാക്കുകയും, എല്ലാ വാർഡുകളിലും വയോധികർക്ക് ഒത്തുകൂടാനും പ്രാഥമിക ആരോഗ്യപരിശോധനകൾ നടത്താനുമുള്ള 'വയോജന ക്ലബ്ബുകൾ' സജീവമാക്കുകയും ചെയ്യുക.

മരുന്ന്-ഭക്ഷണ വിതരണം: കിടപ്പിലായ രോഗികൾക്കും യാത്രചെയ്യാൻ ബുദ്ധിമുട്ടുന്നവർക്കും ആവശ്യമായ മരുന്നുകളും പോഷകാഹാരങ്ങളും ജനകീയ ഹെൽപ്പ് ഡെസ്കുകൾ വഴി വീടുകളിൽ നേരിട്ടെത്തിക്കുക.

കൗൺസിലിംഗും മാനസിക പിന്തുണയും: സ്മാർട്ട്ഫോൺ ലോകത്ത് ഒറ്റപ്പെടൽ അനുഭവിക്കുന്നവർക്ക് മാനസിക പിന്തുണ നൽകാൻ തദ്ദേശതലത്തിൽ പ്രത്യേക സംവിധാനങ്ങൾ രൂപീകരിക്കുക.

ഭൗതിക സാഹചര്യങ്ങളിലും സാമ്പത്തിക വളർച്ചയിലും നാം കൈവരിച്ച പുരോഗതിയെക്കുറിച്ച് വാതോരാതെ സംസാരിക്കുമ്പോഴും, അതിനിടയിൽ നമ്മൾ നഷ്ടപ്പെടുത്തുന്ന മാനവികതയുടെ നേർചിത്രമാണ് പെരുകി വരുന്ന വൃദ്ധസദനങ്ങൾ.

സ്വന്തം ചോരയും നീരും നൽകി തങ്ങളെ വളർത്തി വലുതാക്കിയ മാതാപിതാക്കളെ വാർദ്ധക്യത്തിന്റെ അവശതകളിലേക്ക് വീഴുമ്പോൾ വൃദ്ധസദനങ്ങളുടെ നാലുചുവരുകൾക്കുള്ളിലേക്ക് തള്ളിവിട്ട്, തങ്ങളുടെ സ്വസ്ഥതയും ആഡംബരവും കെട്ടിപ്പടുക്കുന്ന ഒരു സ്വാർത്ഥ പൊതു സമൂ ഹം ഇവിടെ വളർന്നുവരുന്നുണ്ട്.

സ്വന്തം വേരുകളെ അറുത്തുമാറ്റി, അവരെ അനാഥാലയങ്ങളുടെ പടവുകളിൽ ഉപേക്ഷിച്ച് സ്വന്തം കാലിൽ നിലയുറപ്പിക്കുന്നതിൽ എന്ത് ഔന്നിത്യമാണുള്ളത്? മാതാപിതാക്കളുടെ സാന്നിധ്യം തങ്ങളുടെ ആധുനിക ജീവിതത്തിന് തടസ്സമാണെന്ന് കരുതുന്ന ഈ നന്ദികേടിനെ പുരോഗതിയെന്നല്ല, മറിച്ച് സാംസ്കാരികമായ ജീർണ്ണതയെന്നാണ് വിളിക്കേണ്ടത്.

ലാഭനഷ്ടങ്ങളുടെ കണക്കുപുസ്തകത്തിൽ മാതാപിതാക്കളെ ബാധ്യതകളായി മാത്രം കാണുന്ന പുതിയ തലമുറയുടെ മനോഭാവത്തിന് നേരെ വിരൽചൂണ്ടാൻ സമയമായിരിക്കുന്നു.വൃദ്ധസദനങ്ങൾ വർദ്ധിക്കുന്നത് ഒരു വികസിത സമൂഹത്തിന് ചേർന്ന ലക്ഷണമല്ല, ഒട്ടും ഭൂഷണമല്ല.

കെട്ടിടങ്ങളുടെ ഉയരമോ സാമ്പത്തിക സൂചികകളോ അല്ല ഒരു നാടിന്റെ വികാസം നിശ്ചയിക്കുന്നത്; മറിച്ച്, ഒരു ജനതയുടെ സംസ്കാരം അളക്കപ്പെടുന്നത് അവർ തങ്ങളുടെ മുതിർന്ന തലമുറയെ എത്രത്തോളം ആദരവോടെയും സുരക്ഷിതത്വത്തോടെയും നെഞ്ചോട് ചേർത്തുനി ർത്തുന്നു എന്നതിനെ ആശ്രയിച്ചാണ് എന്ന പരമമായ സത്യം നാം മറക്കാതിരിക്കുക.