"വേരുകളിലേക്ക് ഒരു മടക്കയാത്ര" :പ്രസാദ് . പി. ടി .പുതിയ വീട്ടിൽ

പ്രായമാകുമ്പോൾ അമ്മയിലേക്കുള്ള ദൂരം കുറയുകയും 

മകനിലേക്കുള്ള ദൂരം കൂടുകയും ചെയ്യുന്നു.

ഓർമ്മയുടെ തുഞ്ചത്ത് എവിടെയോ തൂങ്ങി കിടക്കുന്ന

ഗർഭപാത്രത്തിലെ വള്ളികൾ

നമ്മെ വന്നു തൊടുന്നു.

ഒരു താരാട്ടിൻ്റെ ഈണവും മധുരവും നമ്മെ പൊതിയുന്നു.

തത്തി തത്തിയുള്ള നടത്തത്തിൽ

വീണു കാലുപൊട്ടുമ്പോൾ മുറിവിനെ ഊതിയുണക്കുന്ന മാന്ത്രികത.

കുരുന്നില പോലുള്ള പ്രാണനെവെയിലും മഴയും തട്ടാതെ

പൊന്നി പൊരുങ്ങി ഇലകളും കമ്പുകളും നിറച്ച് പച്ചതഴപ്പാക്കിയത്.

കാലവും വെളിച്ചവും വായുവും ജലവും മോഹവും മുക്തിയും

അമ്മയെന്ന ഏകകത്തിൽ

ചുറ്റിത്തിരിഞ്ഞ കാലം.

എത്ര വളർന്നാലു എത്ര യകന്നാലും

ഒരു തുള്ളി പോലും വറ്റാത്ത നിറവ് .അറിയാത്ത വഴികളിൽ

വഴി കാട്ടിയായ ഏക നക്ഷത്രമായി അമ്മയുണ്ടാവും.

ഒരു പ്രാർത്ഥന രൂപമായി. എത്ര വളർന്നാലും അമ്മയെന്ന അവലംബം തരുന്ന സുരക്ഷിതത്വം മറ്റൊരു കൈകൾക്കും ഉണ്ടാവുമെന്നും തോന്നുന്നില്ല.