ചാരുകസേരയിലെ ഏകാന്തതകൾ: 80 കഴിഞ്ഞവരുടെ ജീവിതം ആരുടെ ഉത്തരവാദിത്തം? : ദിവാകരൻ ചോമ്പാല

എഴുപത്തിയഞ്ചും എൺപത്തിലുമെത്തിയവന്ദ്യവയോധിയ്ക്കർ. അധ്വാനത്തിന്റെ വിയർപ്പുകണങ്ങൾ കൊണ്ട് ഈ നാടിന്റെ അടിത്തറ പാകിയവരാണവർ. മണ്ണിൽ പണിയെടുത്തും, ചുമടേറ്റിയും, കഠിനപ്രയത്നം ചെയ്തും കുടുംബത്തെയും നാടിനെയും പോറ്റിയ ഒരു തലമുറ. ഇന്ന് അവർക്ക് പ്രായം എഴുപത്തിയഞ്ചും എൺപതും കടന്നിരിക്കുന്നു.

പക്ഷേ, വിശ്രമിക്കേണ്ട കാലത്ത് ആധിപിടിച്ച മനസ്സുമായി, മരുന്നിനും ഭക്ഷണത്തിനും വകയില്ലാതെ നരകതുല്യമായ ജീവിതം നയിക്കുകയാണ് കേരളത്തിലെ വലിയൊരു വിഭാഗം വയോധികർ.

പോളിംഗ് ബൂത്തിൽ ഇവരെ താങ്ങിയും ചാരുകസേരയിൽ കിടത്തിയും കൊണ്ടുപോകാൻ ആളുകളെത്തും .അതൊരു പതിവ് കാഴച്ച...ഇനിയും നമ്മൾ കാണാനിരിക്കുന്നു .

മക്കൾ മറുനാട്ടിൽ; മാതാപിതാക്കൾ മരുന്നിനായി കാത്തിരിപ്പിൽ

കേരളത്തിലെ മിക്ക വീടുകളിലും ഇന്ന് വാതിലുകൾ അടഞ്ഞുകിടക്കുകയാണ്. മക്കൾ ജീവനോപാധി തേടി ഗൾഫ് നാടുകളിലോ വിദേശത്തോ ആണ്.

വീടിനു ചുറ്റും അല്പം ഭൂമിയുണ്ടെന്നത് സത്യമാണ്, പക്ഷേ അത് വെട്ടിത്തെളിക്കാനോ കൃഷി ചെയ്യാനോ ഉള്ള ആരോഗ്യശക്തി അവർക്കില്ല. പരസഹായമില്ലാതെ പ്രാഥമിക ആവശ്യങ്ങൾ പോലും നിറവേറ്റാൻ കഴിയാത്തവർക്ക് ഒരു ഹോം നഴ്സിനെ നിർത്തണമെങ്കിൽ മാസം ഇരുപതിനായിരം രൂപയെങ്കിലും വേണം. പെൻഷനോ സ്ഥിരവരുമാനമോ ഇല്ലാത്ത ഇവർക്ക് എവിടെനിന്നു കിട്ടും ഈ തുക?

ഇൻഷുറൻസില്ലാത്ത വാർദ്ധക്യവും ആരോഗ്യവും

ആരോഗ്യമുള്ള കാലത്ത് കൂലിവേലയും കൃഷിയും ചെയ്ത ഇവർക്ക് യാതൊരുവിധ ഇൻഷുറൻസ് പരിരക്ഷയുമില്ല. അസുഖം വന്നാൽ ആശുപത്രിയിൽ പോകാൻ പോലും മറ്റുള്ളവരുടെ കനിവ് കാത്തുനിൽക്കണം. സർക്കാർ നൽകുന്ന ക്ഷേമ പെൻഷൻ ഇപ്പോൾ കൃത്യമായി ലഭിക്കാത്ത അവസ്ഥയാണ്. ലഭിച്ചാൽ തന്നെ വെറും 1600-2000 രൂപ കൊണ്ട് ഈ കാലത്ത് എങ്ങനെ ജീവിക്കാനാണ്?

80 വയസ്സ് കഴിഞ്ഞവർക്ക് പ്രീമിയം ഇല്ലാതെ തന്നെ പൂർണ്ണമായ ആരോഗ്യ ഇൻഷുറൻസ് നൽകേണ്ടതുണ്ട്. മരുന്നിനും പരിശോധനകൾക്കും പണമില്ലാതെ ഇവർ ഉഴലുന്നത് കാണാതിരിക്കാൻ ഭരണകൂടത്തിന് കഴിയില്ല.

പരിഹാരങ്ങൾ: പരസ്യകോലാഹലങ്ങളല്ല, വേണ്ടത് കാരുണ്യം

സർക്കാരുകൾ മാറുമ്പോഴും തങ്ങൾ ചെയ്ത നന്മകളെക്കുറിച്ച് കോടികൾ ചിലവാക്കി പരസ്യം നൽകുന്ന പതിവ് നമുക്കുണ്ട്. വലിയ ഫ്ലെക്സുകൾക്കും പ്രചാരണങ്ങൾക്കും ചിലവാക്കുന്ന തുകയുടെ ഒരു ഭാഗം മതിയാകും ഈ വയോധികരുടെ കണ്ണീരൊപ്പാൻ. താഴെ പറയുന്ന മാറ്റങ്ങൾ അടിയന്തരമായി നടപ്പിലാക്കേണ്ടതുണ്ട്:

അർഹതയില്ലാത്തവരെ ഒഴിവാക്കുക:

നിലവിൽ ക്ഷേമ പെൻഷൻ വാങ്ങുന്നവരിൽ അനർഹരായ സമ്പന്നരെ കർശനമായി കണ്ടെത്തി ഒഴിവാക്കിയാൽ തന്നെ വലിയൊരു തുക ലാഭിക്കാം.

ഈ തുക അർഹരായ പാവപ്പെട്ടവരിലേക്ക് എത്തിക്കണം.

എണ്ണത്തിലേറെപ്പേർ അനർഹരാണെന്ന് പറഞ്ഞാൽ തെറ്റാവില്ല തീർച്ച .

അവരൊക്കെ ആരുടെയൊക്കെയോ ഔദാര്യത്തിൽ കാരുണ്യമേറ്റുവാങ്ങുന്നു ...

10,000 രൂപ പെൻഷൻ: 80 വയസ്സ് കഴിഞ്ഞ, മറ്റ് വരുമാനമില്ലാത്ത വയോധികർക്ക്

പ്രതിമാസം പതിനായിരം രൂപയെങ്കിലും പെൻഷൻ നൽകാൻ സർക്കാർ തയ്യാറാകണം. അതവർക്ക് നൽകുന്ന ഔദാര്യമല്ല, മറിച്ച് അവർ ഈ നാടിന് നൽകിയ സേവനത്തിനുള്ള പ്രതിഫലമാണ്.അവർ വാങ്ങിയാലും എത്രവര്ഷം വാങ്ങും ?

 വസ്തുവകകൾ ഉണ്ടായിട്ടും കയ്യിൽ പണമില്ലാത്തവർക്കായി 'റിവേഴ്സ് മോർട്ട്ഗേജ്' പദ്ധതികൾ ലളിതമാക്കി സർക്കാർ നടപ്പിലാക്കണം. മക്കൾ നോക്കാത്ത സാഹചര്യത്തിൽ സ്വന്തം മണ്ണുപയോഗിച്ച് അവർക്ക് അന്തസ്സോടെ ജീവിക്കാൻ ഇത് സഹായിക്കും.

സാമൂഹിക സുരക്ഷാ നെറ്റ് വർക്ക്: അയൽക്കൂട്ടങ്ങളുടെയോ കുടുംബശ്രീയുടെയോ നേതൃത്വത്തിൽ വയോധികരുടെ മാനസികാരോഗ്യം ഉറപ്പാക്കാൻ 'പകൽ വീടുകൾ' സജീവമാക്കണം. ഒറ്റപ്പെടലിന്റെ വേദനയ്ക്ക് ഇത് വലിയ ആശ്വാസമാകും.

വരാനിരിക്കുന്ന തിരഞ്ഞെടുപ്പും പ്രതീക്ഷകളും

മറ്റൊരു തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പടിവാതിൽക്കൽ നിൽക്കുന്നു. വോട്ടു ചോദിച്ചെത്തുന്ന രാഷ്ട്രീയ പാർട്ടികൾക്ക് മുന്നിൽ ഈ വയോധികരുടെ ചോദ്യങ്ങൾ ബാക്കിയാണ്. "ഞങ്ങളുടെ അന്തസ്സുള്ള വാർദ്ധക്യത്തിന് ആര് ഉറപ്പുനൽകും?"

മനുഷ്യത്വത്തിന്റെ പേരിൽ, സഹാനുഭൂതിയുടെ പേരിൽ ഈ മാറ്റം അനിവാര്യമാണ്. പരസഹായമില്ലാതെ ജീവിക്കുന്ന നമ്മുടെ മുത്തച്ഛന്മാർക്കും മുത്തശ്ശിമാർക്കും 'നരകതുല്യമായ' ജീവിതമല്ല, സമാധാനപരമായ അന്ത്യകാലമാണ് നാം നൽകേണ്ടത്. അധികാരികൾ കണ്ണ് തുറക്കുമോ? കൊടിയടയാളം എന്തായാലും വേണ്ടില്ല കോടികളല്ല അവർക്ക് വേണ്ടത് ......