പേരിൽ തന്നെയുണ്ട് ഒരു പൂവിന്റെ നാണം.

ഒരു പൂവ് അവളുടെ കൈയിൽ ഉയർന്നപ്പോൾ

വെള്ളം പോലും ഒരു നിമിഷം നിശ്ചലമായി.

അവളുടെ ചിരിയിൽ

പൂക്കൾ വിരിഞ്ഞതാണോ,

അല്ലെങ്കിൽ പൂക്കളുടെ വർണ്ണത്തിൽ

അവളുടെ ചിരി പിറന്നതാണോ—

തിരിച്ചറിയാനാവാത്തൊരു സൗന്ദര്യം.

നിൻ്റെ പേര് ശാലീനതയുടേതാണെന്ന്

പഴയ നിഘണ്ടുക്കൾ പറയട്ടെ;

എന്നാൽ നിന്നെ കണ്ട പ്രകൃതി

ആ അർത്ഥത്തിനപ്പുറം മറ്റൊന്നാണ് എഴുതുന്നത്.

നന്മയ്ക്ക് ഒരു മുഖമുണ്ടെങ്കിൽ

അത് ഇതുപോലെയായിരിക്കണം.

കണ്ണുകളിൽ കാമനയുണ്ടെങ്കിലും

അത് പ്രകൃതിയെ സ്വന്തമാക്കാനുള്ളതല്ല;

പ്രകൃതിയിൽ അലിഞ്ഞുചേരാനുള്ളത്.

ചുണ്ടിലെ പുഞ്ചിരി ആരെയെങ്കിലും വിളിച്ചുവരുത്താനുള്ളതല്ല;

ജീവിതത്തോട് തന്നെ ഒരു മൃദുസമ്മതം പറയുന്നതുപോലെ.

അമ്പൽപ്പൂക്കളുടെ പരിമളം വെള്ളത്തിനുമുകളിൽ

പതുക്കെ സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ സാരിത്തുമ്പ്

കാറ്റിനൊപ്പം നീങ്ങി.അത് കാറ്റായിരുന്നോ ? അതോ

കാറ്റിന്റെ കൈപിടിച്ചൊരു ലാസ്യമായിരുന്നോ ?

പ്രകൃതിക്കുപോലും പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

ഒരു നിമിഷം അവൾ പൂവിനെ നോക്കി.

അടുത്ത നിമിഷം പൂവ് അവളെ നോക്കുന്നതുപോലെ തോന്നി.

അപ്പോൾ മനസ്സിലായി ആമ്പൽ വിരിയുന്നത് വെള്ളത്തിലല്ല;

വെള്ളത്തെ സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരു ഹൃദയത്തിലാണ്

നിന്റെ ചുറ്റുമുള്ള പൂക്കൾ

നിന്നെ അലങ്കരിക്കുന്നില്ല;

നീ അവയുടെ ഇടയിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ

അവയ്ക്ക് സ്വന്തം സൗന്ദര്യത്തിന്റെ അർത്ഥം

തിരിച്ചുകിട്ടുകയാണ്.

സന്ധ്യ പതുക്കെ വെള്ളത്തിലേക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോൾ

വള്ളം കരയിലേക്ക് നീങ്ങും.

പൂക്കൾ വീണ്ടും വെള്ളത്തിൽ ഒറ്റയ്ക്കാകും.

പക്ഷേ,..അവളുടെ ചിരിയുടെ ഒരു ചെറുതുള്ളി

അവിടെ ശേഷിക്കും...

അടുത്ത പ്രഭാതത്തിൽ

ഒരു പുതിയ അമ്പൽ വിരിയാൻ.