തീ വിഴുങ്ങി പക്ഷി :ഷർമിള പനോളി

"തീ വിഴുങ്ങി പക്ഷി" – ഷർമിള പനോളി : ഒരു ആസ്വാദനം

ഷർമിള പനോളിയുടെ "തീ വിഴുങ്ങി പക്ഷി" എന്ന കവിത പ്രണയത്തിന്റെ വിവിധ ഭാവങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോകുന്ന ഒരു ഹൃദയയാത്രയാണ്. പ്രണയത്തിന്റെ പ്രകാശത്തിൽ തുടങ്ങി വിരഹത്തിന്റെ തീയിൽ കത്തി, ഒടുവിൽ ഓർമ്മയുടെ ശാന്തമായ ജ്വാലയായി മാറുന്ന അനുഭവത്തെ കവയിത്രി ശക്തമായ പ്രതീകങ്ങളിലൂടെ അവതരിപ്പിക്കുന്നു.

കവിതയുടെ ആദ്യഭാഗത്ത് പ്രണയം "പ്രകാശ രശ്മിയായ്, നേർത്ത തീനാളമായ്" കവിയുടെ ഉള്ളിൽ നിറയുന്നു. ഇവിടെ പ്രണയം വെളിച്ചത്തിന്റെയും ഊഷ്മളതയുടെയും പ്രതീകമാണ്. എന്നാൽ ആ പ്രകാശം പിന്നീട് "വിരഹത്തിന്റെ തീയായി" മാറുന്നു. "കാട്ടുതീ" എന്ന പ്രയോഗം വിരഹത്തിന്റെ വ്യാപ്തിയും അതിന്റെ നിയന്ത്രിക്കാനാവാത്ത സ്വഭാവവും സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഒരിക്കൽ ആശ്വാസമായിരുന്ന പ്രണയം പിന്നീട് വേദനയുടെ ഉറവിടമാകുന്ന അവസ്ഥയാണ് ഈ ഭാഗം ചിത്രീകരിക്കുന്നത്.

കണ്ണുനീർ ഒരു ചെറിയ ചാലിൽ നിന്ന് "കുയ്യാലി പുഴയായി" ഒടുവിൽ കടലിൽ ചേരുന്നതുവരെയുള്ള രൂപകങ്ങൾ കവിതയുടെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ ഭാഗങ്ങളിലൊന്നാണ്. വ്യക്തിപരമായ ദുഃഖം പ്രകൃതിയുടെ വിശാലതയിലേക്ക് ലയിക്കുന്ന അനുഭവമാണ് ഇവിടെ. കണ്ണുനീരിന്റെ ഒഴുക്ക് ഒരു ഭൂമിശാസ്ത്ര ഭൂപടം പോലെ വികസിക്കുന്നത് കവിതയ്ക്ക് ദൃശ്യഭംഗിയും ആഴവും നൽകുന്നു.

"കാലം ആ വെന്ത മനസ്സിൽ കാട്ടുതേൻ പുരട്ടി തഴുകി" എന്ന വരികളിൽ കാലം ഒരു ചികിത്സകനായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. ജീവിതത്തിലെ മുറിവുകളെ കാലം മായ്ക്കുന്നില്ല; പക്ഷേ അവയെ സഹിക്കാൻ കഴിയുന്ന തരത്തിൽ മധുരം പുരട്ടുന്നു എന്ന തിരിച്ചറിവാണ് ഇവിടെ.

കവിതയുടെ കേന്ദ്രപ്രതീകമാണ് "തീ വിഴുങ്ങി പക്ഷി". ഇത് ഫീനിക്സ് പക്ഷിയെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്ന പ്രതീകമാണ്. ചാരത്തിൽ നിന്ന് വീണ്ടും ഉയിർത്തെഴുന്നേൽക്കുന്ന ഫീനിക്സ് പോലെ, മരിച്ചുപോയെന്ന് കരുതിയ പ്രണയവും ഓർമ്മയുടെ ആഴങ്ങളിൽ നിന്ന് വീണ്ടും ഉയർന്നുവരുന്നു. "അഗ്നിചിറകുകളാൽ ചാരം മൂടിയ കനലുകളെ തീക്കട്ടകളാക്കുന്നു" എന്ന വരികൾ, കാലം മൂടിവെച്ച ഓർമ്മകൾ വീണ്ടും ജ്വലിക്കുന്ന നിമിഷങ്ങളെ അതീവ ശക്തമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു.

അവസാനഭാഗം കവിതയെ ഒരു തത്വചിന്തയിലേക്ക് ഉയർത്തുന്നു. ഒരിക്കൽ ജീവിതത്തെ കത്തിച്ച പ്രണയം ഒടുവിൽ *"നെയ്യ് വിളക്കിലെ കരിന്തിരി"*യായി കത്തിയമരുന്നു. ഇവിടെ പ്രണയം നാശകരമായ തീയല്ല; ആത്മാവിന് വെളിച്ചം നൽകുന്ന ഒരു ദീപമാണ്. കരിഞ്ഞ തിരി കത്തുമ്പോഴാണ് വിളക്ക് പ്രകാശിക്കുന്നത് എന്നതുപോലെ, ജീവിതാനുഭവങ്ങളുടെ വേദനകൾ തന്നെയാണ് മനുഷ്യനെ കൂടുതൽ ആഴമുള്ളവനാക്കുന്നതെന്ന് കവിത സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

ലളിതമായ ഭാഷയും പ്രകൃതിയിൽ നിന്ന് സ്വീകരിച്ച പ്രതീകങ്ങളും ചേർത്ത്, പ്രണയത്തിന്റെ ജനനം, വിരഹം, അതിജീവനം, ഓർമ്മ എന്നിവയെ ഒരേ ഒഴുക്കിൽ കോർത്തിണക്കാൻ കവയിത്രിക്ക് കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ "തീ വിഴുങ്ങി പക്ഷി" ഒരു പ്രണയകവിത മാത്രമല്ല; വേദനയെ വെളിച്ചമാക്കി മാറ്റുന്ന മനുഷ്യഹൃദയത്തിന്റെ അതിജീവനഗാഥ കൂടിയാണ്.