പ്രണയം:ശർമ്മിള പനോളി

ആസ്വാദനം: പ്രണയം എന്ന കല്ലറ

പ്രണയത്തിന്റെ ഉദാത്തമായ പ്രതീകമാണ് താജ്മഹൽ. എന്നാൽ ആ താജ്മഹലിനെ വിരഹത്തിന്റെയും വഞ്ചനയുടെയും ഒരു പുതിയ പശ്ചാത്തലത്തിൽ പുനർനിർവചിക്കുകയാണ് എഴുത്തുകാരി ഇവിടെ. സാധാരണയായി പുരുഷൻ സ്ത്രീക്കായി പണിയുന്ന പ്രണയസൗധമാണ് താജ്മഹലെങ്കിൽ, ഇവിടെ സ്ത്രീ തന്റെ ഉള്ളിലെ പ്രണയം കൊണ്ട് ഒരു താജ്മഹൽ പണിതുയർത്തുകയാണ്. അവളുടെ സമർപ്പണവും പ്രതീക്ഷകളുമാണ് ആ പ്രണയസൗധത്തിന്റെ ഓരോ കല്ലുകളിലും നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നത്.

വരികളിലെ ഏറ്റവും വലിയ ആഘാതം വരുന്നത് രണ്ടാം ഭാഗത്താണ്. തന്റെ പ്രണയസൗധം പൂർത്തിയാക്കി, നിറഞ്ഞ പ്രതീക്ഷയോടെ അവൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കുമ്പോൾ പ്രാണനാഥൻ മറ്റാരെയോ തേടിപ്പോയിരിക്കുന്നു! കാത്തിരിപ്പിന്റെയും ആത്മാർത്ഥതയുടെയും കൊടുമുടിയിൽ നിൽക്കുന്ന ഒരു സ്ത്രീക്ക് നേരെ വന്നുപതിക്കുന്ന ഏറ്റവും ക്രൂരമായ വഞ്ചനയാണിത്. താൻ ആർക്കുവേണ്ടിയാണോ ജീവിച്ചതും സ്വപ്നം കണ്ടതും, ആ വ്യക്തി മറ്റൊരാളിലേക്ക് ചേക്കേറുമ്പോൾ അവശേഷിക്കുന്നത് ശൂന്യത മാത്രമാണ്."അങ്ങനെ ആ പ്രണയസൗധം വെറുമൊരു കല്ലറയായി മാറി."

ലളിതമെങ്കിലും ഹൃദയഭേദകമായ ഒരു ഉപസംഹാരമാണിത്. ജീവനുള്ള പ്രണയത്തിന്റെ പ്രതീകമാകേണ്ടിയിരുന്ന ആ സൗധം, വഞ്ചനയുടെ ആഘാതത്തിൽ പെട്ടെന്ന് തന്നെ വെറുമൊരു 'കല്ലറ'യായി മാറുന്നു. അവിടെ അടക്കം ചെയ്യപ്പെടുന്നത് അവളുടെ സ്വപ്നങ്ങളും പ്രതീക്ഷകളും മാത്രമല്ല, അവളുടെ ആത്മാവ് കൂടിയാണ്.

ശൈലി: വളരെ കുറച്ചു വാക്കുകൾ കൊണ്ട് ഒരു വലിയ കഥയും അതിനേക്കാൾ വലിയൊരു വികാരപ്രപഞ്ചവും വായനക്കാരിലേക്ക് എത്തിക്കാൻ ശർമ്മിള പനോളിക്ക് കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. 'പ്രാണേശ്വരി', 'പ്രാണനാഥൻ', 'പ്രണയസൗധം' തുടങ്ങിയ വാക്കുകളുടെ ഉപയോഗം വരികൾക്ക് കൂടുതൽ ആഴവും സാഹിത്യഭംഗിയും നൽകുന്നു. പ്രണയം ചിലപ്പോൾ വെളിച്ചമല്ല, മറിച്ച് ഇരുണ്ട ഒരു കല്ലറയാണെന്ന യാഥാർത്ഥ്യം ഈ വരികൾ വായനക്കാരന്റെ മനസ്സിൽ കോറിയിടുന്നു.