ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോൾ... ഷർമിള പനോളി

കാലത്തിന്റെ ഏതൊക്കെയോ കവലകളിൽ വെച്ച് നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ പകലുകളെ തിരികെ വിളിക്കാൻ, മനസ്സ് ഇടയ്ക്കൊക്കെ ഭൂതകാലത്തിലേക്ക് ഒരു തിരിച്ചുനടത്തം നടത്താറുണ്ട്. ആ വഴിത്താരയിൽ കണ്ണോടിക്കുമ്പോൾ എന്തൊക്കെയാണ് തെളിഞ്ഞു വരുന്നത്! ഇനിയും എന്തൊക്കെയാവും കാലം എനിക്കായി കരുതിവെച്ചിട്ടുണ്ടാവുക? ഓർമ്മകളുടെ ആ തണൽവഴികളിലൂടെ പിന്നോട്ട് ഓടിയോടി ഒടുവിൽ എന്റെ മനസ്സ് ചെന്നുനിൽക്കുന്നത്, എന്നിലെ ഏറ്റവും പഴയൊരു ഓർമ്മച്ചെപ്പിലാണ്—എന്റെ അനിയന്റെ ജനനം.

എന്നെക്കാൾ മൂന്ന് വയസ്സും പത്തുമാസവും ഇളയതാണവൻ. ഓർമ്മകളുടെ പുസ്തകം എത്രയൊക്കെ പിന്നോട്ട് മറിച്ചുനോക്കിയിട്ടും അതിലും പഴയൊരു ചിത്രം മനസ്സിൽ തെളിയുന്നില്ല. സർക്കാർ ആശുപത്രിയിലെ ആ പ്രസവമുറിയിൽ, വെളുത്ത തുണിയിൽ പൊതിഞ്ഞു സൂക്ഷിച്ച, വെളുവെളാ വെളുത്തൊരു കുഞ്ഞുവാവ! കണ്ടാൽ ഒരു കുഞ്ഞു സായിപ്പിനെപ്പോലെയുണ്ട്. തൊട്ടാൽ ചോരപൊടിയുന്ന അത്രയും തുടുത്ത വലിപ്പമുള്ളൊരു സുന്ദരൻ വാവ.

അന്ന് ആ കുഞ്ഞിനെ കണ്ടപ്പോൾ, എനിക്ക് കളിക്കാൻ കിട്ടിയ പുതിയൊരു കളിപ്പാവയാണതെന്നാണ് കുട്ടിമനസ്സ് കരുതിയത്. സന്തോഷം കൊണ്ട് ഞാൻ തുള്ളിച്ചാടി. പെട്ടെന്നാണ് ആ ചിന്ത വന്നത്, 'അയ്യോ! ഇങ്ങനെ പുതപ്പിച്ചു മൂടിയാൽ എന്റെ വാവയ്ക്ക് ശ്വാസം മുട്ടില്ലേ?' മറ്റൊന്നും ആലോചിച്ചില്ല, അവനെ പുതപ്പിച്ചിരുന്ന ആ വെള്ളത്തുണി ഞാൻ ഒറ്റവലിക്ക് ദൂരേക്ക് എറിഞ്ഞു. ചുറ്റും നിന്നവരാരോ അത് കണ്ട് ഉറക്കെ ചിരിച്ചു. ആ ചിരികളുടെ മുഖങ്ങൾ ഇന്ന് ഓർമ്മയിലില്ലെങ്കിലും, ആ ചിരിനാദം ഇപ്പോഴും കാതുകളിലുണ്ട്. വിചിത്രമെന്നു പറയട്ടെ, ആ ഒരു സംഭവത്തിന് മുന്നിലും പിന്നിലുമുള്ള ഒരുപാടു ദിനങ്ങൾ ഇന്നും ഇരുട്ടുമൂടിയ, ബ്ലാങ്കായ താളുകളാണ്.

എന്നാൽ, ഈയടുത്തായി ആ ഓർമ്മയ്ക്കും അപ്പുറത്തുനിന്ന്, മൂടൽമഞ്ഞിൽ നിന്നെന്നപോലെ മറ്റൊരു ചിത്രം നേർത്ത പാടപോലെ എന്റെ മനസ്സിൽ തെളിയാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.

അതെന്റെ പഴയ വീടാണ്. അവിടെ ഒരുപാടു ആളുകൾ കൂടിനിൽക്കുന്നുണ്ട്. അവർക്കിടയിലൂടെ ഒരു കൊച്ചു കുഞ്ഞുടുപ്പുമിട്ട് ചിത്രശലഭത്തെപ്പോലെ ഓടിനടക്കുന്ന ഒരു കൊച്ചുമിടുക്കി—അത് ഞാൻ തന്നെയാണ്. എനിക്ക് കൂട്ടായി അച്ഛനും അമ്മയും മൂത്തമ്മയും മറ്റു ബന്ധുക്കളുമൊക്കെയുണ്ട്. അവിടെയെന്റെ വല്യമ്മ (അമ്മമ്മ) തിരക്കിട്ട് സദ്യവട്ടങ്ങൾ വിളമ്പുന്നത് എനിക്ക് വ്യക്തമായി കാണാം. നെയ്ച്ചോറും സ്റ്റൂവുമായിരുന്നു അന്നത്തെ വിഭവങ്ങളെന്ന് പിൽക്കാലത്ത് മുതിർന്നവർ പറഞ്ഞു കേട്ടിട്ടുണ്ട്. അതെ, അന്നെന്റെ 'അരിയിലെഴുത്ത്' (ഹരിശ്രീ കുറിക്കൽ) ചടങ്ങായിരുന്നു. ഭക്ഷണം വിളമ്പുന്ന ആ ഒരു രംഗം മാത്രമേ മനസ്സിലുള്ളൂ, എന്നെ എഴുത്തിനിരുത്തിയത് ഒട്ടും ഓർമ്മയിലില്ല. മൂന്ന് വയസ്സ് തികയുന്നതിന് മുൻപ് അരിയിലെഴുതിക്കണം എന്ന നാട്ടുമര്യാദ പ്രകാരം നടന്ന ചടങ്ങായതുകൊണ്ട്, അന്നെനിക്ക് മൂന്ന് വയസ്സിൽ താഴെ മാത്രമായിരുന്നു പ്രായം.

അതിനപ്പുറത്തേക്ക് ഇനിയൊരു ഓർമ്മയുടെ വെട്ടമില്ല. മുഴുവനും ശൂന്യത മാത്രം.

ഇന്ന്, ആ പഴയ ചിത്രങ്ങളെല്ലാം ഒന്നുകൂടി എടുത്തുനോക്കുമ്പോൾ നെഞ്ചിൽ ഒരു കനത്ത വിങ്ങൽ വന്നു നിറയുന്നു. അന്ന് ആ ഓർമ്മച്ചിത്രങ്ങളിൽ നിറഞ്ഞാടിയവരിൽ, ഇന്ന് എന്റെ കൂടെയുള്ളത് എന്റെ അനിയൻ മാത്രമാണ്. മറ്റുള്ളവരെല്ലാം എന്റെയുള്ളിൽ വെറുമൊരു ഓർമ്മ മാത്രമാക്കി, കാലത്തിന്റെ മറവിലേക്ക് മാഞ്ഞുപോയിരിക്കുന്നു.

ജീവിതമെന്ന ഈ തീവണ്ടി യാത്രയിൽ, പല പല സ്റ്റേഷനുകളിലായി ആ വണ്ടി വന്നുനിന്നപ്പോൾ, എനിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ടവർ ഓരോരുത്തരായി പെട്ടിയുമെടുത്ത് ഇറങ്ങിപ്പോയി. സ്റ്റേഷനുകൾ ഒഴിഞ്ഞു, ഒടുവിൽ ഈ സീറ്റിൽ ഞാൻ തനിച്ചായി.

ഈ നീണ്ട വഴിത്താരയിൽ... ഓർമ്മകളുടെ ഭാരവും പേറി... ഇന്ന് ഞാൻ തികച്ചും തനിച്ചാണ്!