അയാൾ : എ .കെ പീതാംബരൻ

ശ്രീ എ.കെ. പീതാംബരന്റെ 'ചെങ്കനൽ ചിന്തുകൾ' എന്ന സമാഹാരത്തിലെ 'മുമ്പേ പറക്കുന്ന പക്ഷി' എന്ന കവിത, ചിന്താശീലനായ ഒരു മനുഷ്യനും അവൻ ജീവിക്കുന്ന സമൂഹവും തമ്മിലുള്ള വൈരുദ്ധ്യാത്മകമായ ബന്ധത്തെയാണ് വരച്ചുകാട്ടുന്നത്. 

മുമ്പേ പറക്കുന്ന പക്ഷി: ഒരു ആസ്വാദനം

കൂട്ടത്തിൽ ലയിച്ചുപോകാതെ സ്വന്തം വ്യക്തിത്വം കാത്തുസൂക്ഷിക്കുന്ന, ദീർഘവീക്ഷണമുള്ള ഒരു വിപ്ലവകാരിയുടെയോ ദാർശനികന്റെയോ ചിത്രമാണ് ഈ വരികളിൽ തെളിയുന്നത്.

കവിതയുടെ തുടക്കത്തിൽ തന്നെ നായകൻ "കൂട്ടത്തിന് നടുവിലാണെങ്കിലും ഒറ്റയ്ക്ക് നടക്കുന്നവൻ" ആണെന്ന് കവി പറയുന്നു. മനുഷ്യൻ ഒരു സാമൂഹ്യജീവിയാണെങ്കിലും, ആൾക്കൂട്ടത്തിന്റെ യുക്തിരഹിതമായ വികാരങ്ങൾക്ക് അയാൾ കീഴ്പ്പെടുന്നില്ല. എല്ലാവരോടും ഇടപഴകുമ്പോഴും തന്റെ ബോധ്യങ്ങളിൽ അയാൾ ഉറച്ചുനിൽക്കുന്നു. ഇതൊരു വലിയ രാഷ്ട്രീയ സത്യം കൂടിയാണ്—സമൂഹം തെറ്റായ വഴിക്ക് സഞ്ചരിക്കുമ്പോൾ അതിനോടൊപ്പം ഒഴുകിപ്പോകാതിരിക്കാൻ വലിയ കരുത്ത് വേണം.

"ഭൂതകാലത്തിന്റെ പുറമ്പോക്കിൽ നിന്ന് വർത്തമാനകാലം വളച്ചുകെട്ടിയെടുത്ത പത്തുസെന്റിലേക്ക് കുടിയേറിയവൻ" എന്ന പ്രയോഗം അതീവ ഹൃദ്യമാണ്. നമ്മുടെ വേരുകൾ ഭൂതകാലത്തിലാണെങ്കിലും നാം ജീവിക്കുന്നത് വർത്തമാനത്തിന്റെ പരിമിതികളിലാണ്. എന്നാൽ കവിതയിലെ നായകൻ ഈ പരിമിതികളിൽ തളച്ചിടപ്പെടുന്നില്ല. അയാളുടെ സ്വപ്നങ്ങൾ ഭാവിയിലേക്കാണ് ചിറകുവിടർത്തുന്നത്.

സാധാരണ മനുഷ്യർ വർത്തമാനകാലത്തെ സൗകര്യങ്ങളിൽ അഭിരമിക്കുമ്പോൾ, ദീർഘദർശിയായ മനുഷ്യൻ ഭാവികാലത്തെ പ്രതീക്ഷകളെക്കുറിച്ച് ചിന്തിക്കുന്നു. അയാളുടെ ചിന്തകൾക്ക് വേഗത കൂടുതലാണ്. അതുകൊണ്ടാണ് അയാൾ ആൾക്കൂട്ടത്തിന് മുകളിലേക്ക് പറന്നുയരുന്നത്. മറ്റുള്ളവർ കാണാത്ത കാഴ്ചകൾ കാണാനും വരാനിരിക്കുന്ന മാറ്റങ്ങളെ മുൻകൂട്ടി അറിയാനും അയാൾക്ക് സാധിക്കുന്നു.

 'മുമ്പേ പറക്കുന്ന പക്ഷി' എന്ന പ്രതീകം

ആദ്യം ഒറ്റപ്പെട്ടവനായി തോന്നുമെങ്കിലും, അയാൾ പറന്നുയരുന്നത് കണ്ട് കാലക്രമേണ ആൾക്കൂട്ടവും അയാളുടെ പിന്നാലെ നീലാകാശത്തേക്ക് ഉയരുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ, അപ്പോഴും അയാൾ അവരോടൊപ്പം ചേരുന്നില്ല; മറിച്ച് ഒരു പടി കൂടി മുന്നിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നു.

പുതിയ വഴികൾ വെട്ടിത്തുറക്കുന്നവർ എപ്പോഴും ഒറ്റയ്ക്കായിരിക്കും യാത്ര തുടങ്ങുന്നത്.

സമൂഹത്തെ പുതിയ ഉയരങ്ങളിലേക്ക് നയിക്കുന്നത് ഇത്തരം 'മുമ്പേ പറക്കുന്ന പക്ഷികളാണ്'.

 വളരെ ലളിതമായ വാക്കുകളിലൂടെ ആഴത്തിലുള്ള ദർശനം പകർന്നു നൽകാൻ കവിക്ക് കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. "കൂട്ടം തെറ്റുക" എന്നത് പലപ്പോഴും ഒരു കുറവായാണ് സമൂഹം കാണാറുള്ളത്, എന്നാൽ പുരോഗമനപരമായ ചിന്താഗതിയുള്ളവർക്ക് അത് വിപ്ലവകരമായ ഒരു തിരഞ്ഞെടുപ്പാണെന്ന് കവിത സമർത്ഥിക്കുന്നു. തളച്ചിടപ്പെട്ട ഭൂമിയിൽ നിന്ന് അനന്തമായ ആകാശത്തേക്ക് ചിറകുവിടർത്താനുള്ള ആഹ്വാനമാണ് ഈ കവിത.