വിത്ത് മുളപൊട്ടിയപ്പോൾ : ടി.ശ്രീനിവാസൻ

വിത്ത് മുളപൊട്ടിയപ്പോൾ: പ്രകൃതിയുടെ അത്ഭുതത്തിലേക്കൊരു കണ്ണ്

ആസ്വാദനം :

പ്രകൃതിയിലെ ഏറ്റവും ലളിതമായ ഒരു പ്രക്രിയയാണ് വിത്ത് മുളയ്ക്കുക എന്നത്. എന്നാൽ ഒരു കവിയുടെ ദൃഷ്ടിയിൽ അതൊരു പുതിയ പ്രപഞ്ചത്തിന്റെ പിറവിയാണ്. ടി. ശ്രീനിവാസന്റെ 'വിത്ത് മുളപൊട്ടിയപ്പോൾ' എന്ന കവിത, പ്രകൃതിയുടെ ഈ മഹാത്ഭുതത്തെ ഭക്തിയും അനുഭൂതിയും കലർന്ന ഭാഷയിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്നു.

സന്ധ്യാദീപത്തിന്റെ ശോഭയും കാഴ്ചയുടെ ആനന്ദവും

സന്ധ്യാസമയത്ത് തെളിക്കുന്ന വിളക്കിന്റെ മംഗളകരമായ ശോഭയിലാണ് കവി ഈ കാഴ്ചയെ ദർശിക്കുന്നത്. ഇരുട്ടിനെ കീറിമുറിക്കുന്ന വിളക്കിന്റെ വെളിച്ചം പോലെ, മണ്ണിലെ ഇരുട്ടിനെ ഭേദിച്ച് പുറത്തെത്തുന്ന മുളയും ഒരു വെളിച്ചമാണ്. ആ കാഴ്ച കണ്ണിന് ആനന്ദം മാത്രമല്ല, മനസ്സിന് ഒരു ദിവ്യമായ അനുഭൂതിയും പകരുന്നു. സന്ധ്യാവിളക്കിന്റെ വിശുദ്ധിയോടെ കവി മുളപൊട്ടിയ വിത്തിനെ നോക്കിക്കാണുന്നു.

ജീവൻ്റെ പ്രസരിപ്പും ഓർമ്മകളുടെ വേരുകളും

മണ്ണുതുരന്ന് പുറത്തേക്ക് തലനീട്ടുന്ന വിത്തിന് ഒരു പ്രത്യേക പ്രസരിപ്പുണ്ട്. അത് അതിജീവനത്തിന്റെ ആവേശമാണ്. ഈ കാഴ്ച കവിയുടെ ഉള്ളിൽ തളംകെട്ടി നിൽക്കുന്ന പഴയകാല ഓർമ്മകളെ തൊട്ടുണർത്തുന്നു. പ്രകൃതിയുമായി മനുഷ്യനുണ്ടായിരുന്ന അഭേദ്യമായ ബന്ധത്തിന്റെ, കൃഷിയുടെയും മണ്ണറിവിന്റെയും സുഗന്ധമുള്ള ഓർമ്മകളാണവ. ഒരു വിത്ത് മുളയ്ക്കുമ്പോൾ അത് കേവലം ഒരു സസ്യമല്ല, മറിച്ച് തലമുറകളുടെ ഓർമ്മകളും പ്രതീക്ഷകളുമാണ് മുളയ്ക്കുന്നത്.

ആസ്വാദന മികവ്

വളരെ ലളിതമായ പദങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് വലിയൊരു ദർശനത്തെ കവി അവതരിപ്പിക്കുന്നു. വിത്ത് മുളയ്ക്കുന്നതിനെ സന്ധ്യാവിളക്കിനോട് ഉപമിച്ചത് പ്രകൃതിയെ ആരാധനാഭാവത്തോടെ കാണുന്ന കവിയുടെ ശൈലിക്ക് ഉദാഹരണമാണ്. കാഴ്ചയിൽ നിന്ന് അനുഭവത്തിലേക്കും, അനുഭവത്തിൽ നിന്ന് ഓർമ്മകളിലേക്കും കവിത സഞ്ചരിക്കുന്നു.

"വിത്ത് മുളയ്ക്കുക" എന്നത് പ്രകൃതിയുടെ നിത്യമായ തുടർച്ചയുടെ അടയാളമാണ്. മുളപൊട്ടിയ വിത്തിന്റെ പ്രസരിപ്പ് വായനക്കാരന്റെ മനസ്സിലേക്കും പകർന്നു നൽകാൻ ഈ കവിതയ്ക്ക് സാധിക്കുന്നു. മണ്ണും മനുഷ്യനും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം നശിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഈ കാലത്ത്, ഇത്തരം കവിതകൾ പ്രകൃതിയിലേക്ക് മടങ്ങിപ്പോകാൻ നമ്മെ പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു.