പ്രണയാഗ്നി : ഷർമിള പനോളി.....

ആസ്വാദനം 

ഷർമിള പനോളിയുടെ 'പ്രണയാഗ്നി' എന്ന കവിത, പ്രണയത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പരമ്പരാഗതമായ സങ്കല്പങ്ങളെ പാടേ ഉടച്ചുവാർക്കുന്ന ഒരു തീവ്രാനുഭവമാണ്.

പ്രണയം പൂനിലാവോ കുളിർകാറ്റോ അല്ല, മറിച്ച് സർവ്വതിനെയും ദഹിപ്പിക്കുന്ന അഗ്നിയാണെന്ന സത്യമാണ് ഈ കവിത അടിവരയിടുന്നത്.

ഈ കവിതയുടെ പ്രധാന ആസ്വാദന തലങ്ങൾ താഴെ പറയുന്നവയാണ്:

 ജൈവികമായ പ്രണയവീക്ഷണം

മിക്ക കവികളും പ്രണയത്തെ ആത്മാവിന്റെയോ ഹൃദയത്തിന്റെയോ മാത്രം വികാരമായി കാണുമ്പോൾ, ഷർമിള പനോളി അതിനെ മനുഷ്യശരീരത്തിന്റെ ജീവശാസ്ത്രപരമായ (Biological) തലത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നു.

സെറിബ്രം, സെറിബെല്ലം, നാഡി ഞരമ്പുകൾ, കോശങ്ങൾ തുടങ്ങിയ പദപ്രയോഗങ്ങൾ പ്രണയം കേവലം ഒരു ചിന്തയല്ല, മറിച്ച് തലച്ചോറിനെയും ശരീരത്തെയും ഒരുപോലെ തളർത്തുന്ന ഒരു 'അവസ്ഥ'യാണെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു.

 വിനാശകാരിയായ പ്രണയം

ഈ കവിതയിൽ പ്രണയം ഒരു സൃഷ്ടിയല്ല, മറിച്ച് ഒരു സംഹാരമാണ്.

"കാട്ടുതീ", "അഗ്നിപർവ്വതം", "ലാവ" തുടങ്ങിയ പ്രതീകങ്ങളിലൂടെ പ്രണയം ഒരു മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിൽ സൃഷ്ടിക്കുന്ന അസ്വസ്ഥതയും ആത്മസംഘർഷവും കവി വരച്ചുകാട്ടുന്നു.

യുക്തിയുടെ കേന്ദ്രമായ തലച്ചോറും വികാരത്തിന്റെ കേന്ദ്രമായ ഹൃദയവും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം നഷ്ടപ്പെടുന്നതോടെ മനുഷ്യൻ തന്റെ നിയന്ത്രണത്തിന് പുറത്താകുന്നു.

ഇന്ദ്രിയാനുഭവങ്ങളുടെ മരവിപ്പ്

പ്രണയത്തിന്റെ തീവ്രതയിൽ മനുഷ്യന്റെ പഞ്ചേന്ദ്രിയങ്ങൾ പോലും തളർന്നുപോകുന്നു എന്നത് കവിതയിലെ ശ്രദ്ധേയമായ നിരീക്ഷണമാണ്.

നാവ് തളരുന്നതും, ഘ്രാണശക്തി നഷ്ടപ്പെടുന്നതും, കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് നദികൾ ഉത്ഭവിക്കുന്നതും എല്ലാം പ്രണയത്തിന്റെ ആധിക്യത്താൽ സംഭവിക്കുന്ന മാറ്റങ്ങളാണ്.

ശ്വാസകോശത്തിൽ പ്രാണവായു ഖനീഭവിക്കുന്ന അവസ്ഥ ശ്വാസം മുട്ടിക്കുന്ന ഒരു വികാരമായി പ്രണയത്തെ മാറ്റുന്നു.

 അസ്തിത്വത്തിന്റെ ശൂന്യത

കവിതയുടെ അവസാന വരികൾ മനോഹരവും എന്നാൽ അല്പം ഭയാനകവുമാണ്.

"അതിൽ പിന്നെ ഞാനില്ല നീയില്ല നമ്മളില്ല... അവിടെ തിരുശേഷിപ്പ് വെറും ചാമ്പൽ മാത്രം."

പ്രണയം അതിന്റെ ഉച്ചസ്ഥായിയിൽ എത്തുമ്പോൾ വ്യക്തി എന്ന നിലയിലുള്ള 'അഹം' (Ego) കത്തിയമരുന്നു. അവിടെ പ്രണയിതാക്കളില്ല, പ്രണയം മാത്രം അവശേഷിക്കുന്നു. അത് ഒടുവിൽ ചുടലച്ചാമ്പലായി മാറുന്നു എന്നത് പ്രണയത്തിന്റെ നശ്വരതയെയും അതേസമയം അതിന്റെ ആത്യന്തികമായ അർപ്പണത്തെയും സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

വളരെ പരുക്കനായ വാക്കുകളിലൂടെയും തീക്ഷ്ണമായ ബിംബങ്ങളിലൂടെയും പ്രണയത്തിന്റെ ഭീകര സൗന്ദര്യത്തെ ഈ കവിത വായനക്കാരിലേക്ക് എത്തിക്കുന്നു.

മൃദുവായ വരികൾക്ക് പകരം ആഞ്ഞടിക്കുന്ന വാക്കുകളാണ് കവിതയുടെ കരുത്ത്.