ശ്യാമിന്റെ വാരിയെല്ല് രചന: ഷർമിള പനോളി

ശ്യാമിന്റെ വാരിയെല്ല്

: ഷർമിള പനോളി

നാട്ടിലെ പ്രശസ്തമായ ആ തറവാട്ടിലെ കുലദീപമായിരുന്നു ശ്യാം മോഹൻ. അറബിക്കടലിന്റെ ഉപ്പുകാറ്റേറ്റു നിൽക്കുന്ന നഗരത്തിലെ പുരാതനമായ കോളേജിൽ വെച്ചാണ് ഞാൻ അയാളെ ആദ്യമായി കാണുന്നത്. എന്റെ പ്രിയസുഹൃത്ത് അനിലയുടെ കസിൻ ബ്രദർ എന്നതിലുപരി, ശ്യാമേട്ടൻ ഞങ്ങൾക്ക് ഒരു വലിയ തണലായിരുന്നു. ഞങ്ങളുടെ ചെറിയ സങ്കടങ്ങ ളെയും പരാതികളെയും പക്വതയോടെ കേട്ടിരിക്കാനും ശാന്തമായി പരിഹാരങ്ങൾ നിർദ്ദേശിക്കാനും ആ വലിയേട്ടന് പ്രത്യേകമൊരു കഴിവുണ്ടായിരുന്നു.

ക്ലാസ്സുകൾക്ക് ഇടവേള വീഴുമ്പോൾ കോളേജ് മുറ്റത്തെ പായൽ പിടിച്ച അരമതിലിൽ ഇരുന്നായിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ ലോകം. പ്രീഡിഗ്രി ബാച്ച് തുടങ്ങിയിട്ട് അധികനാളായിട്ടില്ല. പുതിയതായി എത്തിയ കുട്ടികളെ നോക്കി ചിരിക്കാനും അവരുടെ കൗതുകങ്ങൾ പങ്കുവെക്കാനും ഞങ്ങൾ സമയം കണ്ടെത്തുമായിരുന്നു.

അങ്ങനെയൊരു പ്രഭാതത്തിലാണ് ശ്യാമേട്ടൻ ഒരു പ്രത്യേക ആവശ്യവുമായി എന്നെ സമീപിച്ചത്.

 "ആ പ്രീഡിഗ്രി ക്ലാസ്സിലെ ഒരു കുട്ടിയെ എനിക്കൊന്ന് പരിചയപ്പെടണം." അദ്ദേഹം ചൂണ്ടിക്കാട്ടിയത് ശാലിനിയെ ആയിരുന്നു. 

ആ മിഷൻ ഏറ്റെടുത്ത് ഞാൻ ശാലിനിയുടെ അടുത്തുകൂടി. അവളുടെ പേരും വിശേഷങ്ങളും എസ്.എസ്.എൽ.സി മാർക്കും വരെ ചോദിച്ചറിഞ്ഞു. 

പക്ഷേ, വീടിനെക്കുറിച്ചോ വീട്ടുകാരെക്കുറിച്ചോ ചോദിച്ചപ്പോൾ അവളുടെ മുഖത്ത് നിഗൂഢമായൊരു മൗനം പടർന്നു. കിട്ടിയ വിവരങ്ങൾ ആവേശ ത്തോടെ ഞാൻ ശ്യാമേട്ടനെ ഏൽപ്പിച്ചു. ആ പ്രായത്തിന്റെ ഓരോ വികൃതികളായി മാത്രം ഞാനതിനെ കണ്ടു.

ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. ഇടയ്ക്കെപ്പോഴോ അനില കൂടെയില്ലാത്ത ഒരു നേരത്ത് ശ്യാമേട്ടൻ വീണ്ടും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. കയ്യിലൊരു നോട്ട്ബുക്ക്. "ഇതൊന്ന് ശാലിനിക്ക് കൊടുക്കാമോ?"

"ഇതെന്താ, ഒരേ കോളേജിലായിട്ടും ഒരു ബുക്ക് കൈമാറാൻ എന്നെ വേണോ?" എന്റെ ചോദ്യത്തിന് അദ്ദേഹം നൽകിയ മറുപടി എന്നെ സ്തബ്ധയാക്കി. "അല്ല, ഇതൊരു പ്രേമലേഖനമാണ്!"

ഒരു കൗതുകത്തിന് ഞാൻ ആ ബുക്ക് തുറന്നു നോക്കി. അതിൽ കത്തുകളുണ്ടായിരുന്നില്ല; പകരം നൂറ് പേജുകളിലും തലങ്ങും വിലങ്ങും 'ശാലിനി' എന്ന പേര് മാത്രം കോറിയിട്ടിരിക്കുന്നു. അവസാന പേജിൽ മാത്രം ശ്യാം മോഹൻ എന്നൊരൊപ്പും . ഒരുതരം ഭ്രാന്തമായ പ്രണയത്തിന്റെ നിഴലുകൾ ആ പേജുകളിൽ ഞാൻ കണ്ടു. "വട്ടാണോ ഏട്ടാ?" എന്ന് ചോദിച്ചപ്പോൾ, ആർദ്രമായൊരു ചിരിയോടെ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു, "അതേ... വട്ടാണ്!"

ആ നോട്ട്ബുക്ക് ഞാൻ ശാലിനിയെ ഏൽപ്പിച്ചു. അവർ തമ്മിൽ പിന്നീട് എന്ത് സംസാരിച്ചുവെന്നോ ഏത് നിമിഷത്തിലാണ് അവരുടെ ഹൃദയങ്ങൾ കൊരുത്തതെന്നോ എനിക്കറിയില്ല. ഒരേ ബസ്സിലായിരുന്നു അവരുടെ യാത്രകൾ. പ്രണയം അതിന്റെ തീവ്രതയിൽ അവിടെയോ പടരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ഒരു സായാഹ്നത്തിൽ ഞാൻ അനിലയോട് ചോദിച്ചു, "നമുക്ക് കെ.ജി. ജോർജിന്റെ 'ആദാമിന്റെ വാരിയെല്ല്' കാണാൻ പോയാലോ?" ശ്യാമേട്ടനെയും കൂട്ടാമെന്ന് ഞങ്ങൾ ഉറപ്പിച്ചു. പിറ്റേന്ന് യാത്രയ്ക്കായി ബസ്സിലിരിക്കു മ്പോൾ, റെയിൽവേ ട്രാക്കിന് സമാന്തരമായ റോഡിലൂടെ പോകുമ്പോൾ പുറത്ത് ആളുകൾ കൂടിനിൽക്കുന്നത് കണ്ടു. ട്രാക്കിൽ വെള്ളത്തുണി പുതപ്പിച്ച ഒരു രൂപം. അതൊരു പതിവ് കാഴ്ചയായിക്കണ്ട് ഞങ്ങൾ മുഖംതിരിച്ചു.

പക്ഷേ, കോളേജിലെത്തിയപ്പോൾ കേട്ട വാർത്ത ഹൃദയത്തെ പിടിച്ചുലയ്ക്കുന്നതായിരുന്നു. മരിച്ചത് മറ്റാരുമല്ല, ശ്യാമേട്ടനായിരുന്നു! 

ഒരു സുഹൃത്തിനോടൊപ്പം ശ്യാമേട്ടന്റെ വീട്ടിലേക്ക് ഓടുമ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ ശാലിനിയുടെ മുഖം മിന്നിമറഞ്ഞു. മൃതദേഹം പോസ്റ്റ്മോർട്ടത്തിനായി കൊണ്ടുപോയിരിക്കുകയായിരുന്നു. തകർന്നടിഞ്ഞ തറവാട്ടു മുറ്റത്ത് കരഞ്ഞുതളർന്ന അമ്മയും സഹോദരിയും. അനിലയുടെ കൈ പിടിച്ചു മുകളിലത്തെ നിലയിലെ ശ്യാമേട്ടന്റെ മുറിയിലേക്ക് ഞാൻ കയറി.

ആ മുറി കണ്ടപ്പോൾ എന്റെ ശ്വാസം നിലച്ചുപോയി! അന്ന് ആ നോട്ട്ബുക്കിൽ കണ്ടതുപോലെ, ആ മുറിയിലെ നാല് ചുമരുകളിലും 'ശാലിനി' എന്ന പേര് ആഴത്തിൽ കൊത്തിവെച്ചിരിക്കുന്നു. വിവിധ വലുപ്പത്തിൽ, ഭ്രാന്തമായ ആവേശത്തോടെ ഒരാൾ തന്റെ പ്രണയിനിയുടെ പേര് ആ ഭിത്തികളിൽ ആവാഹിച്ചു വെച്ചിരിക്കുന്നു. ഒന്നും മിണ്ടാനാകാതെ ഞാൻ തരിച്ചുനിന്നുപോയി.

അല്പം കഴിഞ്ഞ് ശ്യാമേട്ടന്റെ ശരീരം വീട്ടിലെത്തിച്ചു. 'ആദാമിന്റെ വാരിയെല്ല്' കാണാൻ എന്റെ കൂടെ വരാനിരുന്ന ശ്യാമേട്ടന്റെ വാരിയെല്ലുകൾ തകർന്ന്, ഒരു വെള്ളത്തുണിയിൽ പെറുക്കിക്കൂട്ടിയ നിലയിലായിരുന്നു. ആ കാഴ്ച താങ്ങാനുള്ള കരുത്ത് എനിക്കുണ്ടായിരുന്നില്ല. സ്വന്തം സങ്കടങ്ങളിൽ എനിക്ക് തണലായി നിന്ന ഒരാൾ കത്തിയമരുന്നത് കണ്ടുനിൽക്കാൻ കഴിയാതെ ഞാൻ ആ മുറ്റത്തുനിന്നിറങ്ങി.

ഒരു കുറ്റബോധം എന്നെ വേട്ടയാടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. ആ പ്രേമലേഖനത്തിന് ശാലിനി മറുപടി നൽകിയോ? അവരുടെ പ്രണയം എവിടെയാണ് തട്ടിത്തകർന്നു വീണത്? 

ശാലിനിയെ ഒന്ന് കാണാൻ ഞാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ അവൾ പിന്നീട് കോളേജിൽ വന്നില്ല. അവളുടെ സുഹൃത്ത് ഗ്രീഷ്മയിൽ നിന്നാണ് ആ ക്രൂരമായ സത്യം ഞാൻ അറിഞ്ഞത്. ശ്യാമേട്ടന്റെ മരണത്തിന് ഉത്തരവാദി ശാലിനിയാണെന്ന സഹപാഠികളുടെ അടക്കം പറച്ചിലുകളും ചോദ്യങ്ങളും അവളുടെ മനസ്സിനെ പാടേ തകർത്തിരുന്നു.

ശാലിനി ഇപ്പോൾ ഒരു മുറിക്കുള്ളിൽ ഒതുങ്ങിക്കൂടിയിരിക്കുകയാണ്. ഉറ്റ സുഹൃത്തിനെപ്പോലും തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയാത്ത വിധം അവളുടെ ബോധം മറഞ്ഞുപോയിരിക്കുന്നു. ശ്യാമേട്ടന്റെ പ്രണയം ഒരു മൗനനൊമ്പരമായി അവളെയും തകർത്തിരുന്നു.

അതെ, ആദാമിന് തന്റെ വാരിയെല്ല് നഷ്ടപ്പെട്ടതുപോലെ, ശ്യാമിന്റെ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് അടർന്നുപോയത് അവന്റെ ശാലിനിയായിരുന്നു. പക്ഷേ, ആ വാരിയെല്ല് തിരികെ നൽകാൻ ദൈവത്തിനുപോലും കഴിയുമായിരുന്നില്ല.