അമ്മേ... മൂകാംബികേ... :ഷർമിള പനോളി

അമ്മേ... മൂകാംബികേ...

:ഷർമിള പനോളി

രാത്രിവണ്ടിയുടെ സെക്കൻഡ് എസി കമ്പാർട്ട്‌മെന്റിൽ തണുപ്പിന്റെ നേർത്ത പുതപ്പിനുള്ളിലായിരുന്നു ആ യാത്ര. ലോവർ ബർത്തിൽ കമ്പിളി വിരിച്ചിട്ടും തണുപ്പ് അസ്ഥികളിലേക്ക് അരിച്ചുകയറുന്നു. പുലർച്ചെ ഇറങ്ങേണ്ടതാണ്, അതുകൊണ്ട് വേഗം ഉറങ്ങണം.

കണ്ണ് ചിമ്മിയപ്പോൾ ഒരു ആട്ടുകട്ടിലിലെന്നപോലെ ട്രെയിനിന്റെ താളം എന്നെ താരാട്ടുപാടി. പുറത്ത് ഇരുളിൽ പാളങ്ങളിലൂടെ ചക്രങ്ങൾ പായുന്നതിന്റെ മർമ്മരം ഒരു മന്ത്രം പോലെ കാതിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

പതുക്കെ, ആ ബോധമനസ്സ് ഒരു സ്വപ്നത്തിലേക്ക് വഴുതിവീണു. കൺമുന്നിൽ തെളിഞ്ഞത് കൊല്ലൂർ മൂകാംബിക ക്ഷേത്രത്തിന്റെ പരിശുദ്ധമായ ചുറ്റമ്പലം. അവിടെ, ആ ചന്ദനഗന്ധമുള്ള മണ്ണിൽ ഞാൻ ധ്യാനനിമഗ്നയായി ഇരുന്നു. ഭക്തരുടെ തിരക്കോ എഴുന്നള്ളിപ്പിന്റെ വാദ്യഘോഷങ്ങളോ എന്റെ ഏകാഗ്രതയെ ഭേദിച്ചില്ല. ഇരുട്ടിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ നിന്നും പെട്ടെന്ന് ഒരു പ്രകാശബിന്ദു ഉദിച്ചുയർന്നു. അതൊരു സുരഭിലമായ സ്ത്രീരൂപമായി പരിണമിച്ചു.

സാക്ഷാൽ സരസ്വതി ദേവി!

കസവുസാരിയുടുത്ത്, സർവാഭരണ വിഭൂഷിതയായി ശോഭിക്കുന്ന അമ്മ. ആ ശാന്തസ്വരത്തിൽ ദേവി ചോദിച്ചു: "മോളേ... നിനക്ക് എന്തു വരമാണ് വേണ്ടത്? നിന്റെ ജീവിതത്തിൽ നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയവയിൽ ഒന്നിനെ നിനക്ക് ഞാൻ തിരിച്ചു നൽകാം. സാവധാനം ആലോചിച്ചു പറയൂ, തിരുനടയിൽ വന്ന് ചോദിച്ചാൽ മതി."

അമ്മ മറഞ്ഞു. എന്റെ മനസ്സിൽ ഓർമ്മകളുടെ ഒരു പേമാരി പെയ്തു. മരിച്ചുപോയ പ്രിയപ്പെട്ടവർ - വല്യച്ഛൻ, വല്യമ്മ, അച്ഛൻ, അമ്മ... അവരെല്ലാവരും ഒരു പ്രതീക്ഷയോടെ എന്നെ നോക്കി കടന്നുപോയി. എന്നെ താരാട്ടുപാടിയവർ, തണലായി നിന്നവർ. ആരെയാണ് തിരിച്ചു ചോദിക്കേണ്ടത്?

മനസ്സ് ആദ്യം ചെന്നുനിന്നത് അച്ഛന്റെ മുന്നിലാണ്. ഗിരീഷ് പുത്തഞ്ചേരിയുടെ വരികൾ നെഞ്ചിൽ ഒരു വിങ്ങലായി പെയ്തിറങ്ങി:

"ഉള്ളിന്നുള്ളിൽ അക്ഷര പൂട്ടുകൾ ആദ്യം തുറന്നുതന്നു... കുഞ്ഞിക്കാലടി ഒരടി തെറ്റുമ്പോൾ കൈതന്നു കൂടെ വന്നു..."

കണ്ണുനിറയാതെ ആ പാട്ട് എനിക്ക് കേട്ടുതീർക്കാനാവില്ല. അച്ഛനെ ചോദിച്ചാലോ? പക്ഷെ, അപ്പോഴേക്കും ഉപേക്ഷിച്ചുപോയ മറ്റു പലരും തിരശ്ശീലയ്ക്ക് പിന്നിൽ നിന്നും എത്തിനോക്കി. വേണ്ട, ദൈവം എനിക്ക് നൽകേണ്ടത് കൃത്യസമയത്ത് നൽകിയിട്ടുണ്ട്. ചോദിക്കാതെ തന്നെ തൊഴിൽ നൽകി അനുഗ്രഹിച്ചവനാണ് അവൻ.

മരിച്ചുപോയ പ്രിയ സുഹൃത്തുക്കൾ, ജീവിച്ചു കൊതിതീരാത്ത പ്രതിഭകൾ, തൂലികകൊണ്ട് വിസ്മയം തീർത്ത കവികൾ, ശബ്ദം കൊണ്ട് ലോകത്തെ വിസ്മയിപ്പിച്ച ഗന്ധർവ്വ ഗായകർ... ഇവരിലാരെങ്കിലും ആയാലോ എന്ന് ഞാൻ വ്യാകുലപ്പെട്ടു. ജീവിതത്തെ കൂട്ടിയും കുറച്ചും ഗുണിച്ചും ഹരിച്ചും നോക്കി. പല സമവാക്യങ്ങളും രൂപപ്പെട്ടെങ്കിലും കൃത്യമായൊരു ഉത്തരം കിട്ടിയില്ല.

പെട്ടെന്നാണ് ആ വെളിച്ചം ഉള്ളിൽ തെളിഞ്ഞത്! സങ്കടങ്ങളില്ലാത്ത, നിഷ്കളങ്കമായ ആ കാലം!

ഞാൻ ഓടി തിരുനടയിലെത്തി. ദേവിക്കു മുന്നിൽ സാഷ്ടാംഗം പ്രണമിച്ചു പ്രാർത്ഥിച്ചു: "അമ്മേ... എനിക്ക് മറ്റൊന്നും വേണ്ട. 'സേക്രഡ് ഹാർട്ട് ഗേൾസ് സ്കൂളിൽ' യൂണിഫോമിട്ട് പഠിക്കാൻ പോയിരുന്ന ആ കുഞ്ഞു ഷർമിളയെ മാത്രം തിരിച്ചു തന്നാൽ മതി. എനിക്കെന്റെ ബാല്യം മാത്രം മതി!"