അറിയുന്നു ഞാൻ
: അനിത വർമ്മ
അറിയുന്നു ഞാനെന്നിൽ കത്തിപ്പടരും,
ക്രോധാഗ്നി തീർത്തൊരൻ ദാഹം.
അഗ്നിയിൽ ചുട്ടുപഴുത്തൊരൻ സ്വപ്നത്തിൽ,
മാംസം കരിഞ്ഞൊരസഹ്യമാം ഗന്ധം,
അറിയുന്നു ഞാനെന്റെ അന്തരംഗം.
പച്ചപ്പു തീരെയില്ലിവിടം ശൂന്യം,
പുതുമഴ പെയ്തിട്ടും വിത്ത് കിളിർക്കാത്ത,
മരുഭൂമിയാണെന്ന നഗ്നസത്യം.
അറിയുന്നു ഞാനിവിടം വനഭൂമിയെന്നതും,
കരിയുന്ന പച്ചിലകൾ ഞെരിയുന്ന, പുളയുന്ന,
ശോകാർദ്രമാകും വനാന്തരീക്ഷം.
കഴുകന്റെ കൂർത്ത നഖങ്ങളും കാഠിന്യ -
മുറയുന്ന ചുണ്ടുകൾ കൊത്തിവലിച്ചൊരു-
മാംസപിണ്ഡത്തിൽ നിന്നൊഴുകുന്ന രക്തവും,
തെല്ലും ദാക്ഷിണ്യമില്ലാത്ത കണ്ണിൽ നി-
ന്നുറയുന്നൊരതിക്രൂരമാം ദൃശ്യം.
കനലുകൾ അണയാതെ നിൽക്കുമ്പോഴും,
പൊട്ടിയടരുന്ന തരുവിന്റെ കൊമ്പുകളിൽ,
വീണ രക്തത്തിൻ തുള്ളികൾ കരിയുന്ന ഗന്ധം,
ഞാനറിയുന്നീ ഭൂമിതൻ ആത്മാവ് തേങ്ങും,
ശോകാർദ്രമാം കണ്ണിൻ, ദാഹത്തിൻ മടിയിൽ,
തേങ്ങിത്തളർന്നു മയങ്ങുമെൻ അന്തരംഗം,
അറിയുന്നു ഞാനെന്നന്തരംഗം.
ആസ്വാദനക്കുറിപ്പ്:
അറിയുന്നു ഞാൻ : അനിതാവർമ്മ
ഒറ്റപ്പെടലിന്റെയും നിരാശയുടെയും ക്രൂരതയുടെയും ഇടയിൽ ശ്വാസംമുട്ടുന്ന മനുഷ്യന്റെ ആത്മഗതമാണ് ഈ കവിത. ഒടുവിൽ, തേങ്ങിത്തളർന്നു മയങ്ങുന്ന അന്തരംഗത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വരികൾ കവിതയ്ക്ക് ഒരു ദുഃഖസാന്ദ്രമായ അന്ത്യം നൽകുന്നു. കനലുകൾ അണയാതെ നിൽക്കുന്ന വർത്തമാനകാലത്തിന് നേരെ പിടിച്ച ഒരു കണ്ണാടിയാണ് ഈ രചന.
മനുഷ്യന്റെ ആന്തരിക സംഘർഷങ്ങളെയും ചുറ്റുമുള്ള ലോകത്തിന്റെ ക്രൂരതകളെയും വളരെ തീക്ഷ്ണമായ ഭാഷയിൽ ആവിഷ്കരിച്ചിരിക്കുന്ന കവിതയാണ് അനിത വർമ്മയുടെ 'അറിയുന്നു ഞാൻ'. വായനക്കാരന്റെ ഉള്ളിൽ പൊള്ളുന്ന ഒരനുഭവമായി മാറാൻ ഈ കവിതയ്ക്ക് സാധിക്കുന്നുണ്ട്.
അന്തരംഗത്തിന്റെ പൊള്ളൽ: കവിതയുടെ തുടക്കം തന്നെ സ്വന്തം മനസ്സിനെ ഒരു തീച്ചൂളയായി കണ്ടുകൊണ്ടാണ്. ക്രോധാഗ്നിയിൽ കരിഞ്ഞുപോകുന്ന സ്വപ്നങ്ങളും അതിൽ നിന്ന് ഉയരുന്ന അസഹ്യമായ ഗന്ധവും ആത്മസംഘർഷത്തിന്റെ ആഴം വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. തന്റെ ഉള്ളിലെ സമാധാനം നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നുവെന്നും അവിടെ ക്രോധവും ദാഹവും മാത്രമാണ് ബാക്കിയെന്നും കവി തിരിച്ചറിയുന്നു.
ശൂന്യതയുടെ ബിംബങ്ങൾ: മനസ്സിനെ ഒരു മരുഭൂമിയായിട്ടാണ് കവി ഇവിടെ ചിത്രീകരിക്കുന്നത്. "പുതുമഴ പെയ്തിട്ടും വിത്ത് കിളിർക്കാത്ത മരുഭൂമി" എന്ന പ്രയോഗം വളരെ അർത്ഥവത്താണ്. എത്രയൊക്കെ സ്നേഹമോ സമാധാനമോ പുറത്തുനിന്ന് ലഭിച്ചാലും, ഉള്ളിലെ മുറിവുകൾ മാറാത്ത ഒരു അവസ്ഥയെ ഇത് സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ഇത് ജീവിതത്തിലെ നിരാശയുടെ നഗ്നസത്യമാണ്.
ക്രൂരതയുടെ ആവിഷ്കാരം: ലോകത്തിലെ ക്രൂരതയെ കഴുകൻ, മുറയുന്ന ചുണ്ടുകൾ, കൊത്തിവലിച്ച മാംസപിണ്ഡം, ഒഴുകുന്ന രക്തം എന്നീ ബിംബങ്ങളിലൂടെ കവി വരച്ചുകാട്ടുന്നു. തെല്ലും ദാക്ഷിണ്യമില്ലാത്ത നഖങ്ങൾ ഒരു വലിയ ശോഷണത്തിന്റെയോ അടിച്ചമർത്തലിന്റെയോ അടയാളമായി നമുക്ക് വായിച്ചെടുക്കാം. കരിയുന്ന പച്ചിലകളുടെയും ഞെരിയുന്ന വനാന്തരീക്ഷത്തിന്റെയും ചിത്രം പ്രകൃതിയും മനുഷ്യനും അനുഭവിക്കുന്ന വേദനയെ ഒരേപോലെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.
ഭൂമിയുടെ തേങ്ങൽ: വ്യക്തിപരമായ വേദനയിൽ നിന്ന് ആഗോളമായ വേദനയിലേക്ക് കവിത വികസിക്കുന്നു. തന്റെ മനസ്സ് മാത്രമല്ല, ഈ ഭൂമിയുടെ ആത്മാവും തേങ്ങുകയാണെന്ന് കവി കണ്ടെത്തുന്നു. കനലുകൾ അണയാതെ നിൽക്കുന്ന ഈ ഭൂമിയിൽ സ്നേഹത്തിന് പകരം രക്തത്തിന്റെ ഗന്ധമാണ് നിറയുന്നത്.
ലളിതമെങ്കിലും ഗൗരവമേറിയ പദപ്രയോഗങ്ങളാണ് കവിതയിൽ ഉടനീളം ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നത്. അഗ്നി, മരുഭൂമി, കഴുകൻ, രക്തം എന്നീ ബിംബങ്ങൾ കവിതയുടെ ഗാംഭീര്യം വർദ്ധിപ്പിക്കുന്നു. വാക്കുകളിലൂടെ തീഷ്ണമായ ഒരു ദൃശ്യഭാഷ (Visual imagery) സൃഷ്ടിക്കാൻ അനിത വർമ്മയ്ക്ക് കഴിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.
വാർത്തകൾ പ്രസിദ്ധീകരിക്കാൻ
9895745432 8714910399കല ,സാഹിത്യം ,ആത്മീയം ,ബിസിനസ്സ് ,വിദ്യാഭ്യാസം , & ടെക്നോളജി ആരോഗ്യം , വിനോദം തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങൾക്കൊപ്പം വാർത്തകളും വിശേഷങ്ങളും പതിവായി മുടങ്ങാതെ...ഓൺലൈനിൽ വാർത്താ ഗ്രൂപ്പിലേയ്ക്ക് താങ്കളെ സ്വാഗതം ചെയ്യുന്നു. താഴെ കൊടുത്ത ലിങ്കിൽ ക്ളിക് ചെയ്ത് ജോയിൻ ചെയ്താലും .
Join WhatsApp Group











